bałkańskich muzułmanów: Bariera lub mostu do radykalizacji?

BALKAN muzułmanie:
Bariery albo pomost dla radykalizacji?

Ekonomii i Stosunków Międzynarodowych INSTYTUT
Friedricha Eberta
BUŁGARSKIE DYPLOMATYCZNA SOCIETY

BALKAN muzułmanie:
Bariery albo pomost dla radykalizacji?

prof. ISKRA Baeva, PhD
BISER BANCHEV, PhD
BOBI BOBEV, PhD
PETER VODENSKI
Lyubomir KYUCHUKOV, PhD
LYUBCHO Neshkov
LYUBCHO TROHAROV

Edytor Lyubomir Kyuchukov, PhD

Sofia, 2018
ISBN 978-954-2979-38-8

 

SPIS TREŚCI:

Przedmowa - Helene Kortlaender, PhD, Lyubomir Kyuchukov, PhD, Philip Bokov
Balkan Islam i radykalizacja: Bariera przed mostkiem - Lyubomir Kyuchukov, PhD
Albania: Zarówno most i bariera islamskiego radykalizmu - Bobi Bobev, PhD
Islam w Bośni i Hercegowinie - Lyubcho Troharov
Islam w Bułgarii: Większość muzułmanów w Bułgarii ćwiczyć tradycyjnego islamu - prof. Iskra Baeva, PhD
Kosowo: Kolizja między tradycyjną tolerancję i radykalizmu - Bobi Bobev, PhD
Nie ma wewnętrzne zagrożenie islamski w Macedonii, Siły zagraniczne importować radykalny islam - Lyubcho Neshkov
Muzułmański communitiesiIn Serbia: Między integracją a radykalizacją - Biser Banchev, PhD
Islam w Turcji - Peter Vodenski

 

PRZEDMOWA

Istnieje spore społeczności muzułmańskich w wielu krajach bałkańskich. Jako całość, Region charakteryzuje się umiarkowanym charakter islamu bałkańskiej i tolerancyjnych stosunkach między religiami. W ostatnich latach, jednak, wojny i konfrontacji politycznej zwrócili nowych linii podziału w społeczności lokalnych na bazie etnicznej i religijnej. Działania „państwa islamskiego” i aktów terrorystycznych w Europie umieszczone dodatkowe obciążenie dla lokalnych społeczności islamskich. Dostępne dowody potwierdzają fakt, że znaczna liczba bojowników islamskich na Bliskim Wschodzie, pochodzi z Europy Południowo-Wschodniej.
Celem tego badania jest dokonanie oceny politycznej roli lokalnych społeczności muzułmańskich na Bałkanach w tych procesach, analizować tendencje wśród nich w różnych krajach, ryzyko radykalizacji i zakłóceń zewnętrznych. Zakreślenie wymiarów regionu całego problemu pomogłoby stymulowanie dialogu między wyznaniami religijnymi i współpracy regionalnej w celu zapobieżenia ewentualnej radykalizacji środowisk islamskich w regionie
Badanie obejmuje siedem krajów bałkańskich: Albania, Bośnia i Hercegowina, Bułgaria, Kosowo, Republika Macedonii, Serbia i Turcja i stara się przestrzegać jednolitego podejścia, odzwierciedlające znaczenie następujących zagadnień w każdym z krajów:
• Ogólny zarys obrazu przekonań religijnych w danym kraju, a rola i miejsce islamu;
• Islamscy społeczności - status prawny, Stosunki z instytucjami państwa, Istnienie różnych trendów islamskich, organizacje religijne, szkoły islamskie;
• Partie polityczne na podstawie religijnej lub etnicznej oraz ich relacje z islamem (Jeśli w ogóle), ich wpływy w kraju;
• Procesy i tendencje wśród społeczności islamskiej w kraju - Zagrożenia z radykalizacją, możliwy wpływ ideologii „państwa islamskiego”;
• Wpływ inwestycji zagranicznych na lokalnych społecznościach islamskich (Jeśli w ogóle) - pochodzenie, cele, metody, finansowanie;
• Rekrutacja bojowników dżihadu z danego kraju, w tym powracających z Bliskiego Wschodu - dynamika, problemy, manifestacje;
• Ocena ryzyka związane z radykalnych grup islamistycznych;
• Środki przeciw islamskiej radykalizacji po roku 2000 (Jeśli w ogóle);
• Lokalne społeczności islamskie - bariera lub most na radykalizację.
Raporty krajowe zostały przygotowane przez bułgarskich ekspertów z dogłębnej wiedzy zawodowej o poszczególnych krajach - ambasadorów, akademicy, dziennikarze. Teksty są analizuje własne na podstawie złożonych i sprzecznych procesów i tendencji w regionie i nie muszą odzwierciedlać stanowiska z «Friedrich Ebert Foundation», Ekonomii i Instytutu Stosunków Międzynarodowych i bułgarska Diplomatic Society.

Helene Kortlaender, PhD, Dyrektor do Bułgarii, „Friedrich Ebert” Fundacja
Lyubomir Kyuchukov, PhD, Dyrektor Instytutu Ekonomii i Stosunków Międzynarodowych
Philip Bokov, Przewodniczący bułgarskiego Towarzystwa Dyplomatycznej

 

BALKAN ISLAM i radykalizacji: Bariery w naprzeciwko mostu
Lyubomir Kyuchukov, PhD

Wierzenia religijne w regionie, Rola i miejsce islamu

Istnieje znaczna różnorodność przekonań religijnych w regionie bałkańskim, ale z jednym dominującym religii w większości krajów. Kraje, których populacja jest przede wszystkim chrześcijańska dominują, Prawosławie jest znacznie bardziej powszechne. Katolicyzm jest obecny głównie w zachodniej części półwyspu. Islam jest religią dominującą w Turcji oraz Bośni i Hercegowiny z rosnącym wpływem także wśród ludności albańskiej (w Albanii prawidłowego, Kosowo, a wśród albańskiej mniejszości w Republice Macedonii, Serbia i inne kraje post-jugosłowiańskie).
Islam został przywieziony wśród narodów bałkańskich na względnie późniejszym etapie i przybył na półwyspie z podbojem przez Imperium Osmańskiego po 14 - 15th stulecia. To stworzyło specyficzną historycznego powiązania religijno-państwowego islamu z państwa tureckiego, który istnieje do dziś jako publiczne postawy. Dlatego nawet przy obecnych tradycyjny bałkański Islam zachowuje swój związek z Turcji.
W ramach Imperium Osmańskie Islam był stan, wyróżniającym religia, określenie statusu badanych - „wiernych” i „rayah”. Ekspansja miała miejsce zarówno dobrowolnie na podstawie czynników ekonomicznych i politycznych (głównie w obszarze etnicznych Albańczyków) i siłą - poprzez islamizacji miejscowej ludności. Następnie proces stymulowany podział wewnętrznej i rozdzielenia w różnych ethnoses na podstawie religijnych, tworzenie warunków dla powstawania nowych grup etniczno-religijnych - Bośniacy *, Pomacy, itp.
W tym samym czasie, aczkolwiek z innym, nie w pełni równy status w Imperium Osmańskim, Chrześcijaństwo zachowało poważne obecność i wpływy wśród narodów bałkańskich podczas tych wszystkich wieków. Spowodowało to pewne tradycje wspólnego i równoległego istnienia dwóch religii, wyrażone w dość wysokim stopniu tolerancji religijnej wśród społeczeństw bałkańskich po upadku imperium w 19 - 20 wieku.
Muzułmanie na Bałkanach są głównie sunnici (W Turcji - 80%), podczas gdy pozostałe są Shia (głównie alewici) oraz przedstawiciele różnych sekt.

Islamscy Communities - Status prawny, Stosunki z instytucjami państwa, Organizacje religijne, Szkoły islamskie

We wszystkich krajach bałkańskich religia jest oddzielona od państwa konstytucyjnie. Władza wykonawcza nie ma prawa ingerować w organizacji i funkcjonowania istniejących struktur religijnych iw wielu krajach jest neutralny z definicji vis a vis ich (w niektórych przypadkach - Turcja, Grecja, Bułgaria, itp. wiodący lub tradycyjną religią w kraju jest określona).
Konkretnym przykładem bardziej jednoznacznego zaangażowania stanu do spraw religii jest działalność Dyrekcji Spraw Religijnych (religijny) w Turcji jako instrument oddziaływania państwa na organizację (I rzeczywiście przekonania) muzułmanów - nie tylko z trwających procesów islamizacji kraju, ale w całym regionie bałkańskim.
Społeczności islamskie są wyraźnie odmienne (w większości przypadków zarówno etnicznie i geograficznie) i dobrze zorganizowane, z własnych struktur religijnych, Przywódcy religijni wybrani, jak również niezbędnej infrastruktury i możliwości finansowe do wykonywania swoich działań. Z pewnymi wyjątkami (Bułgaria, Serbia) są one także wystarczająco wewnętrznie konsolidowana.
W ciągu ostatnich dwóch dekad masa budowa meczetów można zaobserwować we wszystkich krajach przeważa ludność muzułmańską w regionie - w tych, gdzie rola islamu w polityce rośnie (indyk, Bośnia i Hercegowina), jak również w obszarze albańskiego (Albania, Kosowo, Północna i zachodnia Macedonia, Preševo ​​a także w Sandżaku w Serbii). Istnieje również inna tendencja - niedobór wystarczających islamskich placówkach oświatowych i próżnia w szkoleniu lokalnych imamów i kaznodziejów stworzyło warunki do infiltracji organizacji i pomysłów zagranicznych do islamu bałkańskiego.

Procesy i tendencje Wśród Wspólnot Islamskich na Bałkanach

Wystarczająco jasno zidentyfikowany proces rozszerzania terytorium religii, włącznie z islamem, zaobserwowano w regionie w całości. Głównym dynamiczny tutaj jest w Turcji oraz w krajach postkomunistycznych: Albania, Bułgaria i przede wszystkim w krajach obszaru post-jugosłowiańskiej. Z jednej strony, Jest to wynikiem wpływu zniesienia ograniczeń dotyczących religii, który, z drugiej strony, prowadzi do gwałtownego wzrostu liczby obywateli deklarujących przynależność religijną. W wielu przypadkach jest to raczej deklaratywne pozycja, definiowania przynależności głównie społeczne i tożsamość, zamiast prawdziwej religijności - w szczególności wśród ludności prawosławnej w tych krajach. Inaczej jest w przypadku, gdy sprawa dotyczy definicji określonej mniejszości etnicznej lub religijnej, gdzie religia (praktycznie wszędzie ten okazuje się być o Islam) staje się podstawowym czynnikiem nakreślenia i identyfikacja.
Proces ten jest szczególnie wyróżniają się Bośni i Hercegowinie, gdzie jest state-building, ile rozdzielania niezależnego państwa była wynikiem ambicji, aby umocnić bośniackiej tożsamości na podstawie historycznie ukształtowanych podziałów religijnych. I istnieje wystarczająco jasny specyfikę konfrontacji: natomiast między Serbów i Chorwatów linia podziału jest etnicznych, jeden między Bośniaków i reszty populacji jest religijne. Transformacja islamu w kluczowy czynnik polityczny w kraju, stwarza warunki do fundamentalizmu krajowego w samym kraju, jak również do penetracji czynników zewnętrznych; na które, z bardzo ważnych szczegółach - Przy radykalnym aspekcie religijnym jakie niosą ze sobą ze sobą zmilitaryzowanej obecność wolontariuszy przez dżihadystów.
Poślizg w kierunku islamizacji obserwuje się w Turcji w ciągu ostatnich dwóch dekad - jako element umacniania władzy Erdogana, zmniejszenie wpływu armii jako gwaranta stanu świeckiego i erozji spuścizny Ataturka, zwolnienie z islamskich tradycji i symboli, dystansowanie i konfrontacja z Zachodem. W tym samym czasie ten stan sterowany islamizacja wykonuje również pewną funkcję ochronną w odniesieniu do penetracji obcych wpływów religijnych w kraju iw dużym stopniu ogranicza procesy importu radykalizmu islamskiego z Bliskiego Wschodu, ale z drugiej strony to znacznie rozszerzyła podstawę i znaczenie islamu w społeczeństwie.
Jako całość, można by stwierdzić, że lokalny islam przybiera na sile i rozszerza swoje wpływy w wielu krajach na Bałkanach. Z punktu widzenia zakresu, Islam stopniowo obejmuje coraz szersze warstwy ludności, zawężając pole ateisty lub religijnie obojętny część ludności w krajach, gdzie dominuje (indyk, Bośnia i Hercegowina, Albania, Kosowo) i ogarnia coraz mocniej mniejszości etnicznych praktykujących tę religię w innych krajach (Turcy bułgarscy, Albańczycy w Macedonii i Serbii, itp.). Penetracja islamu w nowych obszarach jest również typowe - głównie wśród ludności romskiej, który ze względu na jego marginalizacji społecznej w większości krajów, bardziej podatne na ewentualne radykalizacji.

Partie polityczne na religijna (lub etniczne) Podstawa, Podłączony do islamu

W większości krajów w regionie (indyk, Bułgaria, Bośnia i Hercegowina, Kosowo, Serbia, Republika Macedonii) istnieją partie etniczne i część z nich reprezentuje interesy poszczególnych społecznościach islamskich.
W krajach o populacji muzułmańskich Islam jest włączone w różnym stopniu w ideologicznej podstawie partii rządzących (Turcja i Bośnia i Hercegowina). W Turcji islamu, wraz z nacjonalizmem, służy jako podstawowy czynnik konsolidacji władzy. Oboje są bardzo podstawa, na której rządząca Partia Sprawiedliwości i Rozwoju skonstruował koncepcję politycznego islamu. W Bośni i Hercegowinie praktycznie wszystkie formacje polityczne są na zasadzie etnicznej, ale tylko w partii Bośniaków element religijny jest silnie wyrażonymi, wiodącym Partia Akcji Demokratycznej posiadający jako ideologicznej podstawy idee demokracji islamskiej konserwatywnego nacjonalizmu i Boshiak, odzwierciedlenie w poglądach „Deklaracji islamskiego” z Alija Izetbegović, który sformułował niekompatybilności islamu z systemami innymi niż islamskich i niemożności pokoju i współistnienia między nim a non-islamskich instytucji społecznych i politycznych. To z tego powodu, że ideologiczny fundament politycznego islamu w Bośni i Hercegowinie, na podstawie tych pomysłów i potęguje krwawej konfrontacji etnicznej i religijnej, jest raczej bardziej radykalne niż w Turcji. W Albanii i Kosowie Islam nie jest obecne w platformach partii politycznych i prób tworzenia partii islamskich nie zostały wstrzymane przez rządy.
W krajach, w których społeczności islamskie są w mniejszości (a oni w dużej mierze pokrywają się z odpowiednimi mniejszości etnicznych) istniejące partie etniczne nie mieszkają na idei islamskich w swoich platformach politycznych albo. Islam wywiera pewien wpływ tylko na reprezentacji politycznej na Bośniaków (ale nie albański) mniejszość w Serbii.
Jako całość, można zauważyć, że z wyjątkiem Bośni i Hercegowiny oraz Turcji islamu i polityki są oddzielone w krajach bałkańskich.

Wpływ zagranicznej Na lokalnych społeczności islamskich

W świetle historycznych korzeni islamu na Bałkanach logiczne jest, że główny wpływ zagranicznych religijnych w krajach bałkańskich powinny pochodzić ze źródła, które jest wewnętrzny dla regionu. Jest to związane z Turcji i tradycji i ambicji przedstawienie się jako ochraniacz muzułmanów Bałkanów jest realizowane wzdłuż dwóch, często nakładających się linii - etnicznych i religijnych. Na chwilę obecną linię „panturkizm” jest dominujący, podczas gdy jeden z islamizmu odgrywa rolę pomocniczą. Podejście to zostało podniesione do rangi polityki państwowej, które zostały najdokładniej motywację w ideach neo-Ottomanism, gdzie szersza rola panislamizm można dostrzec. Polityka ta posiada niezbędną administracyjną i finansową zestaw narzędzi: Dyrekcja Stanu do Spraw Religijnych (religijny), który nakazuje bardzo znaczny finansowy (więcej niż USS 2 miliardów 2016) i zasoby kadrowe, Agencja Współpracy i Koordynacji (WAS), itp. Uwaga Turcji koncentruje się głównie na tureckiej ludności etnicznej w Bułgarii, jak również społeczności muzułmańskich w Albanii, Kosowo, Republika Macedonii, Serbia, Grecja. Szczególna uwaga poświęcona jest w Bośni i Hercegowinie, który chodzi Turcja jako kraj brat, swego rodzaju przyczółek na odbudowę zabytkowego wpływy na Bałkanach. Z punktu widzenia istoty, państwa tureckiego próbuje wpływać kierownictw wspólnot islamskich w poszczególnych krajach, w tym poprzez wysyłanie urzędników tureckich muzułmanów i wspieranie (finansowo i organizacyjnie, przez podręczników i nauczycieli) edukacja lokalnych imamów. do tego, Turcja stara się wpływać na procesy polityczne w niektórych krajach w regionie (Bułgaria głównie) a także w innych krajach europejskich poprzez stymulowanie i wspieranie tworzenia stron na podstawie tureckiego etnicznej. Należy zauważyć,, jednak, że priorytetem polityki tureckiej w regionie pozostaje służyć ambicji państwowe Turcji do jej przekształcenia lidera regionalnego i globalnego gracza, Ponadto eksploatacja wspólnot religijnych spada na razie w arsenale narzędzi do osiągnięcia tych celów. Z tego punktu widzenia na obecnym etapie roszczenia bezpośredniego wpływu tej polityki tureckiej w kierunku ewentualnego radykalizacji muzułmańskich społeczności w regionie nie będzie wystarczająco uzasadniona. równocześnie, ingerencja Turcji w wewnętrzne sprawy krajów stwarza warunki dla dodatkowych podziałów w społeczeństwach bałkańskich, stymulowanie jako przeciwwaga pojawienie się raczej silnych tendencji nacjonalistycznych w niektórych krajach, a generacja krajowych procesów konfrontacyjnych, które zwiększają zagrożenie izolacji społeczności islamskich tam.
Obok tradycyjnej tureckiej wpływ na społeczności muzułmańskich na Półwyspie, wykonywane w ramach lokalnej umiarkowanego islamu, Obecność nietradycyjnych i zagranicznych dla czynników region został nasiliły się w ostatnich dziesięcioleciach. Pochodzą one głównie z Arabii Saudyjskiej, Egipt, Kuwejt, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Katar, itp. Dzieje się tak głównie przez dziesiątki organizacji pozarządowych - jak pomoc humanitarna (w postaci żywności i leków) i wsparcie finansowe, związany początkowo miękkich warunkach (że mężczyźni powinni regularnie odwiedzać usługi meczet i kobiety powinny wychodzić zawoalowane i odpowiednio ubrany), który później obejmują budowę meczetów i szkół do badania Koranu, zapewnienie stypendiów dla wyższej edukacji religijnej za granicą, itp. takie są, na przykład, Międzynarodowa Organizacja Islamic Relief i Arabia Wysokiej Komisji na rzecz Pomocy Bośni i Hercegowiny (wydalony z Republiki Macedonii do rozpowszechniania radykalnego islamu), W „Al Haramain” Islamic Foundation Arabii Saudyjskiej, itp. Sprzeczne z tradycji bałkańskiej islamu, historycznie związane z Turcji, dziesiątki młodych ludzi otrzymało wykształcenie religijne w świecie arabskim w duchu bardziej konserwatywnego kanonu.
Należy zauważyć, że w niektórych krajach wpływy zewnętrzne radykalnego islamu nie musi wnikać bezpośrednio z Bliskiego Wschodu, ale również poprzez kanały, które są wewnętrzne dla regionu - poprzez Bośni i Hercegowinie (dla Serbii), przez Kosowo i Albanię (dla Serbii i Macedonii).
Szereg okoliczności przyczyniają się do takiego przenikania region. Pierwszy, ten jest bezpośrednim wynikiem wojen i konfrontacja etnicznych w byłej Jugosławii - przede wszystkim w Bośni i Hercegowinie oraz w Kosowie, gdzie przynależność religijna stała się elementem krajowego wytyczenia i tworzenie nowej tożsamości państwowej i gdzie ryzyko intensywnej obcych wpływów religijnych i nieuregulowane wcześniej idei niezgodnych z tradycyjnego islamu jest największym. W Bośni i Hercegowinie proces ten towarzyszył zarówno stopień radykalizacji w ludności bośniackiej, a postęp poza radykalnych elementów religijnych i wojskowych (dżihadystów) Struktury, który prawdopodobnie zachowały swoją obecność nawet po zakończeniu działań wojennych. Inne czynniki wpływające na przenikanie wpływów, które jest obce regionie: uwolnienie przestrzeni duchowej z kontrolą ateistycznego przez rządy i od ideologicznych tabu (w Albanii, kraje byłej Jugosławii, Bułgaria, indyk); wycofanie przez państwo ze szkolenia duchownych islamskich (Bułgaria), który doprowadził ich masowego kształcenia w krajach arabskich wyszczególnionych powyżej poprzez oferowanie stypendiów przez organizacje lokalne, ale w obcym dla tradycji islamu Balkan; marginalizacja społeczna pewnych grup etnicznych (Roma); konfrontacja polityczna i korzystanie z islamem jako narzędzie polityczne (indyk) lub etniczno-narodowy identyfikacja (Bośnia i Hercegowina, Republika Macedonii, itp.).
Może to ogólnie stwierdzić, że wpływ czynników zagranicznych w regionie jest bardziej zauważalny w krajach, gdzie procesy silniejszy konfrontacyjne są generowane i gdzie obserwuje się bardziej poważny dynamika krajowa wytyczenia i rozwoju społeczności muzułmańskich.

Ryzyko radykalizacji, Wpływ „państwa islamskiego” Ideologii, Rekrutacja dżihadystów Fighters

Pierwsze informacje na temat nasilającego propagandy w regionie fundamentalistycznych poglądów i radykalnego islamu (Wahabizm i salafizm) importowany z zewnątrz może być nadana na początku 1990 roku. Terytorialnie tendencja ta jest skoncentrowana w przestrzeni post-jugosłowiańskiej i zasadniczo to kiełkujących na obiektywnych procesów ekspansji wpływów religii, Islam odpowiednio, wśród muzułmańskiej ludności tam.
Należy zauważyć, że tylko w Bośni i Hercegowinie domowych warunkach penetracji bardziej radykalnych islamskich idei powstały wcześniej, już w 1960 roku. We wszystkich pozostałych stanach ten wynikał z procesów po demontażu dwubiegunowego świata. Wpływ radykalnych islamskich idei (w tym Wahabizm - z poparcia rządów szariatu i idei „świętego dżihadu”) na Bałkanach Zachodnich osiągnęła swój szczyt po rozpoczęciu konfliktu zbrojnego w Syrii. Jest o wiele bardziej ograniczone Wśród tradycyjnych, siedzibę i włączone w społecznościach islamskich właściwych społeczeństw, które są bardziej trwałe i odporne na nim.
Główne kanały infiltracji radykalnych islamskich idei w regionie są związane ze szkoleniem za granicą miejscowych duchownych islamskich (Arabia Saudyjska, Egipt, Kuwejt) jak również do wysyłania zagranicznych kaznodziejów na Bałkanach. Terytorialnie działalność ta jest skierowana przede wszystkim na Bałkanach Zachodnich, ale w bardziej ograniczonym zakresie dotyczy także Bułgarię. Dostępne informacje wskazują, że dla penetracji startowym wnosi się w mniejszych miejscowościach o liczbie mieszkańców większej izolacji i gorszą przez imamów w meczetach lokalnych, wokół którego islamscy jądra są stopniowo tworzy. Weterani z konfliktów zbrojnych w poszczególnych krajach lub bezrobotnych młodych ludzi są głównie kierowane. Bardziej znaczące grupy radykalnych zwolenników islamu istnieją tylko w Bośni i Hercegowinie oraz w Kosowie, ale nawet w tych krajach pozostają małe i izolowane.
Informacja jest różny, ale można założyć, że około tysiąca bojowników zostali zatrudnieni za udział w walkach w Syrii i Iraku - wzdłuż linii etniczno-religijnych. Oceny wskazują, że połowa z nich pochodzi z Bośni i Hercegowiny, reszta - z Kosowa i Albanii, a także pewnej liczby z Republiki Macedonii (od ludności albańskiej) i Serbia (Bośniacy z Sandżaku, ale nie Albańczycy z Preševo).
Według informacji publicznej zakłada się, że obozy dla rekrutacji i szkolenia bojowników islamistycznych może istnieć w Bośni i Hercegowinie oraz w Kosowie, i oficjalne władze albańskie nie wyklucza, że ​​w Albanii mogliby istniała zbyt. W zależności od czasu proces ten był najbardziej przegubowy w 2012-2015 Okres, podczas gdy po tym nie ma informacji o ruchu wolontariuszy z Bałkanów na Bliski Wschód. Pierwotnie, dołączyli „al Nusra”, a na późniejszym etapie przeniósł się szeregach Jeśli „Islamskiego Państwa”. Dostępne informacje wskazują, że są to ludzie poniżej 35 roku życia, często związane ze sobą z więzi rodzinnych (w wyniku silnych powiązań klanowych w tych społeczeństwach). Istnieją podstawy do stwierdzenia, że ​​istnieje pewna specyfika w motywacji islamskich bojowników z Bałkanów. Można mówić o indoktrynacji dżihadystów w stosunku do obywateli Bośni i Hercegowiny, podczas gdy te z obszaru albańskiej są głównie najemnicy, których motywacja jest finansowa i gospodarcza.
Jako całość Bałkany warunkiem stosunkowo znaczny kontyngent bojowników dżihadu, pochodzących z krajów, gdzie wars, akcja militarna i konflikty miały miejsce w ciągu ostatnich dwóch dekad. Jednocześnie nie ma powodu, aby zakładać, że na tym etapie radykalne islamistyczne idee przeniknęły rozprzestrzenienie lokalnych społeczności islamskich.

Ryzyko aktów terrorystycznych, Podobne do radykalnych islamistycznych grup

Według większości oceny stopnia ryzyka aktów terrorystycznych na terytorium właściwego większości krajów bałkańskich jest stosunkowo niska w porównaniu do wielu krajów zachodnich. Wyjątek do pewnego stopnia są kraje o bardziej poważnych wewnętrznych napięć etnicznych. Ale w nich zbyt, (Turcja w pierwszej kolejności) akty terrorystyczne nie są motywowane przez radykalnych islamskich idei, ale są wynikiem wewnętrznych konfliktów etniczno-narodowy. Główne zagrożenia związane z radykalnym islamem są związane z powracających bojowników islamskiego „państwa” w niektórych krajach na Bałkanach Zachodnich (Bośnia i Hercegowina, Kosowo, Albania), do ostatecznego utworzenia ich sieci i próbami destabilizacji krajów sąsiednich (Republika Macedonii, Kosowo, Serbia), jak również ich tranzytu. Jak władze lokalne będą zajmować reintegracji bojowników powracających z Bliskiego Wschodu (w tym również śledzenie tych, ukrywa się przed organami, którzy stanowią potencjalne zagrożenie dla dalszej działalności terrorystycznej) będzie miało ogromne znaczenie dla zmniejszenia ryzyka radykalnych działań w regionie. Obecnie, jednak, nie ma informacji o istnieniu masy krytycznej dla rozmieszczenia dżihadystów infrastruktury w regionie.

Środków przeciwko radykalizacji Islamistów

Ekspresowe ustawodawstwo przed ryzykiem ponadnarodowego terroryzmu został przyjęty w większości krajów w regionie w ostatnich latach, a zwłaszcza po 2014-2015. Istnieje kilka głównych czynników, które prowadzą do tego: akty terrorystyczne w wielu krajach europejskich, rozprzestrzenianie się radykalnych islamskich idei z Bliskiego Wschodu, udział islamskich bojowników z Bałkanów tam walk i ich powrót po klęsce terytorialnej „Islamskiego Państwa” i, nie mniej ważny, w odpowiedzi na opinię obawy opinii publicznej na temat ewentualnej infiltracji islamistycznych bojowników poprzez uchodźcy i kanałów migrujących.
Środki legislacyjne zostały przyjęte w wielu krajach w regionie (Albania, Republika Macedonii, Kosowo, Bułgaria) obciążających ten Rzecznictwo radykalnych pomysłów. W zasadzie, to ustawodawstwo obejmuje dwie sfery - walka z terroryzmem i zapobiegania radykalizacji i ekstremizmowi. Środki te obejmują karnej za działania, takie jak rekrutacja wolontariuszy, finansowania propagandę radykalnego islamu (Kosowo), zakaz udziału w konfliktach zbrojnych poza granicami kraju, itp. W niektórych krajach istnieją już przypadki wyroków sądowych na tej podstawie osób, których działalność była w sprzeczności z tymi przepisami, jak również zakaz eksploatacji struktur religijnych, propagującej radykalnego islamu.
W większości krajów poważne uwagi poświęca się zapobieganiu, skupiając się na atakowaniu przyczyn tego zjawiska. konsolidacja wewnętrzna społeczeństwach, Zapobieganie poprzez system edukacji, poprawa warunków społecznych i gospodarczych oraz, w szczególności, ubezpieczeń społecznych i perspektywy dla młodych ludzi są istotne znaczenie w tym względzie. Jest to sfera społeczna, jednak, że nadal będzie najbardziej narażone w przyszłości, alienacja generujący, agresja i radykalizm.
Władze w powiatach o bardziej poważne obecności islamu politycznego (indyk, Bośnia i Hercegowina) są również podjęcia odpowiednich działań przeciwko rozprzestrzenianiu się radykalnych pomysłów w celu zapobieżenia zarówno destabilizacji państwa i zmianę postaw politycznych poza kontrolą rządu. Pewna specyfika tutaj wynika z faktu, że władze państwowe są skłonni tolerować ekspansję wpływem religii jako środek do konsolidacji społeczeństwa, to znaczy. gdy czują zagrożenie krajowych lub zagranicznych, ale, w tym samym czasie biorą poważne środki w celu wyeliminowania ewentualnych wpływów zewnętrznych: bo wtedy ryzyko przez radykalizacji wybija się na czoło i grozi lokalne same rządy - zarówno jako pojazd interesów czynników zewnętrznych i jako generator krajowego przeciwwagi politycznej.
Rządy starają się utrzymać dobrą współpracę instytucjonalną z muzułmańskich społeczności we wszystkich krajach półwyspu, opiera się na założeniu, że walka z radykalnym islamem może odnieść sukces tylko w sojuszu z szerszymi społecznościami muzułmańskimi. Opierają się one na fakt,, że ich przekonania publiczne w przeważającej większości są związane z tradycyjnym lokalnym umiarkowanym islamie, ale aktywne zaangażowanie przywódców religijnych i kaznodzieje również poszukiwane przeciwstawnych idei radykalnych islamistów. rządowy polityczny, wsparcie organizacyjne i finansowe dla społeczności religijnych i dla ich działalności ma zasadnicze znaczenie w tym względzie. Z drugiej strony, wewnętrzne podziały w kierownictw muzułmańskich wspólnot religijnych (Serbia, Bułgaria, Kosowo, Republika Macedonii) port pewien stopień ryzyka dezorientacji samych społecznościach. W kilku krajach (Kosowo, Republika Macedonii) stand-off można zaobserwować między starszym i tradycyjnie pochyłej przywództwa i młodego pokolenia bardziej radykalnej.
Można by stwierdzić, że rządy w regionie, choć nie zawsze wystarczająco skuteczne, uświadomić sobie zagrożenia wynikające ze przenikaniem radykalnych islamistów pomysły z zewnątrz i stopniowo wygenerować determinacji politycznej i społecznego poparcia dla bardziej zdecydowanych działań przeciwko nim.

W barierę przed mostem

Z analizy wynika, że ​​islam na Bałkanach per se jest raczej przeszkodą do penetracji radykalnych islamskich idei z Bliskiego Wschodu do Europy. Jest umiarkowany przez naturę i nie ma długą tradycję w regionie do współżycia i tolerancji między różnymi religiami. W większości krajów nie ma akumulacji konfrontacji politycznej lub religijnej w społeczeństwie, które mogłyby stworzyć warunki do radykalizacji szerszych społecznościach muzułmańskich.
W tym samym czasie, zarówno wewnętrzna dynamika (krajowym i regionalnym) oraz wpływ obcych sił w regionie wskazują na istnienie pewnych czynników, rozwój, który ma potencjał, aby zwiększyć ryzyko wystąpienia takiej tendencji.
Jeśli chodzi o procesy międzyregionalne są zaniepokojeni, należy wziąć pod uwagę miejsce islamu w poszczególnych krajach. Tu można dodać trzecią grupę krajów, obok tych z panujących ludności muzułmańskiej (indyk, Albania) i tych, gdzie jest w mniejszości (Bułgaria, Serbia, Grecja) - specyficzna kategoria krajach, który nabył swój pierwszy nowoczesny państwowość po rozpadzie Jugosławii (Bośnia i Hercegowina, Kosowo, Republika Macedonii).
We wszystkich krajach, w których islam jest dominującym religia rządy podejmują poważne środki w celu zapobieżenia radykalne wpływy zagraniczne - z punktu widzenia zachowania stabilności państwa i własne pozycje w mocy. Jest to ważne zarówno dla krajów, w których religia pozostaje praktycznie poza polityką (Albania) i dla tych, w których islam jest ważnym politycznym (indyk) czynnik polityczno-ideologiczny nawet (Bośnia i Hercegowina).
Procesy w Turcji jako swego rodzaju „bufor” kraju między Bliskiego Wschodu i Europy mają kluczowe znaczenie dla zapobiegania przenikaniu radykalnego islamu w Europie. To w dużej mierze zależy od zdolności Erdoğana, powołując się na „kontrolowane islamizacji” jako jego źródło politycznej, zawierać proces w tej ramki i zapobiec jest od pozyskania własnego tempa i wymyka się spod kontroli - w przypadku destabilizacji wewnętrznego lub międzynarodowego kryzysu. Należy pamiętać, że Erdoğana neo-Ottomanism i radykalny islam nie są strategicznymi sojusznikami, ale są raczej konkurenci: neo-Ottomanism jest doktryną państwa z zastosowaniem regionalnego podczas radykalny islam jest ideologią polityczną, która ma na całym świecie; neo-Ottomanism stara się narzucić tureckiej wpływ na kraje sąsiednie i dominacji w regionie, natomiast radykalny islam jest na tyle integralną ideologia anty-Pomorze zmierzające do podziału i niszczenia społeczeństw od wewnątrz. Z tego punktu widzenia państwa tureckiego stanowi barierę przed niezakłócony rozprzestrzenianiu radykalnego islamu do Europy. W niektórych przypadkach, jednak, nie jest przypadkiem między neo-Ottomanism i radykalnego islamu - nie tyle z celów, ale raczej z przeciwnikami - Assad, Kurdowie, itp.
Kraje, które nabyły swoje pierwsze nowoczesne państwowość ( Bośnia i Hercegowina, Kosowo, Republika Macedonii) zmierzyć się z trudnym zadaniem mieszania w harmonijną jedność dwóch sprzecznych procesów: z jednej strony - w celu oddzielenia od dawna istniejący wspólny ekonomiczny, Przestrzeń polityczna i kulturowa, aby odróżnić się, aby potwierdzić suwerenność, budowanie instytucji i konsolidacji społeczeństwa - wszystko to nieuchronnie towarzyszy silne dawki nacjonalizmu (zwłaszcza po konfliktach zbrojnych, które doprowadziły o niepodległość); Z drugiej strony - zachowanie normalnych stosunków między grupami etnicznymi i religiami w ramach nowych państw. Wewnętrzne konflikty etniczne w każdej z nich port niebezpieczny potencjał destabilizacji nie tylko dla silnego pogłębienia międzyreligijnego konfrontacji, ale także stworzyć warunki dla wewnętrznego radykalizacji i penetracji fundamentalistycznych poglądów wśród muzułmańskiej ludności z zewnątrz. Ich niestabilny państwowość sprawia, Bośni i Hercegowinie oraz w Kosowie, aw przypadku ewentualnej destabilizacji Republika Macedonii zbyt, potencjalnie najbardziej zagrożone przez infiltrację radykalnych krajów islamu w regionie.
Koncentracja terytorialna i zwartość islamskich społeczności w krajach, w których islam nie jest wiodącym religia (Bułgaria, Grecja, Serbia) stworzenie warunków dla ich dalszych odosobnienia i izolacji. Głównym czynnikiem ryzyka jest tu rośnie intensywność tendencji nacjonalistycznych w obu kierunkach: większości przed mniejszościowego i odwrotnie - jako reakcja na potrzeby spójności wewnętrznej, ale także w wyniku zakłóceń zewnętrznych wzdłuż etnicznych (głównie wśród Albańczyków i Turków) zamiast wierszy religijnych.
Jak wszędzie w Europie kryzys uchodźców spowodował gwałtowny wzrost postaw nacjonalistycznych. jednak, optyka w regionie jest inny: podczas gdy w Europie Zachodniej debata koncentruje się na pobyt (Zakwaterowanie i integracja), na Bałkanach koncentruje się na zapobieganiu (ochrona Graniczna) i tranzyt. Determinuje to inny rodzaj postawy wobec uchodźców i migrantów: istnieją obawy o bezpieczeństwo, ale nie rosną do nienawiści wobec cudzoziemca i do ksenofobii. Fakt, że w masowej percepcji publicznej jest wystarczająco jasne rozróżnienie pomiędzy „własnych” muzułmanów (którzy nie są traktowane jako zagrożenie bezpieczeństwa) i „obcy” (o których istnieją obawy, że między nimi nie może być dżihadyści) ma szczególne znaczenie w tym względzie.
Analizy wskazują, że niepewność społeczna jest inna i bardzo istotny czynnik ryzyka dla praktycznie wszystkich krajów w regionie. społeczne skutki szybkiego przejścia do gospodarki rynkowej, wysokie bezrobocie, dezindustrializacja, brak stabilnych perspektyw zawodowych i ogromnej emigracji, zwłaszcza wśród ludzi młodych, prowadzić do rozpadu tkanki społecznej w większości byłych krajów socjalistycznych, który może otworzyć bramy do penetracji radykalnych ruchów, w tym te islamistycznych. Szczególnie narażone są tu społeczności romskie.
Ważne jest, aby pamiętać, że żaden z wyżej wymienionych problemów wewnętrznych w regionie prowadzi per se do radykalizacji ludności muzułmańskiej. W całości, jednak, stają się one bardziej podatne na wpływy zewnętrzne celowych w przypadku ewentualnej destabilizacji krajów.
Główne zagrożenie dla regionu jest związana z możliwym importu radykalizmu pod wpływem czynników zewnętrznych.
Muzułmańskie społeczności w krajach bałkańskich, jak wszędzie na całym świecie, są logicznym cele radykalnych islamistów. Cele na eksport fundamentalizmu, radykalizm i ekstremizm można prześledzić w kilku kierunkach. Pierwszy, do większości islamskich: w stanach, które uzyskały swoje pierwsze niepodległość w wyniku konfliktów etnicznych (Bośnia i Hercegowina oraz Kosowo) a także do przestrzeni publicznej uwolniony od ateizmu w Albanii. druga, do muzułmańskich mniejszości w krajach chrześcijańskich. Trzeci, do mniejszości etnicznych (Roma) i marginalizowane warstwy społeczne (głównie młodzi ludzie).
dwa poziomy, na którym próbuje penetracji wśród społeczności muzułmańskich na Bałkanach są wykonywane, można zidentyfikować na tym etapie. Pierwszym z nich jest ingerencja w tradycyjnych przekonań - poprzez transformację umiarkowanej wersji islamu, co jest charakterystyczne dla regionu, na bardziej konserwatywny, scholastyczna różnorodność, który z jednej strony doprowadziłoby do odosobnienia wspólnot islamskich w sobie, az drugiej - by poprawić postrzeganie publicznych odmienności. Adres tutaj są lokalne społeczności islamskie, a celem jest ich odosobnienie i konsolidacja. Drugi poziom to próba stworzenia, na podstawie takich sztucznie importowany, więcej fundamentalistów interpretacja islamu, żyzna gleba dla transformacji społecznej frustracji i alienacji, szczególnie wśród młodych ludzi, do agresji i radykalizacji szerszych grup. W tym przypadku adres jest zawężony do potencjalnych elementów radykalnych ale celem jest poszerzony do destabilizacji i konfrontacji całego społeczeństwa. Nie ma żadnych podstaw w chwili obecnej stwierdzić, że konieczne jest gromadzenie dostępny między islamskimi społecznościami krajów bałkańskich, które mogą dać impuls do uprawy miejscowym radykalizmu w regionie.
Wszystko powiedział, pozwala stwierdzić, że do tej pory bałkańskiego islamu jako całość odegrała ważną rolę ograniczający przed przeniesieniem radykalizmu z Middles Wschodu do Europy. ta tendencja, Jednak nie zawsze jest nieodwracalny. Wewnętrzna destabilizacja krajów, rozkwit nacjonalizmów regionu i przekształcenie Bałkanów w arenę geopolitycznej konfrontacji są kluczowymi czynnikami, które mogą zwiększać ryzyko wystąpienia umiarkowanej bariery Balkan Islam podnoszone do penetracji radykalizmu w Europie.

 

ALBANIA: OBA mostu i barierą dla radykalizmu islamskiego
Bobi Bobev, PhD

Konfesjonał struktura społeczeństwa - Tło i stan obecny. Status prawny Wspólnoty Islamskiej

Obecny konfesjonał struktura społeczeństwa albańskiego ma długą historię i został zbudowany pod wpływem różnych czynników. W średniowieczu granica między katolicyzmem i prawosławia przekroczył te tereny i brak zintegrowanego państwa w tym okresie oznaczało również brak ukierunkowanej i scentralizowanej polityki w dziedzinie duchowej, które przyczyniły się do trwałej konsolidacji podziału między katolikami północnych i południowych prawosławnych. Jeśli chodzi o rozwój społeczeństwa jest zaniepokojony, należy podkreślić, że rodzina i klan forma jest głęboko zakorzenione w albańskiej tradycji i dominuje wszystkie inne wpływy, w tym religijnych.
W drugiej połowie 14 wieku, a w 15 wieku, że sytuacja na Bałkanach był dramatycznie zmieniła i przez długi czas, aby przyjść. Najazd Turków osmańskich przez Cieśninę w kierunku Bałkanów i sercu Europy podważyło do istniejącego status quo iw ciągu kilku dziesięcioleci wymazane z mapy politycznej kontynentu Bizancjum, bułgarski Brytania, Serbski Brytania i inne mniejsze podmioty w regionie, w tym kilka księstw albańskich. W tym przypadku, jednak, kwestia ta nie była tylko zmiany terytorialne powstania nowego podmiotu dominującego i państwowego i politycznego, ale ogólna zmiana o charakterze cywilizacyjnym. Imperium Osmańskie, który osiadł na stałe na Bałkanach, była nosicielem nowej spowiedzi i, odpowiednio od innego typu kultury ze wszystkimi wynikającymi z tego konsekwencjami. Mając na uwadze średniowiecza to nieuchronnie oznaczało kolizję, lub co najmniej opozycji - jeden z głównych przegród identyfikacyjnych w tym czasie było wyznanie religijne. Nowe wyznanie znaleźć najlepszą glebę dla przyjęcia i ustanowienia na terytorium Albanii oraz Bośni. co więcej, konwersja religijna była wyłącznie na dobrowolnych kategoriach, energiczne wprowadzenie islamu była rzadkością w albańskich ziem. Można założyć, że w 18 wieku ponad 50% Albańczyków zostało już Islamised, i w drugiej połowie 19 wieku oblicze społeczeństwa albańskiego z religijnego punktu widzenia ma cechy trwałe wartości, które pozostają do dziś - około dwie trzecie muzułmanów, o 20% Prawosławni i około 10% katolicy. Taka jest informacja ze spisów w 20 wieku. Nie powinno się przeoczyć inną funkcję, charakterystyczne dla nałożenia islamu na Bałkanach - silny wpływ nie tyle z oficjalnej Sunnism lecz z różnych trendów i sekt. Ogólnie, były z bardziej liberalnych postulatów, bardziej otwarte i bardziej zrozumiały dla uciśnionych chrześcijan. Wśród Albańczycy najbardziej wpływowych i przekonujące była sekta Bektashi. Pod względem organizacyjnym albańscy muzułmanie należą do systemu kalifatu nałożonej w całym Imperium Osmańskiego.
W 19-stym wieku, choć nieco później niż innych narodów bałkańskich, idee renesansu zaczęły przenikać społeczeństwa albańskiego i różnice religijne nie utrudniać ten proces. co więcej, To właśnie pod koniec tego wieku, że znacząca figura jak Pashko Vasa antenie myśl, że religia albański był Albanism. Wydaje się, że wzór ten jest ważny do dnia dzisiejszego, wyjaśnia relacje między różnymi przekonań w społeczeństwie. Pod koniec 19 wieku w każdej znaczącej przypadku znaczeniu krajowym, np. w deklaracji autonomicznego i niezależnego państwa na 28 listopad 1912, przedstawiciele nie tylko terytoriów zamieszkanych przez Albańczyków, ale wszystkich wyznań są obecni.
W 1920 roku były to czas, kiedy położono fundamenty autonomicznych albańskich nowoczesnych struktur religijnych. Ze względu na niekwestionowany priorytet wyznawców islamu wydarzenia w tej społeczności są ważne. W marcu 1923 na specjalnym zjeździe w Tiranie została podjęta decyzja o oddzieleniu od tureckiego kalifatu i istniejący i funkcjonujący dziś albański społeczności muzułmańskiej powstała. Zawierał on w swojej strukturze centralnego zarządzania kierowany przez Wielki Mufti i regionalnych okręgów Mufti obejmującego całe terytorium kraju. Należy podkreślić, że zarówno islam albański i następnie w kolejnych dziesięcioleciach pozostawały tradycyjnie związane z Turcji.
Totalitarny reżim komunistyczny, powstała po 1944, zadał ciężki cios po wszystkich struktur religijnych i wyznań. Z dekretem 1949 lojalność wobec reżimu była wymagana od wszystkich religii i ich właściwości zostały znacjonalizowane z wyjątkiem miejsc kultu samych. W ten sposób naprawienia szkody zostały wyrządzone działaniem poszczególnych wyznań i były one kierowane przez osoby bliskie władzom. Znacznie bardziej niepokojące, oczywiście, to fizyczna zniszczenie znacznej części duchowieństwa. Konfesjonale Struktury osłabionych. W 1967 tak zwany „ateizm państwowy Act” THE został przyjęty z których Albania stała się jedynym krajem, gdzie religia została formalnie zakazane. Więcej niż 2 100 miejsca kultu przestał działać, duża część budynków zburzono, inne zostały przekształcone magazynach, hale sportowe, kluby.
można stwierdzić kategorycznie, że w okresie dyktatury komunistycznej Islam - tradycyjną religią przeważającej większości Albańczyków, nie tylko nie miał realnej obecności w życiu publicznym i politycznym, ale został poważnie prześladowani i represjonowani, razem z innymi wyznaniami.
„Wiatr zmian” w 1990 roku osiągnął nieuchronnie albańskie góry i ustawić początek poważnych zakłóceń, stopniowego ogólny przejście od reżimu totalitarnego do demokracji parlamentarnej. Niezależnie od pozycji lidera w momencie albańskiej Partii Pracy (była to oficjalna nazwa partii komunistycznej) z decyzji parlamentu maja 1990 zgubnego ateistą akt państwo zostało unieważnione. Stopniowo działanie zostało podjęte w kilku kierunkach - zarówno do renowacji starych struktur wyznaniowych oraz miejsc kultu i do powrotu nabożeństw w codziennym życiu ludzi. Więc, Albania weszła w nowy etap w swoim rozwoju duchowym, który jednak nie mógł pomóc, pod wpływem zarówno zakazem dekadę religii i ogólnej duchem czasu i koleje przejścia.
Pierwszy, właściwe jest wyjaśnienie, o wielkości poszczególnych wspólnot wyznaniowych w współczesnej Albanii - w tym ze względu na fakt, że w ciągu całego okresu reżimu totalitarnego oraz w czasie przed 2011 żadne takie badania zostały wykonane. Dzięki dokładnej liczby ludności 2 800 138, przynależność do wyznania muzułmańskiego zostało stwierdzone przez 1 587 608 osoby lub 56.70% obywateli tego kraju, z 2.09% przynależności do sekty Bektashi, co znaczy 58 628 Albańczycy. Liczby wskazują również 280 921 katolicy - 10.03%, i 188 992 Osoba, którzy identyfikowali się jako Christian prawosławnych, lub 6.75%. W pewnym sensie to stosunek dwóch trzecich muzułmanie i jedna trzecia Christian z niemal dwukrotny występowania prawosławnych nad katolikami różni się od tradycyjnie przyjętej oraz w oparciu o informacje z okresu międzywojennego. W 2011, jednak, można znaleźć inne ciekawe i zastanawiająca dane. 153 630 Obywatele kraju zidentyfikowały się jako „wierzący” bez określenia spowiedzi. Tam są 69 995, lub 2.5% ateistami, jak również 386 024 Albańczycy, lub 13.79%, którzy nie odpowiedzieli na pytanie. Zakładając, że istnieje odpowiednia liczba przekonanych ateistów, istnieje rezerwa prawie 20% lub o 600 000 ludzie, którzy nie wskazują wyznania. To niewątpliwie zmienia sytuację bardzo i prowadzi w kierunku pewnego rodzaju zniekształceń. Zdając sobie sprawę z postawy Albańczyków wierzę, że katolicy głosowali w najbardziej zdyscyplinowany sposób, a dane o nich są stosunkowo dokładne, natomiast obecność większej liczby muzułmanów i prawosławnych w obu grupach w społeczeństwie, które nie zostały określone przekonania jest bardziej powszechne występowanie. W tym sensie 2:1 Stosunek wyznawców islamu i chrześcijaństwa nie jest dalekie od prawdy również obecnie. jednak, należy wziąć pod uwagę, że kwestia dotyczy przede wszystkim tradycyjnej przynależności do danej grupy wyznaniowej i nie aktywna praktyka konkretnej wiary.
Przejście albański rzeczywiście miał swoje początki na początku 1990 a kraj opracowany przez osiem lat pod stary 1976 Konstytucja. Większości regulujące kraj postanowił stworzyć coś w rodzaju zestawu przepisów o nazwie „konstytucyjny”, która reguluje najważniejsze kwestie związane z właściwym funkcjonowaniem państwa i społeczeństwa w nowych warunkach. Było to szczególnie istotne z punktu widzenia zakazu wyznaniowych, zniszczenie ich struktury i prześladowania duchowieństwa. Unieważnienie parlamentarny wspomniano powyżej przepisów prawa państwa ateistycznego rozpoczęła proces przywrócenia struktury głównych wyznań.
Oba poszczególne akty prawne oraz nowej konstytucji przyjętej w 1998 zapewnienia gwarancji zarówno dla pełnej swobody kultu i do równości różnych wyznań. Cała ta sprawa została całkowicie rozwiązana w tradycji stosunków między państwem, które ma charakter świecki i istniejących wyznań. Szczególnie ważnym argumentem dla takich twierdzeń jest radykalnie zmieniony przebieg albańskiej polityce zagranicznej po 1990 zorientowane w pierwszej kolejności wobec strategicznych stosunków z UE, NATO i USA.

Pierwsze próby w celu rozpowszechniania radykalnego islamu w Albanii

Był jeden przypadek, gdy w 1990 roku partnerami międzynarodowymi w Tiranie doświadczył wątpliwości. W grudniu 1992 Albania stała się członkiem Organizacji Konferencji Islamskiej, później przemianowany na Organizację Współpracy Islamskiej. Ówczesny prezes i przyszły premier Sali Berisha był przedmiotem wyrzutów o różnym charakterze: zarówno wewnętrznych (powodu nie koordynując swoje działania z Parlamentem) i międzynarodowy (ze względu na ryzyko rozszerzenia zakresu działania niektórych nieregularnych struktur islamskich). Członkostwo motywowane było przede wszystkim z argumentów finansowych i gospodarczych w tym zakresie, rozczarowanie ustawione w - inwestycji ze świata arabskiego okazała się być stosunkowo ograniczone. Politycznie Albania obniżony poziom jego udziału w okresowych spotkaniach organizacji na szczeblu ambasadora w danym kraju lub najbliższym, co praktycznie oznaczało zamrożenia członkostwa. Jeśli dodać do tego aktywna polityka integracji, pełnoprawnym członkostwa w NATO i bliskie stosunki z Unią Europejską, argumenty przeciwko takim wątpliwości stają się naprawdę przekonujący.
Były też inne zarzuty - że w 1990 roku w Albanii, podobno, obozy szkoleniowe dla fundamentalistów została zorganizowana, że projekty inwestycyjne Al-Kaidy został zrealizowany w kraju. Nie można wykluczyć, że poszczególne terroryści odwiedził ten kraj, a może nawet ukrył tam nielegalnie. Powodem takiej możliwości nie należy szukać w polityce rządów albańskich ale raczej w prostszej rzeczywistości. To właśnie w ostatnim dziesięcioleciu poprzedniego wieku, w pierwszych latach transformacji albańskiej, że kraj wyglądał źle z punktu widzenia legalności i praktycznego działania w celu ochrony granic, bezpieczeństwo państwa i jego obywateli. Współpraca z zagranicznymi służbami krajowymi i międzynarodowymi był niedostatecznie uregulowane i aktywny. Rzeczy były stopniowo zmienia - takie były wymagania społeczności międzynarodowej. Można podać konkretne przykłady - o aresztowaniach osób podejrzanych i ich ekstradycja lub postawieniu przed sądem, odpowiednio, o konfiskatę budynki zbudowane z funduszy podejrzanego pochodzenia. Proces ten wydaje się nieodwracalny. Jeśli chodzi o dużą liczbę meczety budowane - istnieją dwa wyjaśnienia tutaj - z jednej strony, że muzułmanie są najliczniejszą społeczność konfesjonał, az drugiej, że świat islamski ma większe zasoby. Nikt nie utrudnia budowę nowych kościołów prawosławnych i katolickich i to jest niewątpliwy rzeczywistość.
Właściwie, w 1990 roku było jednym z czynników ryzyka. Na początku transformacji dziesiątki młodych ludzi uzyskuje wykształcenie religijne w świecie arabskim. Było to sprzeczne z tradycją - albański Islam zawsze były związane głównie z jednego tureckiego. Niewielki segment muzułmańskich wiernych powstał który nazwał siebie „nowe synami Boga”, który tkwi bardziej konserwatywnych założeń i były bardziej radykalnie zorientowanej. Czczą tylko w jednym z meczetów w Tiranie i wyraźnie komunikować się między sobą głównie. Nie wierzę, że ta grupa ludzi ma żadnej przyszłości w społeczeństwie albańskim - nawet oznak zewnętrznych jak mężczyźni z brodami charakterystycznych lub zawoalowanych kobiet są bardzo rzadkie występowanie. Oprócz, odpowiednią odpowiedź stwierdzono przy otworze 2010 Uniwersytetu Beder islamskiej z aktywnym i życzliwej pomocy instytucji państwowych - będzie kształcić większość przyszłych przywódców duchowych. Bądź co bądź, jednak, zarówno w chwili obecnej jak iw przyszłości należy brać pod uwagę istnienia takiego segmentu islamskich kaznodziejów - i ich zachowanie w najmniej lat udowodnił to.
Należy podkreślić, że już w ostatnich latach 20 wieku władze w Tiranie podjęła skutecznych działań w celu przeciwdziałania próbom rzecznika fundamentalizmem i ekstremizmem islamskim w kraju. Cztery budowle religijne spreading radykalnego islamu zostały zaangażowane do nielegalnych działań w 1998 i były one zakazane z odpowiednich orzeczeń sądowych. Wśród nich był filią osławionego „Egipskiego Islamskiego Dżihadu”, przeciwko którym prowadzone jest dochodzenie do popełnienia ataku na ambasadę amerykańską w Tiranie.
W następstwie ataków 9/11/2001 w USA Washington praktycznie wojnę islamskiego fundamentalizmu i terroryzmu na całym świecie. Tam było, oczywiście, proces odwrotny - intensyfikacji sił terrorystycznych, co niewątpliwie poszerzony obszar ich działania i prowadził spójną globalną walkę o serca i umysły muzułmanów w imię „świętego dżihadu”. Spowodowało to nowe zagrożenia dla tych krajów bałkańskich, gdzie dominuje wyznanie muzułmańskie, w tym dla Albanii. Rząd w Tiranie kategorycznie zadeklarował swój udział w światowej koalicji antyterrorystycznej, ale to było ledwie wystarczające w nowych warunkach. Dominujący pogląd, że kontynent europejski jest z dala od ognisk konfliktów i zagrożeń związanych z działaniami terrorystycznymi okazała się iluzją i w pewnym sensie Unia Europejska była o słono zapłacić za naiwnego krótkowzroczności wyświetlanego.
Może to być twierdził kategorycznie, że rząd i klasa polityczna w Albanii w ogóle niedoceniane zagrożenie nadchodzącym aktywacji fundamentalizmu i radykalizmu. Tolerancja religijna, tradycyjnie powstała w społeczeństwie oraz brak poważnych problemów niewątpliwie miał wpływ kojący, ale dramatyczna fala stopnia napięcia globalnie powinno być sygnałem ostrzegawczym. Rola UE i innych czynników politycznych nie jest bardzo aktywny albo - w układzie o stowarzyszeniu i stabilizacji zawarta w 2006 istnieją klauzule dotyczące wspólnej walki z terroryzmem, ale wysiłki skierowane są oczywiście poza granicami kraju, podczas działania prewencyjne powinny być skierowane w kierunku istniejących zagrożeń wewnętrznych. Fundamentalizmu i ekstremizmu nie zaczęły jeszcze zwiększyć prędkość i poszukiwania odpowiedniej postaci do realizacji, ale istnieją już poważne objawy. Tylko nieudana próba w 2007 ustanowienie partii islamistycznej wystarczyłoby jako wystarczająco istotnego sygnału - rejestracja została odrzucona ze względu na rażące sprzeczności z Konstytucją, Poza próbą nie wywołać poważny interes publiczny, ale faktem jest niepokojące per se. Niewystarczająca uwaga jest wypłacana również do innej rzeczywistości: że oficjalnej struktury albańskich muzułmanów - społeczności muzułmańskiej Albanii ma pod swoją właściwość pomiędzy 450 i 500 obiekty kultowe (według niektórych źródeł ponad 700), ale od siedmiu do dziesięciu meczetów (Niektóre źródła umieścić liczbę o dziewiątej) zbudowany przez arabskich fundamentów i rozpoczęła działalność w 1990 roku pozostają poza zakresem jego administracji. Właśnie będą w najbliższych latach będzie szczególnie aktywna i spowoduje poważne problemy zarówno do Wspólnoty, jak i instytucji państwowych.

Rekrutacja dżihadystów Mercenaries z Albanii, Postawy publicznych oraz środków stosowanych przez władze

Mniej więcej w tym samym czasie można było rozpoznać pierwsze wystąpienia wzmacniającym propagandę rodników Islam (Wahabizm i salafizm) w niektórych regionach kraju - Pogradec, Librazhd, Elbasan, Bulchiza, a później właśnie od nich głównym liczba wolontariuszy dla Bliskiego Wschodu został zatrudniony. Bądź co bądź, aż do dramatycznego rozwoju wojny domowej w Syrii i Iraku nie było poważne informacje z udziałem obywateli albańskich w tych wydarzeń, ani ich obecności w tym regionie. Jeśli istnieją takie przypadki, są izolowane i są raczej wyjątek. Pierwsze doniesienia służb specjalnych o wyjazdy do regionu Bliskiego Wschodu były z 2012.
Dla zachowania obiektywizmu, Należy podkreślić, że w tym czasie władze albańskie dał przykład odpowiedniej reakcji na pojawiające się zdarzenia. Na końcu 2011 były zmiany legislacyjne umożliwiające dochodzenie i karnej ściganie obywateli do udziału w konfliktach zbrojnych za granicą. Wkrótce stało się jasne, jednak, że takie działania nie były w stanie zapobiec zarówno intensyfikację propagandy i wyjazd wolontariuszy na Bliski Wschód. I tu po raz kolejny jeden stoi przez przypadek patrząc na zewnątrz, zwalczania skutków, a nie przyczyn.
Należy przypuszczać, że wysoki punkt odnosi się do problemu 2013-2014, byłoby właściwe, aby przedstawić sytuację w kraju oraz czynniki wpływające w kierunku zagrożenia i destabilizacji. Tu powinna być skierowana najpierw do ogólnej sytuacji społecznej i gospodarczej z niskich stóp wzrostu i wysokiego bezrobocia. To wskazuje, że w późniejszym sondzie 41.3% respondentów wskazany jako główny powód do ulegania propagandzie religijnej istniejącego ubóstwa w kraju, inne 21.1% Uważa się, że odejście od ochotników do wojny w Syrii i Iraku było motywowane „powodów finansowych”. 12.6% sondażu uczestników zobaczył jak ważnym powodem ideologicznego oddziaływania i 10% określono możliwość uzyskania edukacji religijnej. Wszystko to wskazuje jednoznacznie, że czynniki społeczne i ekonomiczne są decydujące dla rozprzestrzeniania radykalnych idei i rekrutacji ochotników do wojen na Bliskim Wschodzie. Inną ważną cechą jest również symptomatyczne - podróżnicy do Syrii i Iraku są głównie z obszarów wiejskich lub upośledzonych obrzeżach większych miast. Wskazówką dla postaw społecznych w Albanii w odniesieniu do prawdopodobieństwa konfrontacji zakonnego jest kategoryczny opinią 84.3% obywateli albańskich, że istnieje harmonia między religiami w kraju, a przeciwnego zdania jest tylko 7.8% ludności. I więcej dane orientacyjne - w 2015 53.6% zatwierdzony udziału Albanii w walce z ekstremizmem religijnym, 20.3% wyrażone częściowe porozumienie, podczas 18% było przeciw.
Jest oczywiste, że społeczeństwo w ogóle przeciwna radykalizmu i przemocy i popiera środki zapobiegające ich proliferacji. Niewątpliwie ten zachęca instytucje państwowe działać w tym samym kierunku - tym bardziej,, dlatego, że 2013-2014, to znaczy. w szczytowym okresie werbunku ochotników bałkańskich z dżihadystów, udział obywatela w działaniach bojowych albańskiej był ponad wszelką wątpliwość. A jeśli w okresie przed 2013 one koncentrowały się głównie na Al-Nusra, następnie przeważająca większość dołączył w szeregi „państwa islamskiego”. Mniej więcej w tym czasie ponownie stało się jasne, że opowiadając fundamentalizmu i radykalizmu został zyskuje na popularności, aw 2014 przyniósł ministra spraw zagranicznych Ditmir Bushati do przyjęcia, że ​​obozy szkoleniowe dżihadystów może istnieć na terytorium Albanii. Potwierdzają to informacje z policji, że przynajmniej w dwóch meczetach aktywność religijna w połączeniu ze szkoleniem wojskowym. Szczególnie znany był jeden w Mezez, blisko do Tirany, którego imam Budzhar Hisa aktywnie kampanię na rzecz „państwa islamskiego”. Był uważany zapewniły osobiście rekrutacja ponad 70 ochotników do wojny w Syrii.
Fakt, że właśnie 2013-2014 Okres był szczyt werbunku najemników z Bałkanów w szeregach „państwa islamskiego” jest niekwestionowana. Informacje o ich dokładnej liczby różnią się w zależności od różnych raportów i analiz, ale można powiedzieć, że do końca 2014 W „bałkańskie ochotnicy” byli między 700 i 1000, a wśród nich były między obywatelami Albański 140 i 150. Oficjalne źródła albańskie określić liczbę na 114 czerwca 2015. Byli to ludzie, głównie z 31-35 Grupa wiekowa, często z rejestru karnego oraz o relacjach rodzinnych. można stwierdzić kategorycznie, że ich główną motywacją do łączenia struktur zasadzie terrorystycznych Al-Nusra i „państwo islamskie” został finansowy i gospodarczy, to znaczy. byli najemnicy, a nie ludzie przytłoczeni żarliwości religijnej.
W tym czasie proces powrocie wolontariuszy już było na dobrej drodze, a do końca roku ich liczba osiągnęła 40 osób, 15 z nich w ukryciu od władz i stanowiły potencjalne zagrożenie dalszej działalności terrorystycznej. Sondaż z tego okresu badali postaw społecznych w kwestii statusu powracających dżihadystów. To wskazuje, że ponad połowa Albańczyków - 51.9% - było zdania, że ​​należy reintegracji powracających w społeczeństwie, podczas 24.3% myślałem, że muszą obligatoryjnie służyć termin kary. Według dostępnych informacji, to jest od 2015 na, że strumień albańskich ochotników do Bliskiego Wschodu praktycznie przestał - było to spowodowane zarówno do tamtejszych zmian i działań podejmowanych przez władze. Uważa się, że w tym samym 2015 tylko jeden dżihadystów z Albanii odszedł do Syrii i Iraku, podczas gdy w 2016 i 2017 nie było wzmianki o takim ruchu. Rola grał także przez fakt, że system sądowy już zareagował odpowiednio i było podjęcie ścigania w duchu obowiązującego prawa.
Kraj był niewątpliwie obliczu nowych okoliczności - zwrot wolontariuszy z Bliskiego Wschodu i tego rozwoju towarzyszyły liczne i poważne zagrożenia dla społeczeństwa i państwa. Ponieważ dżihadyści na ich własnym terytorium może być szczególnie niebezpieczne w kilku dziedzinach - rozprzestrzeniania się radykalnego islamu, działalność terrorystyczna, utrzymywanie kontaktów z powracających z krajów sąsiednich, szczególnie Kosowo i Macedonia. W tym zakresie władze działały odpowiednio i podjęła szereg działań.
Regionalna konferencja poświęcona problematyce przeciwdziałania radykalny islam i zwalczania terroryzmu odbyła się w Tiranie w czerwcu 2018. Albańska zastępca ministra spraw wewnętrznych przedstawił ogólne podejście władz oraz przyszłych działań w tym zakresie. Bardzo represyjne prawo skierowane przeciwko radykalnego islamizmu i działalności terrorystycznej został przyjęty z powrotem w 2014. Przewiduje się środki jak karnej, wycofanie możliwość podróżować, kryminalizacja podróże do obszarów działań wojskowych, ściganie po powrocie stamtąd. Prawo to rzeczywiście pogłębione i bardziej szczegółowy zakaz uczestnictwa w działaniach zbrojnych na terytorium obcego przyjętego 2011. Poprawka została wykonana z artykułem 230 kk przewidujący więzienie 15 roku za udział w działalności terrorystycznej, w tym poprzez szerzenie paniki wśród ludności, i ta sama kara dla finansowania struktur terrorystycznych. Zgodnie z rezolucjami 1267 i 1373 Rady Bezpieczeństwa ONZ przyjęła Albania i wdrożono szereg działań w dziedzinie międzynarodowej związanej z aktywnej walce z działalnością terrorystyczną oraz prób opowiadają radykalnego islamu.
Krajowa strategia międzysektorowa i plan działania zostały przyjęte 2015 który przewiduje realizację szeregu środków zapobiegających brutalnego ekstremizmu poprzez określenie społeczności, które mogą wchodzić pod wpływem radykalnego i które wykorzystują edukację i zatrudnienie jako metod wywierania wpływu, w tym w celu rekrutacji ugrupowań terrorystycznych. Oprócz, strategia określiła współpracę z partnerami na lokalnym, krajowym i międzynarodowym za pośrednictwem agencji państwowych zaangażowanych w tej dziedzinie, Organizacje pozarządowe, sektor prywatny, wspólnoty religijne i media jako ważny krok w walce przeciwko przemocy ekstremizmu zarówno wewnątrz kraju i za granicą.
Strategia ta uwzględnia także zmiany w ogólnej sytuacji w świetle procesu ochotników, którzy brali udział w konfliktach na Bliskim Wschodzie i zaczął powrót, niektóre z nich towarzyszy ich rodzin. Wcześniej, Kluczowym elementem było podniesienie przeszkód możliwości radykalizacji i rekrutacji osób fizycznych przez organizacje terrorystyczne, ale obecnie w centrum jest kwestia reintegracji tych osób. Jak na razie plan został zatwierdzony do działania międzyinstytucjonalnej spotkań i kontaktach z obywatelami albańskich powracających ze stref konfliktu w Syrii i Iraku, a równolegle z nim rząd projekt decyzji został sporządzony na ich reintegrację. Dodatkowo, struktury Dyrekcji antyterrorystycznej krajowych policji wykonują swoje obowiązki zgodnie z planem w sprawie środków monitorowania powracających ze stref konfliktu na Bliskim Wschodzie i innych obywateli, do dowodzenia i kontroli nad działalnością jednostek i grup, który wydaje się mieć terrorystycznych i ekstremistycznych skłonności, które mogą prowadzić do działań terrorystycznych lub zagranicznych obywateli albańskich. Zapobieganie, wykrywanie i zwalczanie wszelkiej działalności przestępczej pochodzących z Albanii jest priorytetem w walce z terroryzmem po 2017 poprzez poprawę współpracy i koordynacji krajowych strukturach policji, poważne przestępstwa organy ścigania i regionalne prokuratury, Służba Wywiadu, Gwardii Republikańskiej, Dyrekcja więzienia i wszystkie instytucje, których działalność ma żadnego związku z walką z terroryzmem.
Jednym z głównych elementów w pracach struktur rządowych i służb specjalnych jest poprawa współpracy ze strategicznymi partnerami z USA (FBI i CIA), z odpowiednimi strukturami z krajów w regionie, z misje policyjne akredytowanych policji w kraju, jak i urzędów bezpieczeństwa ambasad akredytowanych w Albanii, w celu zapewnienia wymaganej kontroli terroryzmu na terytorium Albanii albański i zagranicznych obywateli podejrzewanych o udział w konfliktach zbrojnych za granicą, a także osób z potencjałem stanowią zagrożenie dla kraju. Współpraca policji krajowej z Krajowego Centrum do zwalczania brutalnego ekstremizmu odbywa się poprzez struktury Departamentu Bezpieczeństwa Publicznego, a jego praca jest bardzo dynamiczny. Zdając sobie sprawę z wielkiej roli profilaktyki w dziedzinie terroryzmu między różnymi społecznościami, Departament Bezpieczeństwa Publicznego został określony zakres obowiązków i odpowiedzialności pracowników, a wśród zadań największe znaczenie ma wykrycie osób z ekstremistycznych, radykalne lub terrorystyczne tendencje zachowań i wymiany informacji o osobach tej kategorii z „antyterrorystycznej” Dyrekcji. Specjalne szkolenia i imprezy dla zapobiegania radykalizm i gwałtownych zjawisk ekstremistyczne są organizowane we współpracy z liderami Akademii Bezpieczeństwa, Departament Bezpieczeństwa Publicznego, Sektor komunikacji z mediami publicznymi. Organizacja profilaktyki ma na celu zwiększenie zdolności wszystkich urzędów policyjnych głównie w dziedzinie wykrywania oznak powstającej brutalnego ekstremizmu, jest w stanie ich zidentyfikować, powiązać je z odpowiednimi klauzulami prawa i aby móc współpracować z innymi instytucjami w celu przezwyciężenia istniejących problemów.
Jest niewątpliwe, że Albania ma jasną wizję, że zagrożenia dla kraju i społeczeństwa są dalekie od wyczerpania przez pojedynczy sukces społeczności międzynarodowej wobec „państwa islamskiego”. A jeśli w początkowej fazie ciśnienia na zewnątrz na Bałkanach władze albańskie były niewystarczająco wystarczające i działał ze znacznym opóźnieniem w stosunku do prób radykalnego islamistycznego propagandy i przy rekrutacji ochotników do Al-Nusra i „Islamskiego Państwa”, obecnie Albania działa z rozdzielczością i oznaczania i mogą służyć jako przykład, w tej dziedzinie. No spokój jest dozwolone przez fakt, że Albania według niektórych badań nie jest bezpośrednio zagrożona przez ataki terrorystyczne na swoim terytorium i to w tej samej grupie ryzyka jako Bułgarii, Rumunia, Serbia, Macedonia i Czarnogóra, w przeciwieństwie do Kosowa i Bośni i Hercegowinie, w których stopień ryzyka jest wyższy.
Należy podkreślić, że władze tego kraju mają przewagę w tym zakresie pracy w bardzo korzystnych warunkach z punktu widzenia postaw społecznych i możliwości, aby otrzymać rzeczywiste wsparcie. Wyniki ankiet, że 83.7% Albańczyków nie zgadzają się z ideologii islamskiej „państwa” i że jest w przybliżeniu taki sam procent obywateli uważa, że ​​w żadnym wypadku nie powinni dołączyć swoje struktury, mają kluczowe znaczenie dla bałkańskiego kraju, w których prawie dwie trzecie ludności praktykuje islam.
Oczywiście, istnieją również inne szanuje, w których państwo powinno inwestować niezbędne wysiłki. Pierwszy, koordynacja z pracą muzułmańskiej Wspólnoty powinny zostać poprawione i jej staraniach o uzyskanie kontroli nad meczetami poza zasięgiem jego administracji i nauczania dyscyplin teologicznych w kraju powinny być wspierane. Przez wzgląd na sprawiedliwość, jest to stan, który powinien robić to, co jest potrzebne w celu restytucji wszystkich właściwości zgłaszanych przez społeczność muzułmańska - w Albanii ten problem nie został rozwiązany ostatecznie. Media i społeczność akademicka powinna również odegrać swoją rolę zapobiegawczą. Należy zwrócić kredytowej oraz fakt, należy przypomnieć, że była to społeczność muzułmańska, szczególnie podczas szczytu w wydarzeniach 2013-2014, że działał w sposób wystarczająco zdecydowany sposób przeciwko Opowiadając radykalnego islamu i zaapelował kategorycznie, że to co dzieje się na Bliskim Wschodzie i zachowania „państwa islamskiego” nie miał nic wspólnego z prawdziwą wiarą i jej założenia. Nie należy lekceważyć także obecność Wspólnoty Islamskiej w tak zwanej Rady Międzyreligijnego gdzie dyskusje odbywają się ekstremizmu i zachowania „Islamskiego Państwa” i negatywnych wniosków są wykonane wiedzy publicznej i cieszyć wsparcia rządowego. Takie podejście jest w pełni zgodne z duchem albańskiej tradycji religijnych.

wnioski

I w końcu, jeśli ktoś szuka odpowiedzi na główne pytanie - czy na Bałkanach są pomostem lub barierą dla radykalnego islamu, należy wziąć pod uwagę wszystko, co zostało powiedziane do tej pory. Jeśli przyjąć za pewnik, to muzułmańskie społeczności na Bałkanach, które są pożywkę dla opowiada fundamentalizmem i ekstremizmem. W związku z tym istnieje ryzyko, że region ten może okazać się mostek o penetracji rodników ideologii. W tym samym czasie, zwłaszcza w Albanii, Rząd i religijnych struktur i postaw publiczne są wystarczająco wyraźnie zorientowane w przeciwnym kierunku - w kierunku podnoszenia prawdziwą barierę dla takich zjawisk - Alien tradycji religijnych i głównych celów politycznych kraju, i odpowiadającego wymogom międzynarodowych. Po prostu oboje nadal powinny przylegać do tego samego zachowania.

 

jaSLAM w Bośni i Hercegowinie
Lyubcho Troharov

Historia, Charakterystyka ogólna, Miejsce i rola islamu w Bośni i Hercegowinie

W celu określenia miejsca i roli islamu w Bośni i Hercegowinie dzisiaj, unprejudiced wygląd jest wymagane historii kraju, a zwłaszcza w sprawie stosunków między społecznościami wyznaniowymi utworzonych na jego terytorium. Liczne dokumenty historyczne wskazują kategorycznie, że na terenie średniowiecznej Bośni i Hercegowinie cohabitated Słowian - chrześcijan pod wpływem trzech kościołów - katolicki, Prawosławnych i tzw bośniacki Kościół. Jest on utrzymywał, że bośniacki Kościół powstał ze względu na specyficzne warunki, w których populacja Centralnego Bośni żyli, jak również ze względu na jego odległości od wielkiego katolika, odpowiednio prawosławny, Ośrodki, które sugeruje mniejszy wpływ katolicyzmu i prawosławia nad tym terytorium. Istnieją badania poważnych uczonych z Bałkanów (Chorwaci, Bułgarzy, Bośniacy) i poza, którzy uważają, że to terytorium oferowane niezbędnych warunków sprzyjających do herezji Bogomil (znane na Zachodzie jako Patarini) pochodzących z Bułgarii, z których są ślady nawet dzisiaj, głównie w górzystej części Centralnego Bośni i Hercegowiny Południowej. Te ślady są duże Bogomili nagrobki zwane przez miejscową ludność „stechki”. Najwięcej z nich, dobrze zachowane dziś, są w górach Bjelasnica oraz w rejonie miasta Stolac. Obecność trzech wyznań utrzymywały się niezależnie od tego, który zakazuje lub królowie regulowane terytorium dzisiejszej Bośni i Hercegowiny, niezależnie od nieustannych dążeń katolicyzmu i prawosławia, aby rozwinąć swoje wpływy.
Z ostatecznym podboju Bośni i Hercegowiny przez Turków (1463) i przekształcenie jej w przedniej strefie granicznej, religia islamska osiedlił się z jej kanonów szariackim, silna administracja, duże garnizony wojskowe. Powszechne wśród historyków pogląd, że w pierwszej dekadzie osmańskiej okupacji Bośni masowej konwersji została przeprowadzona wśród ludności chrześcijańskiej wiary islamskiej. Uważa się, że w pierwszej kolejności przekształcane były przywódcy ludności biednej górskiej, które pozostają pod wpływem herezji Bogomil. Masowa konwersja na islam odnotowano również wśród chłopów - rolników i hodowców, którzy zostali zmuszeni do pracy dla bejs pochodzących ze Wschodu. Islam znalazł podatny grunt także wśród mieszkańców miasta, który szukał bardziej korzystnego stanu z przyjęciem nowej religii, zapewnienie dostępu do służby wojskowej lub do administracji cesarstwa.
Pierwszy madrasa w Bośni i Hercegowinie została otwarta w Sarajewie w 1537 przez Gazi Husrev-Bega, noszących jego imię, który w ciągu prawie pięciu wieków przeszkolony imamów z mieszkańcami Bośniaków. Z jej rozliczenia w Bośni i Hercegowinie islamu uzyskał uprzywilejowaną pozycję w stosunku do Kościołów chrześcijańskich, który jednak, zachowały swoje istnienie i wpływ wśród miejscowej ludności. Równoległy istnienie trzech wyznań, dopuszczone przez władze osmańskich, pozwoliły formacji w ciągu kilku stuleci postawy tolerancji wśród przedstawicieli różnych wspólnot wyznaniowych, ich swobodny przepływ i komunikacja na poziomie codziennego i wolności rozliczenia w wioskach, Miejscowości. Przez długi czas na terytorium Bośni i Hercegowiny dominującym wpływ na stan i relacje wśród ludności miał wiarę, a nie rasa. Według niektórych naukowców fakt ten został uwzględniony przez duży kontyngent Żydów sefardyjskich po ich wygnaniu z Hiszpanii osiedlili się w Bośni i Hercegowinie, gdzie cieszył się dobry odbiór.
Klęska imperium osmańskiego oraz cofnięcia swojej armii, a także okupacja Bośni i Hercegowiny przez Austro-Węgier 1878 miały głęboki fatalny znaczenie dla Bośniaków i dla islamu jako spowiedzi. Co było najważniejsze było to, że stracili swoją uprzywilejowaną pozycję w stosunku do Kościołów chrześcijańskich Chorwatów i Serbów. Nowe władze, biorąc pod uwagę skomplikowaną sytuację polityczną w okupowanym terytorium i groźba wystąpienia konfliktów na podstawie etnicznej i wyznaniowej, i zamiar wypowiedzieć żadnego wpływu na społeczności islamskiej z zewnątrz, podjął działania w celu zreformowania swojego przywództwa i funkcjonowanie.
Pojawienie się tych sił nacjonalistycznych w krajach bałkańskich, a przede wszystkim w Serbii pod koniec 19. i na początku 20. stulecia odbite od sytuacji w Bośni i Hercegowinie. Serb doktryna narodowa, w tym na terytorium Bośni i Hercegowiny w granicach serbskiej sate, padł na podatny grunt wśród intelektualistów, Kościół prawosławny, Organizacje i stowarzyszenia etnicznych Serbów. Chorwackie nacjonalistyczne partie i stowarzyszenia, nadal działają w obrębie granicy Austro-Węgier, miał również strategie aneksji Bośni i Hercegowiny do przyszłego państwa chorwackiego. U podstaw roszczeń Serbów i Chorwatów na terytorium Bośni i Hercegowiny leżało przekonanie, że muzułmańscy Bośniacy byli Serbów, odpowiednio etniczni Chorwaci, który przeszedł na islam w przeszłości.
Po I wojnie światowej w warunkach Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców aw szczególności po 1929 w Królestwie Jugosławii Bośnia i Hercegowina stała się polem ideologicznej i politycznej konfrontacji między Serbami i Chorwatami. Z punktu widzenia reżimu króla i serbskiej Akademii Nauk Bośniacy byli Serbów, który stał się obcy pod względem pochodzenia etnicznego i wyznania, stał Turkisised, i powinien być wyrzucony z Bośnią i Hercegowiną. Program Klubu Kultury Serbskiej (1937), sporządzony przez elitarnych profesorów i naukowców, świadczy o tym, jak zrobić umów że Królestwo zawartych z Turcji do przesiedlenia Bośniaków. W rezultacie, setki tysięcy Bośniaków z Bośni i Hercegowiny przesiedlono w Turcji. Zgodnie z tym programem kolonizacji przeprowadzono z serbskiej populacji etnicznych w Bośni, jak również w Kosowie i Macedonii Vardar.
Aneksji Bośni i Hercegowiny do Niezależnego Państwa Chorwackiego (NDH) podczas II wojny światowej stworzył warunki do wzajemnego unicestwienia wśród Chorwatów, Bośniacy i Serbowie, do utworzenia obozów koncentracyjnych i aktów ludobójczych. Bośniacy zostali zmobilizowani w uzasadnieniu chorwackich sił ustasze - osławiony „Handzar” muzułmanin Division powstała. Siły króla dołączył do konfrontacji między grupami etnicznymi na terytorium Bośni i Hercegowiny z tzw Chętnik ruchu Dragoljub Mihailović i odporność partyzanckiej prowadzonej przez Jugosłowiańskiej Partii Komunistycznej.
Po II wojnie światowej w warunkach reżimu totalitarnego i nowej ideologii Tito próbował spacyfikować serbskich i chorwackich sił nacjonalistycznych i ustanowienie równowagi etnicznej w czołowych organów Związku Komunistów Jugosławii, administracji państwowej i podmioty federalne. W ciągu dwóch dekad nie pojedynczy wyraz nacjonalistyczna pozwolono. Na początku 1960 roku serbska dominacja w aparacie państwowym, Armia, policja i służby bezpieczeństwa stało się jasne, co wywołało niezadowolenie w republikach - Chorwacja, Słowenia, Bośnia i Hercegowina oraz Kosowo regiony autonomiczne i Vojvodina. Tito oskarżony o narastającego napięcia politycznego w kraju Aleksandar Ranković - lidera serbskich komunistów, minister spraw wewnętrznych i szef służb bezpieczeństwa po wojnie, który przylega do Wielkiej serbskiej idei, że Bośnia i Hercegowina, Czarnogóra, Vardar Macedonia, Kosowo i Wojwodina były częścią ekskluzywnej serbskiej terytorium etnicznego i jako takie powinny być regulowane przez serbskiej administracji. Pod wpływem jego chorwackiej i słoweńskiej kręgu Tito wziął radykalny krok - Usunięto Ranković ze wszystkich stanowisk dla przekraczając swoje uprawnienia i nakazał sporządzenie nowej konstytucji Federacji. Została ona przyjęta w 1974 z nadzieją, że będzie cement "braterstwo i jedność”jugosłowiańskich narodów i narodowości. Niestety, to właśnie ta konstytucja, która otworzyła drogę dla rozwoju procesów do państwa i poszczególnych jednostek federalnych, co doprowadziło do rozpadu federacji na początku 1990 roku.
System polityczny i ideologia powszechna powstała w Jugosławii po II wojnie światowej oraz rosnące ateizm w społeczeństwie zadał ciężki cios na spowiedzi islamskiej. Pomimo faktu, że już w pierwszej konstytucji państwa (1946) ukazał się artykuł zobowiązujący państwa do poszanowania wolności religijnej, przepisy zostały przyjęte, jedna po drugiej, zakazu sądy szariatu, nosi hidżab, szkoły podstawowe islamskie (szkoła). Działalność stowarzyszeń kulturalnych („Gajret” i „Nadzieja Ludowej”), Muzułmańskiego drukarni oraz publikację muzułmańskich podręczników. Wiele z 119 meczety, które zostały zniszczone w czasie wojny zostały przekształcone w muzea, magazyny, a nawet stajnie. Większość właściwości waqf zostały znacjonalizowane i przekazane pod kontrolą państwa. Pewna liczba muzułmańskich cmentarzach zostały zniszczone lub przekształcone w parkach lub na budowach.
Muzułmańscy Bośniacy starał się oprzeć tej polityki Związku Komunistów Jugosławii. Aż do 1950 roku organizacja „Młodzi muzułmanie” był aktywny, ale jego członkowie byli prześladowani i karze pozbawienia wolności (Wśród nich był przyszły przywódca muzułmanów Alija Izetbegović). Teksty islamskie były rozprowadzane potajemnie i dzieci uczono w meczetach z importowanych podręczników. grupy derwisz pracować również w domach prywatnych.
Podczas gdy w szeregach antyfaszystowskiego oporu Bośniacy akceptowane być traktowany przez Serbów i Chorwatów podobnie jak muzułmanie, po wojnie w Republice Bośni i Hercegowiny jako federalnym podmiotem, one, spadają pod naciskiem serbskiej i chorwackiej ideologii i propagandy, zostały zmuszone do identyfikowania się jako „niezidentyfikowany”, „Serbowie”, „Chorwaci”, „Jugosłowian”, w zależności od politycznych, społeczny, interesy gospodarcze lub czysto krajowych.
Pod koniec 1950 roku - Early 1960, z powodu ambicji Tity odgrywać wiodącą rolę w ruchu krajów niezaangażowanych, akt został przyjęty który gwarantuje wolność religijną wszystkim obywatelom. Wierzono, że był to gest propagandowy skierowany specjalnie do Wspólnoty Islamskiej w Bośni i Hercegowinie, świat islamski, a w szczególności - Egipt. To nie był przypadek, że kształcenie studentów teologii został przekierowany z Tukeya NATO do niezaangażowanych Egipcie.
W 1968 na sesji plenarnej Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Jugosławii została podjęta decyzja, aby dać muzułmanom tożsamości etnicznych i narodowych. Decyzja ta została usankcjonowana z Konstytucją 1974 i muzułmanie stał się „państwo tworzące” ludzi na równi z Serbów i Chorwatów. Mimo że otrzymał tożsamości etnicznej „muzułmanów” jako definicji konstytucyjnej, w praktyce Serbowie i Chorwaci nie rozpoznał tego poczucia identyfikacji ich jako etnosu, Historia i kultura. Nie dano prawo do tworzenia własnych instytucji krajowych, zadeklarować swoją historię i literaturę.
Podziały pojawiły się wśród Bośniaków, w ich elit politycznych, intelektualiści i akademicy na poglądy dotyczące koncepcyjne pytanie o to, co było ich prawdziwa tożsamość etniczna. Dla niektórych było to Słowianie, dla innych - muzułmańskiego wyznania (przy tej okazji anegdota rozprzestrzeniał się w Sarajewie: „Rodzi się muzułmaninem - ateistę przez wiarę”).
śmierci Tity (1980) i pojawienie Memorandum Serbskiej Akademii Nauk na serbskiej kwestii narodowej i Serb państwowość (1987) pogarsza się najwyższą polityczne, ideologiczne i sprzeczność między narodem na poziomie federalnym iw poszczególnych jednostek federalnych. Decydującym czynnikiem dla tworzenia nowej sytuacji stała się polityka serbskiego przywódcy Slobodana Miloszevicia, na podstawie niniejszego Memorandum, u podstaw których było twierdzenie Wielki Serb że Jugosławia była Serb sate i że Serbia była wszędzie, gdzie Serbowie żyli. Ostatnia wojna, jednak, wykazały, że serbskie żądania zawarte połowę Chorwacji, cała Bośnia i Hercegowina, Czarnogóra, Kosowo i Wojwodina (Milošević unikać publicznie obejmować również Vardar Macedonia). W odpowiedzi na to, że programy polityki serbskiej etniczno-narodowy z Słoweńców, Chorwaci, Macedonists, Albańczycy i Węgrzy zostały aktywowane. Chorwackie agenda etniczno-narodowy zawiera twierdzenie, że 80% z Bośniacy byli Chorwatami (Franjo Tudjman, 1996). Najlepsi politycy Bośniaków doszedł do wniosku, że zderzenie Belgradzie i Zagrzebiu zagrożone samo istnienie Republiki Bośni i Hercegowiny, z Bośniaków samych i islamu jako religii. To był powód, Alija Izetbegović w 1990 oficjalnie upublicznione znany „islamski Deklaracja” (istnieją dowody na to, że deklaracja została sporządzona już pod koniec 1960 roku). Na szczególną uwagę zasługują następujące ważne stanowiska w deklaracji: Islam jest niezgodne z systemami innymi niż islamskich, nie może być pokoju, ani wzajemne współistnienie wiary islamskiej i nie-islamskich instytucji społecznych i politycznych; kładąc nacisk na jego prawa do organizowania swój własny świat, Islam wyklucza możliwość, że każda ideologia obcego na jego terytorium miałby prawo lub możliwość korzystania; państwo powinno być wyrazem zasad moralnych religii i należy je wspierać.
W konkretnej sytuacji tego terminu zgłoszenie otrzymał silne wsparcie z różnych warstw ludności republiki, z przedstawicielami administracji, wyżsi oficerowie w armii i policji, jak również najwyższą przywództwo Wspólnoty Islamskiej. Jednocześnie wybitnych intelektualistów, przedstawiciele środowisk akademickich i kulturalnych przeciwieństwie deklarację, ponieważ odmówiono Bośniacy legalnego prawa do walki o zachowanie integralności Bośni i Hercegowiny oraz zapewnieniu równych praw i bezspornych dla wszystkich ethnoses i wyznań.
Na ich ręce, władze w Belgradzie i Zagrzebiu, ze swoim zamiarze podziału Bośni i Hercegowiny, o które były negocjowane później konkretne umowy, stosować deklarację jako kluczowy dowód muzułmańskiego zagrożenia na Bałkanach iw Europie, z cywilizacyjnych niezgodności Islam i Chrześciaństwa. Propaganda taktyka została przyjęta przekonać Bośniacy, że Bośnia i Hercegowina nie ma prawa do istnienia i że musieli rozwiązać kwestię narodową ich przez państwa narodowego. Na trójstronnym spotkaniu Tuđmana, Miloszević i Izetbegovic (25 Marsz 1991 w Splicie) Izetbegovic powiedziano, że Bośnia i Hercegowina nie może przetrwać w ramach swoich granic, że musi zniknąć jako kolonialnej stworzenia i że małe państwo islamskie może być strefą buforową między Serbów i Chorwatów. Według dostępnych danych Izetbegovic wyraził zgodę co do zasady do powstawania „Mały Bośni” wokół Sarajewa. Jednocześnie niektórzy reprezentanci wielkich mocarstw w ich dążeniu do znalezienia pokojowego i szybkiego rozwiązania problemu w najniższej możliwej cenie wyrażony umowę z utworzeniem „muzułmańskiej republiki”.

Islamska Wspólnota - Przywództwo, Status prawny, Operacja

Po II wojnie światowej z pierwszej konstytucji socjalistycznej Jugosławii 1946 Wspólnota islamska otrzymała prawa równe do tych Kościołów katolickich i prawosławnych. Takie prawa otrzymał także z konstytucjami następnie przyjętych w 1960 i 1970 roku, jak również z ostatniego, przyjęte 1974. działalność Wspólnoty obejmuje 94% z terytorium Rzeczypospolitej i zawiera muzułmańscy Bośniacy, który obejmuje, Według oficjalnych danych, 44% w 1991 i 50.11% w 2013 ludności kraju.
Hierarchiczna struktura i działalność Wspólnoty Islamskiej są oparte na zasadach ustalonych już przez władze austro-węgierskich. Wybory odbywają się na lidera - Wielki Mufti lub Reis (Reis-ul-Ulema), dla organu kolegialnego zarządzającego - Riyasat, jak również dla imamów regionalnych. Celem rządzących było uczynienie status muzułmańskiego wyznania równą jednej z dwóch innych Kościołów, zerwać wpływu i ingerencji zagranicznych ośrodków islamskich dla Wspólnoty Islamskiej, szczególnie z Turcji, i ostatecznie, aby umocnić tradycyjnego islamu, zdolne do współżycia z ludnością chrześcijańską w Imperium.
Jako niepodległe państwo po 1992 Bośnia i Hercegowina podpisała umowę ze Stolicą Apostolską w sprawie funkcjonowania Kościoła katolickiego oraz z Republiki Serbii - na działalność Kościoła Prawosławnego, ale nadal nie ma porozumienia ze Wspólnotą islamskiego powodu powikłań proceduralnych. Według dostępnych informacji projekt został sporządzony i proponowane do przyjęcia przez parlament państwa.
Przywódcy Wspólnoty Islamskiej komunikuje się zwykle z władzami na różnych poziomach w Federacji Bośni i Hercegowiny i raczej rzadko te w Republice Serbskiej, przede wszystkim na kwestiach związanych z budową i remontem meczetów i utrzymania właściwości waqf. Stosunki Wspólnoty Islamskiej z państwa zależy w dużej mierze od osobowości i charakteru Wielki Mufti, na pozycjach obsługuje on publicznie w obronie interesów muzułmańskiego i relacji z innymi wspólnotami wyznaniowymi.
Tzw międzyreligijny Rada powstała po wojnie, która obejmuje przywódców wszystkich wyznań. Spotykają się cyklicznie i omówienia kwestii leżących we wspólnym interesie - głównie z nieruchomości lub charakterze finansowym.
Wojna w Bośni i Hercegowinie (1992-1995) stała się ważnym czynnikiem dla mobilizacji i politisation Wspólnoty Islamskiej. Jego zbiorowe przywództwo, Wielki Mufti i duża część regionalnych imamów wspierał idee Alija Izetbegović, ustanowione w Deklaracji „islamskiego”. Islamska Wspólnota odegrała ważną rolę w tworzeniu armii muzułmańskiej. Pomogło w rekrutacji osób poprzez kazania (kazanie) w lokalnych meczetach oraz w zapewnieniu środków finansowych i broń z zagranicy, wykorzystując swoje kontakty międzynarodowe. Jest Niewątpliwą że wspomaga przybycie i udział w wojnie z mudżahedinów. Widzenie, jednak, groźba klęski militarnej Bośniaków i jej tragiczne skutki, jak również niepewny udziałem międzynarodowych aktorów do zatrzymania wojny, kierownictwo Wspólnoty Islamskiej zaakceptował ideę podziałów Bośni i Hercegowiny z utworzeniem małego niezależnego państwa muzułmańskiego - o nazwie „muzułmanin Frakcja”. Niewielka liczba imamów wraz z intelektualistami, Liczby kultury i politycy spoza kręgu wokół Izetbegovic sprzyjało zachowanie Bośni i Hercegowiny w przekonaniu, że ich los był nierozerwalnie związany z losem tego stanu, że jego podział na części oznaczałoby etnicznych gettach muzułmańskich Bośniaków i sąsiednie stany nadal z nowych roszczeń terytorialnych (NGO „Bośnia Międzynarodowe Forum” z siedzibą w 1993 przez czołowych intelektualistów jest znany ze swojej działalności).
W kontaktach z państwami islamskimi w czasie wojny (indyk, Arabia Saudyjska, Malezja, Iran, Jordania) kierownictwo Wspólnoty Islamskiej poszukiwane wsparcie polityczne i finansowe dla Bośniaków i, dokładniej, pomoc na budowę i renowację zabytków islamskich i historycznych w kraju. Największe wsparcie otrzymał od Turcji. To pod warunkiem, fundusze na budowę madrasy i biblioteki do niego w Sarajewie, na renowację türbes, Mostki i łaźnie, zbudowany już w czasach Imperium Osmańskiego. To dało wspólnoty islamskiej większą pewność siebie, jej kierownictwo zaczął bronić otwarcie przywództwo polityczne Bośniaków i religii islamskiej i ubolewać nad agresywną politykę państw sąsiednich. W tym samym czasie, otworzyła się bardziej zdecydowanie na zewnątrz, poszukuje kontaktów z instytucjami rządowymi i opinii publicznej, ze wspólnot islamskich w Sandżaku i Republice Macedonii, z organizacjami międzynarodowymi. Otworzyły się również do wewnątrz - na rozwiązanie problemów własnych, inicjowanie rozmów i debat na temat religijnych i świeckich zasad edukacji, zapotrzebowanie na szkolenia własnych pracowników, nowe programy madrasa, kwestia obcych wpływów islamistów i zachowanie tradycyjnego islamu z Bośniaków. Wśród przywódców Wspólnoty Islamskiej przeważa pogląd, że nie ma wpływu obcego, które mogłyby zagrażać „istnienie założenia tradycyjnej duchowości lub instytucjonalnych islamskiego nauczania” z Bośniaków, powinno być dozwolone (25 sierpień 1997, Reis Mustafa Cerić, Bośniacki Wielki Mufti).
Widocznie, najbliższa współpraca z czołowymi politykami Bośniaków i Wspólnoty Islamskiej tak daleko jest poszukiwana przez Turcję. Jest to zrozumiałe ze swojego programu strategicznego dla stosunków z muzułmańskich społeczności w krajach bałkańskich oraz jego pozycję jako jednego z elementów gwarantujących realizację porozumienia z Dayton i utrzymania pokoju w Bośni i Hercegowinie, a także z wszechstronnej pomocy dla władz Sarajewie podczas wojny. Turcja aktywnie wspiera członkostwa Bośni i Hercegowiny w NATO i UE, adwokaci i sponsoruje udział Wspólnoty Islamskiej w międzynarodowych forach islamskiej. Deklaruje się jako strategicznego partnera w Bośni i Hercegowinie, choć nie jest zatwierdzony przez władze w Republice Serbskiej.

Partie polityczne na etniczny Basis

Prawie wszystkie partie w Bośni i Hercegowinie są tworzone na zasadzie etnicznej. Te, Serbów i Chorwatów są siostrzane partie i mają takie same nazwy jak te w Serbii, odpowiednio Chorwacja, ale z silniejszym nacjonalistycznej odcienia. W ich retoryce i postawy wciąż istnieje niechęć do przedstawicieli przeciwnej stronie w czasie wojny - osób i siły polityczne. Są liderzy partii, którzy walczyli na frontach, a teraz są w rządzie państwa na różnych poziomach.
Pierwsza partia Bośniacy - Partia Akcji Demokratycznej, został stworzony przez Alija Izetbegović bezpośrednio przed wojną. Odegrał główną rolę w tworzeniu „muzułmańskiej armii” oraz w procesie negocjacyjnym do zatrzymania wojny i zawarcia umowy z Dayton 1995. Ta partia i jej lider miał najsilniejszą, prawie mesjański, Wpływ wśród muzułmańskich Bośniaków w czasie wojny oraz w kształtowaniu politycznego status quo w kraju po nim. To ma pozycję dominującą zarówno w organach państwowych oraz w kantonalnych i komunalnych rządów w bośniackiej - chorwackim Federacji. Obecny lider partii jest synem Alija Izetbegović Bakir, obecnie - członek Prezydium Bośni i Hercegowiny.
Druga znacząca partia z Bośniaków jest Unia na rzecz lepszej przyszłości Bośni i Hercegowiny na potentata medialnego Fahrudin Radončić. Trzecia partia czysto Bośniaków, ale stosunkowo słabszy od dwóch poprzednich, jest Partia Bośni i Hercegowinie.
Jedyna partia, która wyłoniła się z roszczeniami do członkostwa w wieloetnicznej jest Partia Socjaldemokratyczna z liderem Zlatko Lagumdžija. Wśród jej członków, oprócz Bośniaków, Jest to niewielka liczba Serbów i Chorwatów, głównie byli członkowie Związku Komunistów Jugosławii i administracji przedwojennego. Jego wpływy wśród Bośniaków jest znikoma i nie ma prawie żadnego obecność w organach.
Wszystkie partie bośniackie określać swoje cele zachowania zjednoczonej i integralnego państwa, nowa konstytucja, równość polityczna, społeczny, prawa ekonomiczne i kulturalne dla wszystkich ethnoses, członkostwa kraju w NATO i UE.

Bezpieczeństwo, Procesy i zagrożenia

Wydarzenia w Bośni i Hercegowinie w czasie wojny, a także tworzenia i funkcjonowania państwa na zasadzie federalnej-konfederacyjne na mocy porozumienia z Dayton komplikować niezwykle wewnętrzną sytuację polityczną. To pogarsza sformułowane w Dayton, przyznane Belgradzie i Zagrzebiu „specjalne stosunki” odpowiednio z Republiki Serbskiej i Federacji Bośni i Hercegowiny, który utrudnia proces negocjacyjny między ethnoses dla ustanowienia stabilnych organów państwowych, w tym wojska i policji, do wytyczenia i ochrony granicy państwowej oraz dla zagwarantowania bezpieczeństwa obywateli. Z tego powodu Bośnia i Hercegowina pozostaje stan z najpoważniejszym polityczny, społeczny, problemów gospodarczych i bezpieczeństwa na Bałkanach. Jej granice i terytorium na ogół pozostają podatne na penetrację uchodźców z terenów objętych konfliktem, jak również osób i grup, które mogą popełnić akty terrorystyczne. Ryzyko wewnętrznym terroryzmem, związane z radykalnych grup islamskich może być uznane za minimalne. Ten wniosek jest uzasadniony w szczególności z dobrych kontaktów i współpracy z najwyższego kierownictwa politycznego Bośniaków i Wspólnoty Islamskiej niemal wszystkich krajach islamskich. Prawdopodobieństwo jest niewielkie, że nie może być grup i organizacji wewnątrz kraju, która wold rekrutacji dżihadystów zawodników wracających z Bliskiego Wschodu lub wśród miejscowej ludności.
Niezależnie od czystek etnicznych w czasie wojny w obu podmiotów i dobrowolnego przesiedlenia i migracje ludności pozostaje etnicznie mieszanych na terenie całego kraju i pojawieniem się takich grup nie mogła pozostać niezauważona (według oficjalnych danych 1991 Bośniacy zamieszkanych 94% terytorium kraju, Serbowie - 95%, Chorwaci - 70%). Oprócz, Bośnia i Hercegowina jest gospodarzem silną międzynarodową, w tym wojska i policji z NATO i UE, co jest dodatkową gwarancję dla identyfikacji i rozbrajanie takich grup.
Po roku 2000 na prośbę USA i UE władze Federacji Bośni i Hercegowiny prowadzone wspólnie z misji policyjnej UE (EUPM) inspekcja na istnienie osób z batalionem mudżahedinów, który brał udział w wojnie po stronie Bośniaków przed siłami serbskimi, którzy pozostali w kraju. Niewielka liczba osób zostało zidentyfikowane w kilku wioskach górskich, która poślubiła miejscowe kobiety i zajmowali się rolnictwem i hodowlą magazynie. Po rozpoczęto monitorowanie kontroli ich zachowania. Prezydencja, rząd i wszystkie partie polityczne i liderzy społeczności muzułmańskiej nie złożyli oświadczenia, że ​​nie obecność jakichkolwiek ekstremistyczne i radykalne siły będą akceptowane na terytorium kraju. Zgodnie z Umową o stabilizacji i stowarzyszeniu z UE reform przeprowadzonych w armii Bośni i Hercegowiny oraz policji na ich stabilizację i poprawę ich zdolności do obrony we własnym zakresie bezpieczeństwa państwa.

wnioski

Stan Bośni i Hercegowinie, jej rdzenna ludność Bośniaków i jego islamskie wyznanie to europejska rzeczywistość, której nie można pominąć lub wyeliminowane.
Bośniacy i Islam w wielowiekowego współżycia z Serbami, Chorwaci i inne ethnoses, z prawosławnych i katolickich Kościołów nigdy nie przyjęły lub po ekstremistycznych ideologii ksenofobicznym lub zagrażające inne ethnoses i religie, różni się od ich własnych. Przeciwnie, To oni w długich okresach historycznych iw różnych środowiskach społecznych i politycznych, zostały poddane dyskryminacji, przemoc, nienawiść i przesiedlenie, aw ostatniej wojny w Bośni i Hercegowinie (1991-1995) nawet do ludobójstwa.
W jego współżycia z chrześcijańskimi religiami na wspólnym terytorium, na tych samych reżimów politycznych i wpływem cywilizacji i kultury europejskiej bośniackiego islamu nabyte cechy szczególne - spokój, Otwartość i tolerancja wobec innych, różne wspólnoty religijne, który definiuje je jako tradycyjny. To nie przypadek, że w różnych okresach historii Żydów, Bułgarzy - głównie z zachodnich kresów i od Vardar Macedonii, i inne ethnoses zostali powitani w kraju.
Pojawienie się „islamskiego” Deklaracji (1990) można uznać za precedens w historii islamu w Bośni i Hercegowinie, niefortunne i krótkowzroczne krok ograniczonego kręgu Bośniaków w odpowiedzi na agresywnego nacjonalizmu i pod groźbą dla bezpieczeństwa ich stanu powstającej w Serbii. Na terenie sytuacja bezpośrednio poprzedzających wojnę zostało poparte znacznej części społeczności islamskiej, ale w trakcie wojny i po to został odrzucony. jednak, Okazało się, że obawy były prawdziwe, od wojny której Serbowie i Chorwaci walczyli w Bośni i Hercegowinie była za likwidacją tego stanu, do rozdzielenia jej obszarze i tworzenie mini-stanie muzułmańskich Bośniaków obsługującą strefę buforową między dwoma ethnoses oraz między katolicyzmu prawosławia.
W przyszłości miejsce i rola Bośni i Hercegowinie będzie zależał przede wszystkim od sposobu, w jaki zostanie wybudowany państwo, na zachowanie jego integralności i niepodzielności, na możliwość złożenia przez Bośniaków, aby mieć równe polityczny, społeczny, status ekonomiczny i kulturalny z Serbów i Chorwatów, na zapewnieniu równego udziału Bośniaków w tworzeniu i funkcjonowaniu władz na wszystkich szczeblach, na zagwarantowanie równego prawa do konfesjonału społecznościach na całym terytorium kraju.
Dziś Bośniacy i ich strony rozumieją, że ich prawa mogą być zapewnione poprzez zmiany w porozumieniu z Dayton, dokładniej z nowej konstytucji państwa, z władzami na trzech poziomach na całym terytorium, wyeliminowanie prób separatyzmu i secesjonizmu, z silną gwarancję, że muzułmańscy Bośniacy otrzyma należnych praw, który mógłby zapewnić przyjęcie tego kraju w UE.
Zapewnienie równego statusu trzech wyznań w Bośni i Hercegowinie jest najważniejszym warunkiem zachowania tradycyjnego charakteru islamu, dla jego ochrony przed rozwojem negatywnych wobec islamskiego radykalizmu i terroryzmu.
W przypadku ewentualnej destabilizacji Bośni i Hercegowiny lub naruszanie jego integralności (próba oderwania się od Republiki Serbskiej) że wpłynie egzystencjalnych interesów muzułmańskich Bośniaków, nie ma wątpliwości, że kraje islamskie odpowie na jego wsparcie z sił i zasobów, jak to miało miejsce w czasie wojny 1992-1995, a niebezpieczeństwo przenikania na terytorium kraju radykalnych elementów islamskich, TYM Bośniacy, którzy uczestniczyli w grupach ekstremistycznych na Bliskim Wschodzie, a po powrocie do domu, staje się rzeczywistością. W izolowanym dwóch milionów społeczności, z niekontrolowanych granic i poważnego kryzysu gospodarczego byłoby łatwe do radykalizacji osoby i grupy zdolne do uczestniczenia w aktach terrorystycznych na Bałkanach iw Europie.
Dopuszczenie do NATO w Bośni i Hercegowinie będzie mieć kluczowe znaczenie dla jego integralności i stabilności w jej uznanych granicach, dla skutecznego funkcjonowania jego instytucji państwowych, ponieważ członków per se mogą ograniczyć negatywny wpływ na możliwości danego Serbii i Chorwacji z porozumienia z Dayton do specjalnego (równolegle) Relacja z Republiki Serbskiej i Federacji Bośni i Hercegowiny, odpowiednio, który karmić separatyzmu i secesjonizmu we wszystkich trzech grup etnicznych i utrudniać dialog pomiędzy elit politycznych i funkcjonowania instytucji państwowych.

 

ISLAM w Bułgarii: Większość muzułmanów w Bułgaria PRACTICE tradycyjnego islamu
prof. Iskra Baeva, PhD

Islam w Bułgarii jako historyczny Legacy

Bułgarskie ziemie, położony w środkowej części Półwyspu Bałkańskiego, pozostał najdłużej pod panowania tureckiego - przez prawie pięć wieków. To wyjaśnia istnienie w prawosławnej Bułgarii jednej z największych społeczności muzułmańskich na Bałkanach. Według danych spisu powszechnego 1887 Muzułmanie byli 500-600 tysięcy lub 19% ludności, i w 1926 - 10.57%. Malejàce udział muzułmanów było ze względu na szybki wzrost demograficzny ludności chrześcijańskiej i okresowej emigracji muzułmanów (130 tysięcy w okresie międzywojennym). Tylko najbiedniejszych i najmniej wykształconych muzułmanów pozostaje w Bułgarii (analfabetyzm był 80%) którzy żyli w najbardziej oddalonych obszarach wiejskich.
Muzułmanie w państwa bułgarskiego zachowały swoją autonomię religijną i szariat, mieli szkół prywatnych z edukacji w języku tureckim z alfabetu arabskiego, jak również członkowie parlamentu z różnych stron. Próba ingerowania w ich wierze powstał podczas wojen bałkańskich 1912-1913 kiedy bułgarscy muzułmanie * (z Pomacy) zostali zmuszeni do zmiany nazwy, ale to był krótkotrwały. Po wojnach prawa muzułmanów w Bułgarii były chronione na mocy Umowy w sprawie praw mniejszości podpisanych w Paryżu 28 lipiec 1919. Kolejna próba integracji powstał pod koniec 1930 roku i na początku 1940 roku przez organizację Drużba „Rodina”.
W dobie socjalizmu, postawa wobec muzułmanów w Bułgarii przeszedł różne etapy. Reżim komunistyczny był przeciwnikiem religii i ogranicza zarówno cerkwi i islam. Niezależnie od tego Kościół prawosławny i muzułmański spowiedź kontynuował swoje działania, które były finansowane przez państwo w zamian za ścisłą kontrolą.
Na początku panowania Bułgarskiej Partii Komunistycznej (BCP) priorytet udzielony podejściu klasy, zgodnie z którym szczególną ostrożność musiały być podejmowane dla muzułmanów w Bułgarii w dziedzinie edukacji, kultura i polityka społeczna. Trwało to aż destalinization przeprowadzone przez Todor Żiwkow. Od końca 1950 roku zastąpił autonomii kulturowej muzułmanów w Bułgarii z polityką integracji poprzez asymilację. Polityka ta została zrealizowana ze zmianą nazw Roma-muzułmanów (o 255 tysiąc) i bułgarskich muzułmanów (o 200 tysiąc) w 1960 i 1970 roku osiągając swój szczyt z wymuszonej zmiany nazwy bułgarskich Turków (o 850 tysiąc) na końcu 1984 i początek 1985, zwany „bułgaryzacja”. To drastyczne naruszenie praw człowieka nie towarzyszyły zmiany w spowiedzi, ale tylko z zastrzeżeniem pewnych rytuałów - że obrzezanie miało nastąpić wyłącznie pod nadzorem lekarza, pochówku obrzędy musiały być civic, itp. Polityka ta została rozwiązana po zakończeniu zimnej wojny. „Proces odrodzenia” zostało unieważnione na 29 grudzień 1989, arabsko-turecki nazwiska bułgarskich Turków zostały przywrócone, nawet bez zakończeń -ov, -ev, -eva, -to.

Rola i miejsce islamu w Bułgarii po 1989

Islam w Bułgarii jest tradycyjna religia bułgarskich Turków, bułgarscy muzułmanie, część Romów i kilka mniejszych grup etnicznych (Krkchans, Tatarzy). Jest to druga spowiedź w kraju, a jego stosunek do prawosławia jest 1:7.5 (577 139 lub 7.83% muzułmanie przeciw 4 374 135 lub 59.39% ortodoksyjny 2011).
Muzułmanie mogą swobodnie praktykować swoją wiarę. W Konstytucji Republiki Bułgarii przyjęte na 12 lipiec 1991 przez zagwarantowana jest swoboda Wielkie Zgromadzenie Narodowe religii. Artykuł 13, ustęp 2 stany: „Instytucje religijne są oddzielone od państwa”, ale w artykule 4 pojawia się ostrzeżenie, że religia nie może być wykorzystywana do celów politycznych. Spowodowane to było sporów w pierwszych latach transformacji na temat miejsca i roli islamu, gdy konsekwencje „przebudzenia dowodzi” były pokonania.
Prawa i obowiązki muzułmanów są regulowane przez ustawę o Wyznania 29 grudzień 2002. Wyraża „szacunek” wobec islamu i stwierdza swobodę wyboru przekonań i praktyk religijnych. Państwo zobowiązuje się do „zapewnienia warunków do swobodnego i nieograniczonego korzystania z prawa do spowiedzi” (sztuka. 4, dla. 3) i nie pozwolić „dyskryminacja na podstawie wiary” (sztuka. 4). Prawo „aby dawać i otrzymywać wykształcenie religijne w języku wyboru” (sztuka. 6, dla. 6), podczas gdy ograniczenia są dla działań skierowanych przeciwko bezpieczeństwa narodowego i porządku publicznego oraz z powodów politycznych (sztuka. 7, najlepszy. 1 i 2)
Od 1990 Muzułmanie w Bułgarii były pełnoprawnymi uczestnikami w rozwoju Republiki Bułgarii, ale w dużej części bułgarskich publicznych umieszcza je traktuje podejrzliwie iz obawą. Istnieją różne przyczyny tego: ich aktywnego udziału w życiu politycznym (podczas pierwszego rządu Związku Sił Demokratycznych (UDF) - 1991-1992); ich dominacja w kilku regionach kraju; ich powiązania z sąsiedniej Turcji. Więc, w nowych warunkach konfrontacji między chrześcijanami a muzułmanami jest reaktywowana, aczkolwiek w demokratycznym systemie politycznym i gwarantowane prawa islamu w Bułgarii.
Największy muzułmański grupę stanowią Turcy bułgarscy (612 541), bułgarscy muzułmanie (131 531), część Romów (42 201), Karakachans (2 556), Tatarzy, Albańczycy. Szczególną grupę stanowią arabscy ​​imigranci z różnych okresów (pomiędzy 11 000 i 17 000). Mają inny stosunek do islamu dlatego nie należy traktować jako jedną masę i uwagę należy zwrócić się do wyroku, który jest przeszkodą, a którzy są motorem przenikanie radykalnego islamu w kraju.

Społeczności islamskich w Bułgarii

Islamscy społeczności w Bułgarii mają równe prawa z innymi wspólnotami religijnymi. Państwa bułgarskiego stanowi istotny i finansowego wsparcia dla organizacji muzułmańskich. To nie znaczy, że nie istnieją żadne problemy między państwa bułgarskiego i urzędu Wielki Mufti.
W 2011 Muzułmanie w Bułgarii były 577 139 lub 10% wiernych. Tendencja ostatnich dwóch dekad jest liczba muzułmanów spadać i proces ten trwa obecnie. Ich liczba zmniejszy absolutnie tak samo jak całą populację, ale także stosunkowo - od 12.2% do 10%. Przeważająca część muzułmanów w Bułgarii są sunnici (546 004), podczas szyitów (27 407) są tylko 5%. Tendencja spadkowa dla muzułmanów jest ze względu na ich emigracji zarobkowej głównie do Unii Europejskiej i Turcji. Muzułmanie emigracji szybciej i bardziej skutecznie niż reszta Bułgarów, ponieważ mają swoje społeczności za granicą oraz odpowiedni profil zatrudnienia (w budowie). Spadek jest największym (36.5%) dla szyitów, natomiast dla sunnitów ta jest po prostu 11%.
Bułgarskie Turks i bułgarscy muzułmanie żyją głównie w kilku regionach, natomiast muzułmanin Roma są rozłożone równomiernie na terytorium kraju. Turks koncentrują się w obszarach Kurdzhali (69.6%), Razgrad (53.7%), Szumen, Burgas, Płowdiw. Blagoevgrad, Targovishte, Smolyan, Silistra, Dobricz i Ruse. Ponad dwie trzecie muzułmanów przebywać tam. dominują one w 43 w sumie 262 gminy w Bułgarii, przede wszystkim w siedmiu gminach regionu Kurdzhali, sześć z siedmiu gmin Razgrad (z wyłączeniem Razgrad), połowa gmin regionu Szumen. Największy udział w Gmina Czernooczene (Region Kurdzhali) - 96.8%, Venets (Region Szumen) - 95.9%, Gmina Satowcza - 91.3%, Ruen - 90% i Kaolinovo - 90%. Muzułmanie w Bułgarii tradycyjnie żyć w Rodopach, w południowej części kraju,, głównie w regionach, Smolyan, Kurdzhalu, Haskovo, Pazardżik.
Przedstawiciele szyickich muzułmanów żyją głównie w północno-wschodniej Bułgarii: gminy Kajnardża (51.5%), bojler (16.2%), Dulovo (11.6%) i Kubrat (11.3%).
Zakonnik przywódcy muzułmanów odbywa się przez urząd Wielki Mufti, który dba o spowiedzi i utrzymuje kontakty z władzą wykonawczą, sądownictwo, instytucje rządowe i organizacje publiczne. Urząd Wielki Mufti dogląda szkolenia imamów, wolnej praktyki wiary, wychowanie religijne dzieci i islamskiej organizacji charytatywnej. Ma administrację, która wspiera Wielki Mufti i muzułmańskie Radę Najwyższą. Są biura regionalne w mufti 18 miast i miasteczek w kraju: Aitos, Wielkie Tarnowo, Goce Dełczew, Dobricz, Krumovgrad, Kurdzhali, Pazardżik, Pleven, Płowdiw, Razgrad, rosyjski, Silistra, Sliven, Smolyan, Sofia, Targovishte, Haskovo i Szumen. Istnieje również 1 450 deski meczet. Na początku transformacji urząd Wielkiego Mufti opublikowała gazeta „muzułmanin”, przekształcone dziś w miesięczniku, który posiada również dodatek dla dzieci „Hilyal” (Księżyc).
Wielki Mufti jest Mustafa Alif Hadji (z bułgarskich muzułmanów), który badał Islam w Jordanii i Turcji oraz zajmuje wysokie stanowiska odkąd 1997. Wielki Mufti jest wybierany przez Krajowej Konferencji Muzułmańskiej. W 2010 Wybory Mustafa Hadji zostało zakwestionowane przez byłego Wielki Mufti Nedim Gendjev po Sąd kasacyjny uznany za nielegalny trzy niezwykłe krajowe konferencje muzułmańskich. Spór został rozwiązany z orzeczenia Sądu Apelacyjnego Sofia, który uznał decyzję nadzwyczajnym Narodowej Konferencji Muzułmańskiej (12 luty 2011) i Mustafa Hadji został ponownie wybrany również przez późniejsze konferencji w styczniu 2016. Spory wykazać problemy w wyznaniu muzułmańskim odziedziczony po czasie „bułgaryzacja”. Jeden z boków współpracował z władzami w czasie jak Nedim Gendjev zrobił, który teraz oskarża obecne kierownictwo, że wspiera rodniki. Z drugiej strony są uczestnicy ruchu oporu przeciwko „bułgaryzacja”, którzy stają się członkami nowego kierownictwa muzułmanów.
W szkołach bułgarskich jest przedmiotem fakultatywnym „religia islamska”, który jest prowadzony, gdy wystarczająca liczba uczniów zapisać. W celu wspierania rejestracji, Urząd Wielki Mufti organizuje kampanie promocyjne wśród muzułmanów podczas Ramazan pod hasłem „Wspieranie edukacji muzułmańskiej. Być zaangażowanym!”
Jednym z najważniejszych działań urzędu Wielki Mufti jest szkolenie personelu zakonnego do meczetów i miejsc kultu, które w Bułgarii są wokół 1500. To odbywa się w trzech szkołach religijnych w Ruse, Momchilgrad i Szumen, gdzie uczą się uczniowie z 9 do 12 klasy. Istnieje również Wyższa Islamic Institute w Sofii powstała po przekształceniu istniejących na studiach 9 Marsz 1998 z decyzją nr. P-15 Rady Ministrów. Witryna Instytutu opisuje go jako „liceum muzułmańskiego wyznania (biuro Wielki Mufti) w Bułgarii ze statusem osoby prawnej”, o okresie czterech lat edukacji. wyróżnienia go stopnia i kwalifikacji licencjata „islamski teolog” i jej absolwentów mogą służyć jako imamów, vaizes i mufti lub praca jako nauczyciele. Problem Wyższej Islamskiego Instytutu jest brak lokali i akredytacji na podstawie ustawy o szkolnictwie wyższym, która zapobiega jego absolwentom znalezienie realizację.
Stała deficyt imamów zmusza biura Wielki Mufti organizowania dziewięć miesięcy kursy Sarnitsa, wybór z chłopców za nią prowadzone przez mufti regionalnym. Imamowie mogą kwalifikować się i przekwalifikowanie w kursach, odbyła się w wioskach Lyulyakovo, Bilka i Delchevo.
Muzułmańskie społeczności w Bułgarii swobodnie praktykować swoje przekonania religii, ale ich materializacja czasami powoduje problemy organizacyjne i odporność publicznej.

Partie polityczne na religijnej lub etnicznej Basis

Konstytucja Republiki Bułgarii nie zezwala na tworzenie partii politycznych na podstawie religijnej lub etnicznej. jego artykuł 11. dla. 4 przewiduje: „Brak strony mogą być tworzone na etnicznych, rasowych od konfesjonału podstawie, lub osoby, które realizują przymusowej okupacji władzy państwowej”. Konstytucja została przyjęta w lecie 1991 gdy w Wielkim Zgromadzeniu Narodowym usiadł tureckiej muzułmańskiej partii Ruch na rzecz Praw i Wolności (MRF), który wyjaśnia kontekst zakazu. Jej celem jest zakończenie istnienia MRF - pierwszą partię bułgarskich Turków i muzułmanami w historii bułgarskiej. Do tej pory praktyka polityczna, że ​​interesy grup etnicznych były realizowane za pośrednictwem istniejących partii politycznych. Oraz stworzenie i ustanowienie MRF można wyjaśnić z sytuacją 1990 gdy system polityczny był przebudowany i potrzeba, aby przezwyciężyć bolesną konsekwencją „procesu odrodzenia” był na czele. Twórcy MRF uzasadnione ustanowienie partii z nieufnością muzułmanów wobec pozostałych stron po państwa bułgarskiego naruszył ich prawa tak drastycznie. W związku z tym, chcieli mieć imprezę na własną rękę, która będzie bronić ich szczególne prawa.
Już na początku MRF udało się dwa razy, aby zapobiec próbom podważenia istnienia partii przed Trybunałem Konstytucyjnym (Nie przypadek konstytucyjny. 1 z 1991 Pan, która zakończyła się decyzją nr. 4 z 1992 Pan). W kolejnych latach pod kierownictwem Ahmed Dogan, bylina z prezesem 1990 do 2013, MRF potwierdziła się jako jedyny przedstawiciel Muzułmanów w Bułgarii i stał się stałym elementem w życiu politycznym, niezależnie od poważnych negatywnych postaw wobec niego wśród szerokich kręgów publicznych.
Według dokumentów, jakie MRF jest „partia liberalno-demokratyczna”, którego celem jest „przyczynienie się do jedności wszystkich obywateli bułgarskich, poszanowaniem praw i wolności mniejszości w Bułgarii w zgodności z konstytucją kraju, uniwersalna Deklaracja Praw Człowieka, Europejska Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, Konwencja ramowa o ochronie mniejszości narodowych, Karta Praw Podstawowych i innymi umowami międzynarodowymi”. Niezależnie od podanej ogólnie liberalnego charakteru MRF, praktyka polityczna pokazuje, że jest to przedstawiciel polityczny bułgarskich Turków i muzułmanów w Bułgarii. Dowodem na to jest: członkostwo, wyborcy MRF, którzy są niemal w całości z regionów o ludności mieszanej, aktywność MRF przedstawicieli w parlamencie, w lokalnych władz i ich udziału w rządzie Simeon Saxe Coburg-Gotha (2001-2005), Siergiej Staniszew (2005-2009) i Pamen ORESZARSKI (2013-2014).
Ahmed Dogan udało się przyciągnąć do MRF małą grupę ortodoksyjnych Bułgarów, którzy są członkami kierownictwa i parlamentu. W ten sposób usprawiedliwione partię jako non-etnicznej i nie islamski, bez względu na fakt, że obecność Bułgarów pozostaje czysto formalny i nie wpływają na lokalne struktury. Obecność wyborczy MRF wydawał się zagrożony po bułgarskie Turcy zaczęli opuścić Bułgarię w poszukiwaniu środków do życia. Następnie Dogan zorientowane na ruch w kierunku Roma (nie tylko wobec muzułmańskich dzieci, ale wobec wszystkich), co pozwoliło mu zachować rolę partii. MRF zajmuje trzecią partię polityczną i aż 2009 odgrywał rolę pośrednika, na których powstanie rządu zależało. Stanowisko to zostało utracone pod rządami czele Bojko Borisowa (2009-2013, 2014 - dzień dzisiejszy), ale MRF nadal odgrywa ważną rolę w polityce jako partia z najbardziej stabilnych obecności parlamentarnej ze względu na bezpiecznym wsparcia wyborczego przez bułgarskich Turków i muzułmanów.
Partia jest powiązany z ciałami wyznania muzułmańskiego, który świadczy o stałej obecności przedstawicieli religijnych w obchodach, Kondolencje spotkań i innych wydarzeń MRF, jak również z przedstawicielami partii w ważnych forach Muzułmańskiego. Przykładem jest Krajowa Konferencja muzułmański w styczniu 2016 która zatwierdziła Mustafa Hadji jako Wielki Mufti - w tym członków wydarzeniem były obecne kierownictwo MRF - Mustafa Karadayı, Rushen Riza i Yunal Lyutfi.
Próby rozbijania monopol MRF na ludności muzułmańskiej zostały dokonane od 1990 roku ale nie udało do tej pory. W 1997-1999 Guner Tahir ustanowiony Narodowy MRF ale szybko znikł. W styczniu 2011 Była MRF Wiceprzewodniczący Kasim Dal opuścił partię i na 1 grudzień 2012 stroną prowadzącą Ludowej „Wolność i Godność” (PPFD) wraz z byłym przywódcą młodzieży MRF Korman Ismailov. Najbardziej udaną próbą podział MRF został wykonany przez następcę Ahmed Dogan w kierownictwie Lyutfi Měšťan (przewodniczący z 2013 do 2015). Na końcu 2015 Po ostrej krytyce przez Honorowy Przewodniczący Ahmed Dogan został usunięty z kierownictwem i na 10 kwiecień 2016 stworzył własną partię - „demokratów Odpowiedzialności, Wolności i tolerancji” (DRFT). Mestan otrzymał poparcie Republiki Turcji i ambasadora tureckiego w czasie Süleyman Gökçe, co spowodowało negatywną reakcję w Bułgarii, a nawet nieudana próba została wykonana, aby zapobiec rejestracji DRFT. Partia stworzona struktur i uczestniczył w 2017 wybory parlamentarne, ale z nieco ponad 100 Tysiąc głosów oddanych na niego i 2.86% głosowania nie udało się wejść do parlamentu.

Ryzyko radykalizacji wśród społeczności muzułmańskiej

Ryzyko radykalizacji muzułmanów w Europie i na Bałkanach zostało przedstawione po rozpoczęciu tzw wojny z terrorem w 2001. Proces ma charakter globalny, ale także jeden regionalny. Konsekwencje wojen po rozpadzie Jugosławii, który miał również religijne farbowanie, przyczyniły się do penetracji rodników Islam Bałkanów. Oni pielęgnowanie przyjaznego środowiska dla islamizacji regionach zamieszkanych przez muzułmanów na Bałkanach. Największym problemem jest spowodowana przez działanie powszechne w Arabii Saudyjskiej Wahhabi sekty.
Bułgaria została sąsiedniej Jugosławii, akcja militarna miała miejsce również na jego granicy, choć na szczęście nie przekroczyć, Dlatego środowisko publicznej pozostały nienaruszone przez konflikty religijne. Tzw bułgarski etnicznych model grał również rolę, które moim zdaniem nie powinny zasilić Ahmed Dogan i MRF, jak to zastrzeżono, ale do historycznie ustalonego stosunków między grupami etnicznymi i międzyreligijne. Ale nie ma sposobu, że kraj może pozostać poza radykalizacji islamu.
Konsekwencje społeczne związane z przejściem do gospodarki rynkowej wynikające z dezindustrializacji, wysokie bezrobocie, stała lub tymczasowa praca emigracja znacznej liczby obywateli bułgarskich, spora część z nich to muzułmanie, otworzyć niszę dla penetracji islamu, który nie jest tradycyjny dla bułgarskiej ziemi. W trudnej sytuacji z 1990 muzułmanów w Bułgarii zaczęły otrzymywać pomoc finansową od organizacji muzułmańskich za granicą, które zostały wykorzystane do budowy 150 nowe meczety. Co jest bardziej niepokoi fakt, że z powodu braku ścisłej kontroli ze strony państwa na islamskich instytucji edukacyjnych takie dotacje zostały wykorzystane do ustalenia również tak zwane centra edukacyjne, przez które przenika Wahabizm. W 2003 władze zamknięto kilka centrów islamskich z powodu podejrzenia, że ​​grupy islamskich finansowanych przez Saudyjczyków z prawdopodobnych linki do radykalnych organizacji islamskich (Bractwo Muzułmańskie w Egipcie) eksploatowane w nich.
Jak widać, Głównym zagrożeniem dla penetracji bardziej konserwatywnego islamu w Bułgarii są instytucje edukacyjne. Według analityków, takich jak Dimiter Avramov, obok oficjalnych szkół muzułmańskich, siedem innych zostało otwarte, które nie są zarejestrowane i z czego około 3 tysięcy młodych muzułmanów ukończyło.
Wskazaniem do penetracji rodników Islam rozpadzie w 2010 organizacji „Al-Al Islami waqf”, która funkcjonowała w gminach Błagojewgrad, Rudozem, Smolyan, Płowdiw, Velingrad i Pazardżik a które przez osiemnaście miesięcy otrzymała EUR 400 000 z Arabii Saudyjskiej. Działanie służb bezpieczeństwa przyniósł pierwszą w Bułgarii przed sądem 13 imamowie, który miał studia islamu w Arabii Saudyjskiej. Zostali opłata za dystrybucję „ideologii anty-demokratycznej - sprzeciw wobec zasad demokracji, Oddzielenie uprawnień, liberalizm, państwowość i praworządności, podstawowe prawa człowieka, takich jak równość płci i wolności religijnej, poprzez głoszenie ideologii Salaficka nurtu islamu i nakładające stan szariatu”. Proces rozpoczął się w 2012 i zakończył się w 2014 ale tylko jeden skuteczny kary dla Ahmed Musa Ahmed, imam meczetu „Abu Bekir” w sąsiedztwie Pazardżik Roma. Dwa kolejne zdania zawieszone zostały wydane i pozostali oskarżeni zostali ukarani.
Rozprawa w Pazardzik pozostaje odosobniony przypadek, co oznacza, że ​​nie ma bezpośredniego zagrożenia radykalnym islamem przenikliwy wśród większości muzułmanów w Bułgarii. Niepowodzenie prób ich radykalizacji wskazuje, że były one sprzeciw tradycyjnych muzułmanów i że znaleźli podatny grunt wśród nowych konwertytów na islam w społecznościach romskich i wśród bułgarskich muzułmanów.

Wpływ zagranicznej na lokalnych społeczności islamskich

Od głównej części muzułmanów w Bułgarii są pochodzenia tureckiego, czują się związane z sąsiedniej Turcji. Świadczą o tym liczne fale emigracji w kierunku południowym sąsiadem i Bułgarii, dla tej sprawy słowami lidera MRF późno 1991: „Droga Bułgarii do Europy przechodzi przez Bosfor”. Zabytkowe ogniwem Muzułmanów w Bułgarii z Turcją staje się problemem dla państwa bułgarskiego ostatnio, kiedy świecki charakter kemalistowskiej Turcji jest kwestionowana przez nowego przywódcę kraju Recep Tayyip Erdoğan.
Wpływ Turcji na muzułmanów w Bułgarii ma na celu utrzymanie kanału wpływu na politykę Bułgarii. Jest to szczególnie widoczne po rozpoczęciu strategii neo-Ottomanism, przypomina wspólnej przeszłości półwyspu w Imperium Osmańskim. Państwa tureckiego opiera się głównie na MRF - utrzymuje kontakty z kierownictwem MRF i wspiera go w głosowaniu tysięcy obywateli bułgarskich mieszkających w Turcji, który niezmiennie wspierać MRF. Stopniowo, jednak, MRF jest emancypacji się od Turcji i ingeruje w bułgarskiej partii, Dlatego południowy sąsiad Bułgarii koncentruje się na tworzeniu alternatywnych formacji politycznych. W ten sposób PPFD od Kasim Dal urodził, którzy w 2013 był obecny na wiecu zwycięstwa Erdoğana, a później DRFT z Lyutfi Mestan, który po jego wydalenie z MRF szukali ochrony w tureckiej ambasady w Sofii. Oba projekty polityczne nie cieszą się wielkim sukcesem, choć turecki wsparcie dla nich jest w toku.
Drugim kanałem wpływu Turcji jest poprzez religii muzułmańskiej. Z trudną sytuacją finansową urzędu Wielki Mufti, niedobór imamów i brak kontroli państwa Turcji zaczął renderowanie finansowy i personelu pomocniczego przez Dyrekcji tureckiej Spraw Religijnych (religijny). W ten sposób już w 1990 roku z pośrednictwa urzędu Wielki Mufti trzech muzułmańskich szkół średnich, budowa i utrzymanie ich budynkach, a także nauczycieli i dyrektorów zastępca, wysłane przez ministerstwo edukacji Turcji były finansowane. Istnieje również obecność turecki w Wyższym Instytucie islamskiej. Według informacji przez Ahmed Ahmedov, sekretarz urzędu Wielki Mufti, rocznie 40% lub BGN 3 milion finansowania instytucji edukacyjnych pochodzi z Turcji. W 2016 lista została opublikowana w 95 Turecki islamskich pracownicy, którzy są zatrudnieni w biurach Mufti i wielkie meczety w Bułgarii. Z powodu zakłóceń w życiu muzułmanów w Bułgarii główny koordynator Diyanet Adem Jerinde, który był także zastępca dziekana Instytutu Wyższej islamskiej w Sofii, odpowiedzialny za nominacje i finansowania szkół muzułmańskich, została wydana z Bułgarii.
Turecki wpływ na życie religijne muzułmanów w Bułgarii materializuje ze względu na niejasności w ustawie o Wyznania 2003. Spowodowało to debata publiczna w szczególności po nacjonalistów pod nazwą „United Patriots” dołączył trzeci rząd Bojko Borysowa w 2017. Wnioski o zmianie ustawy zostały wykonane w tym czasie, które ograniczają możliwości obcych wpływów i podnieść bariery przed wnikaniem do Bułgarii praktyk islamskich, które są obce w Bułgarii.

Rekrutacja dżihadystów Fighters

W przeciwieństwie do innych krajów na Bałkanach, nie ma informacji o bułgarskich dżihadystów walczących w konfliktach na Bliskim Wschodzie. To nie znaczy, że takie niebezpieczeństwo nie istnieje. Na 18 lipiec 2012 atak bomba została przeprowadzona na autobus z izraelskimi turystami na lotnisku w Burgas, w którym siedem osób zginęło, a 35 zostało rannych. Pozostaje tylko akt terrorystyczny na terytorium bułgarskim tak daleko, sprawca, który jest cudzoziemcem, który przybył do Bułgarii na ten cel.
Niezależnie od faktu, że bułgarskie służby bezpieczeństwa nie mają informacji o bułgarskich dżihadystów, w 2014 w relacji z procesu w Pazardzhik takich podejrzeń urodziły. wywołały one urząd Wielki Mufti, który w połowie września tego samego roku potępił „Islamskiego Państwa” i wezwał muzułmanów w Bułgarii „nie ulec prowokacji tych ludzi i odciąć się od swych działań”.
Na razie jedynym zagrożeniem w Bułgarii od bojowników dżihadu pochodzi od ich tranzytu przez terytorium kraju.

Ocena ryzyka islamskich ataków terrorystycznych

Przynajmniej na razie - sierpień 2018 - ryzyko aktów terrorystycznych na terytorium bułgarskim popełnione przez radykalnych grup islamskich jest minimalny. W Bułgarii nie istnieje krytyczna masa ludzi w stanie stworzyć infrastrukturę logistyczną dla takich działań.

Środki przeciw islamskiej radykalizacji po 2000

Zmiany zachodzące w ostatnich latach w krajach sąsiednich, jak również szereg aktów terrorystycznych w Europie wezwała władze bułgarskie do rozwiązania problemu. Przygotowanie rozpoczęła się w 2017 poprawek do ustawy o Confessions i na początku 2018 Główne partie polityczne przedłożone Zgromadzenie Narodowe ustawy (wspólny projekt rządzącej partii GERB, opozycja Bułgarska Partia Socjalistyczna i MRF, a także alternatywny jednego z „United Patriots”, którzy są częścią rządu). Ich celem jest podniesienie barier prawnych na przenikanie radykalnego islamu. Zmiany przewidują dotacje rządowe dla głównych wyznań w celu zaprzestania finansowania z zagranicy; zakaz udziału polityków w organach wspólnot religijnych; Zakaz zagranicznych obywateli do wykonywania obrzędów religijnych w bułgarskich miejsc kultu; kontrola nad programów i treści religijnych działań edukacyjnych. Biuro Wielki Mufti, jednak, nie zgadzało się z ograniczeniami dotyczącymi finansowania oraz z udziałem cudzoziemców w służbie, z próbą przedstawienia muzułmanów jako „zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego kraju”, i na ogół z prób podaje definicji terminu „radykalnych” Islam (na ten temat muzułmański Najwyższa Rada wysłała pismo do instytucji państwowych, wraz z podpisami 46 tysięcy muzułmanów).

wnioski

Ogólny wniosek, z którym pragnę zakończyć, jest to, że duża społeczność muzułmańska w Bułgarii nie mogą być postrzegane jako bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa kraju, ze względu na radykalizację niektórych muzułmanów na Bałkanach, w Europie, Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu. Główną masę muzułmanów w Bułgarii odgrywa rolę bariery przed radykalizacji islamu w Bułgarii.
Mój argument za tym wnioskiem jest to, że większość muzułmanów w Bułgarii ćwiczyć tradycyjnego islamu, które można określić jako umiarkowany. Współistnienie pomiędzy prawosławnymi chrześcijanami i muzułmanami ma długą tradycję, w którym było wszystko - unicestwienie, konfrontacja, konflikty, ale także - dobre sąsiedztwo i współpraca. Skłonność do współpracy powinny kontynuować wysiłki obu stron.
Istnieją również niepokojące tendencje wśród muzułmanów w Bułgarii, których nie można pominąć. Kwestia odnosi się do przenikania idei radykalnego islamu głównie wśród Romów, a przede wszystkim nowych konwertytów. Druga grupa podatne radykalizacji jest spośród części bułgarskiego muzułmanów. W obu przypadkach dotyczy to młodych ludzi (wśród Turków wskaźnik urodzeń jest niższy niż wśród Romów i bułgarskich muzułmanów), izolowane od społeczeństwa oraz z poważnymi problemami gospodarczymi i społecznymi.
Nie należy zapominać, że groźba radykalizacji muzułmanów w Bułgarii mogą przyjść w wyniku negatywnych zmian w stosunkach międzynarodowych oraz w środowisku zewnętrznym Bułgarii.

 

KOSOWO: Kolizja między tradycyjną tolerancję i radykalizm
Bobi Bobev, PhD

Na jednym z głównych bulwarów w Prisztinie, bezpośrednio naprzeciwko kampusu uniwersyteckiego, wznosi się okazały budynek z nowo wybudowanej katedry katolickiej „Matka Teresa”. Jeśli ktoś odwiedza miasto Peja (piec) i głowice w kierunku zabudowań miejscowego serbskiego Prawosławnego Patriarchatu, tuż przed ich dotarciem nie można zauważyć w odnowionym kościele katolickim. Ze wzgórza z Prizren twierdza można łatwo policzyć ponad 50 meczety i w bliskim sąsiedztwie jednego w centrum miasta jest Serb kościół „St. George”z średniowiecznej świątyni„St. Nicholas”obok niego. Taki obraz można zobaczyć prawie wszędzie w Kosowie i wydaje się, że to dowodzi bezproblemowe współistnienie różnych religii - tym bardziej, że przeważająca większość ludności stanowią Albańczyków, tradycyjnie znane ze swojej tolerancji w tej sferze życia publicznego. W związku z tym można by dodać pokojowych stosunków między obu religiami podczas przedwojenny i socjalistyczna Jugosławia uwzględnieniem dużej populacji muzułmańskiej w kraju.
Ta tolerancja dziedziczone, jednak, oddano do poważnego testu w dzisiejszych czasach, a zwłaszcza w ciągu ostatnich dwóch dekad. Krwawy rozpad Jugosławii i wojna w Bośni obudził stare sprzeczności i wniesiona do czołówki zarówno etyki i religijnej konfrontacji. Skutki były katastrofalne ponad 200 000 martwy i dziedziczne ryzyko dalszych podobnych wydarzeń. A konflikt w Kosowie czekał na skrzydłach. Groźba nowego rozlewu krwi na Bałkanach właśnie wezwał społeczność międzynarodową do przyjęcia twardszego kursu i wysiłki, aby zapobiec jej. NATO przeprowadzono operację „Allied force” przeciwko reżimowi serbskiego przywódcy Slobodana Miloszevicia i konsekwencje są dobrze znane - Umowa Kumanovo, Rozkład 1244 Rady Bezpieczeństwa ONZ oraz ustanowienia rzeczywistej protektoratu w dawnych serbskiego regionu autonomicznego, Jednostronna deklaracja niepodległości 17 luty 2008 i narodziny nowego suwerennego podmiotu politycznego na Bałkanach.
Nasuwa się pytanie: co było u podstaw starcia w 1998-1999 iw jakim stopniu religia była istotna dla niej, zważywszy na oczywisty fakt, że albańska większość praktykuje islam i serbskiej mniejszości - Prawosławie? Dajmy głos dwóch ludzi, którzy są nie tylko natychmiastowe świadkowie wydarzeń, ale także duchowi przywódcy miejscowej ludności. W maju 2013 konferencja „Dialog między religiami” odbyła się w mieście Peja pod patronatem prezydenta Kosowa atifete jahjaga, który później został przekształcony w tradycyjny i jest organizowana przy wsparciu Ministerstwa Spraw Zagranicznych w Prisztinie. Wśród prelegentów w pierwszym przypadku tego rodzaju były Naim Tërnava, Przywódca społeczności muzułmańskiej Kosowa, i biskup Theodosije, duchowy przywódca eparchii Raška-Prizren Serbskiej Cerkwi Prawosławnej. Ich opinie w dużym stopniu zbiegła się i są bardzo orientacyjne. Tërnava wskazał, że dialog na temat wszystkich zagadnień, w tym religijnych, był jedynym akceptowanym sposobem. Nawet w szczytowym okresie wydarzeń 1998-1999, w czasie wojny, wspólnot religijnych szukali kontaktów między nimi w imię pokoju. I Theodosije wydawał się jeszcze bardziej categoric. Podkreślił, że ten konflikt nie był religijny, ale raczej etniczna jeden - zderzenie dwóch przeciwstawnych programach krajowych. Kosowo jest kolorowa mozaika w kategoriach etnicznych i religijnych oraz z powodu tego dialogu nie ma alternatywy, naczelną zasadą powinna być maksyma, że ​​religia powinna jednoczyć, a nie dzielić.
Jest oczywiste, że obie opinie osób wyjątkowo cenionych i wysoko umieszczone są zbieżne i pytanie logicznie wynika, dlaczego, mniej niż dwie dekady po operacji wojskowych, różne ekspertyzy określić Kosowo jako miejsce poważnej konfrontacji religijnej i siedlisko dla dżihadystów do wojen na Bliskim Wschodzie. ogromne znaczenie, niewątpliwie, ma fakt, że jest to religia, która jest zdecydowanym delineator między albańską większością w Kosowie i niechcianych władze serbskie. i nadal, trzeba szukać innej ingerencji, bezwzględnie obcy siłą, która przekształci wyznaniowej różnicę w nietolerancji etnicznej. Bo tylko pod takim wpływem raz tolerancyjne społeczeństwo można przekształcić w stosunkowo krótkim czasie do źródła ekstremizmu i kanałem dla eksportu dżihadystów - według oceny szanowanego New York Times.

Aktualny Confessional zdjęcia, Rola i miejsce islamu w którym gram

Uwzględnienie tej kwestii wymaga również spojrzenie w kierunku rozwoju w przeszłości nawet bez wchodzenia zbyt głęboko w retrospekcji. Terytorium Kosowa w średniowieczu był kolejno w granicach Bizancjum, i Bułgarii, i Serbii - wszystko to w przypadku braku integralnego państwa albańskiego w tym okresie. Później ziemie te były częścią Imperium Osmańskiego, gdzie Albańczycy cieszy się uprzywilejowaną pozycję, a ich elity była częścią elity państwa ogromnego. Z punktu widzenia obrazu etnicznej ludności zmieszano ale stopniowo element albański został rozpowszechniony, zwłaszcza po wielkim serbskiego przesiedlenia 1767. Oczywiście, brak jest szczegółowych informacji na temat tych wieków i często są spekulacje o tym fakcie w celu rzecznika agend krajowych. W 1913 Kosowo stało się częścią Serbii i późniejszej Jugosławii, i pierwszy spis ludności w czasach współczesnych - w 1921, jeśli ktoś akceptuje swoje dane jako cel, a nie manipulować, pokazał już ponad 60% Albański elementem. W kolejnych dekadach przytłaczająca obecność Albańczyków stale rosła - zarówno ze względu na wysokie tempo wzrostu populacji między nimi, a także do powolnego, ale nieustannym procesem mechanicznym zmniejszeniem liczby Serbów i w mniejszym stopniu Czarnogórców, którzy mieszkali w okolicy.
Najkrótsza przegląd konfesjonale obraz pokazuje, że albański ludności Kosowa w średniowiecza należała do wyznania katolickiego, ale w okresie 16 - 18 wieku została dobrowolnie Islamised masowo, głównie ze względów finansowych i gospodarczych. Obraz zmienił się ani podczas Królestwa Jugosławii, ani socjalistyczna Jugosławia. To można uznać, że ludność albańska należy prawie w całości do spowiedzi muzułmanin Suni, Serbowie są całkowicie Prawosławny, podczas gdy wśród istniejących Czarnogórcy są też katolicy.
Przez ostatnie dwie dekady 20. wieku w sposób zmienił etniczne i religijne odpowiednio obraz społeczeństwa w Kosowie. Reżim Miloševicia praktycznie unieważnił autonomiczny status regionu i stopniowo pozbawiony Albańczyków swoich praw i wolności zawartych w tzw Tito Konstytucji 1974. To nie jechać bez ciśnienia i oporu wobec władz i poważną dominacji etnicznej elementu albańskiej na tych serbskich i Czarnogórze doprowadziły do ​​stopniowego exodus ten ostatni. Sytuacja w Kosowie stał się bardziej skomplikowany z rozpadzie Jugosławii w 1990 roku. W kierunku jego końca kwestia prosta powstał wokół jego statusu i powiązania z Republiki Federalnej Jugosławii była nazwa resztkowej formacie byłej federacji.
Obecnie obraz etnicznego i konfesjonał w Kosowie można wyciągnąć tylko próbnie ponieważ miejscowi Serbowie zbojkotowali 2011 spis ludności. To zrozumiałe, chociaż, że na terytorium 10 800 kilometrów kwadratowych Albańczycy są dominującą większość z około 1.8 milionów osób, czyli ponad 92% ludności. Serbowie mieszkający w północnej części kraju oraz w niektórych południowych enklaw są prawdopodobnie między 50 000 i 100 000 lub o 5%. Tam są, oczywiście, niektóre inne mniejsze mniejszości. Wielkość dotychczasowych nominałach odpowiada tej etnicznej obrazu. Więc, Albańczycy są prawie 100% i mniejszości muzułmańskich, takich jak Turcy, Roma, Gorani, itp. należy dodać do nich. Serbowie są całkowicie prawosławny chrześcijanin, podczas gdy katolicyzm jest reprezentowany przez małe Czarnogóry i ludności chorwackiej, jak również pojedynczych przypadkach wśród Albańczyków. Można stwierdzić, że stosunek Muslims - ortodoksyjnych - katolicy zmienia się w przybliżonych wartościach 91%-5%-3%. Zdecydowana przewaga islamu jako głównym wyznaniem jest bardziej niż oczywiste.

Islamska Wspólnota - Status prawny, Czynność, Stosunki z instytucjami państwowymi, Istnienie Trends

Konstytucja Kosowa został zredagowany w 2008 pod ścisłą kontrolą międzynarodową przy pomocy wykwalifikowanych ekspertów prawnych i ostatecznego zatwierdzenia przez Komisję Wenecką. Jego głównym celem było tworzyć wieloetnicznego, Wielu religijnych i wielokulturowe społeczeństwo - występowanie numeryczny muzułmańskiego wyznania nie prowadzi do uprzywilejowanej pozycji w konstytucji i ustawodawstwa i grup wyznaniowych są oficjalnie równy. Wolność wyznania jest gwarantowana kategorycznie. Definicja państwa jest świecki.
Konstytucja Kosowa to nowoczesna ustawa zasadnicza, który wyraźnie nakreśla oddzielenie państwa od istniejących wyznań. Centralne władze rządowe nie ingerują w jakiejkolwiek formie, w istnienie struktur religijnych, ich organizacji i funkcjonowania - z definicji państwo jest neutralne vis a vis ich.
Głównym i oficjalnie przyjęta jednostka strukturalna muzułmanów w kraju jest tzw Islamska Wspólnota Kosowa. Posiada centralny urząd, który jest identyczny do urzędu Wielki Mufti, i podmioty okręgowe, które odpowiadają prawie całkowicie z podziałem administracyjnym. Prezes Wspólnoty Islamskiej jest Wielki Mufti i za kilka lat ta funkcja została wykonana przez Naim Tërnava. Najwyższym organem Wspólnoty Spotkanie jest wybierany na okres pięciu lat, pod przewodnictwem przewodniczącego i wiceprzewodniczących. Członkowie Zgromadzenia może być odwołany w przypadku niezadowolenia z ich działalnością.
Kierownictwo Islamskiej Wspólnoty Kosowa jest odpowiedzialny również za edukację religijną w kraju. Pod jego kontrolą są madrasa, z których najbardziej widoczne i znaczące są te, w Prisztinie i Prisren. Na 15 sierpień 1992 wydziału Studiów Islamskich powstała jako centrum edukacyjnego i naukowego z decyzją Zgromadzenia Islamskiej Wspólnoty. W warunkach istniejących wówczas jego działalność była pół-legalne i poddawane poważnych trudności, ale później, aw szczególności po ogłoszeniu niepodległości, rosło i na 6 lipiec 2012 otrzymał akredytację jako wyższy placówki oświatowej. Sterowanie przez Wspólnoty Islamskiej na średnim i wyższym wykształceniem religijnym ma istotne znaczenie zwłaszcza w kontekście presji wywieranej na zagraniczny kosowskich muzułmanów w ciągu ostatnich dwóch dekad.
Ten główny jednostka strukturalna islamskiego wyznania w kraju utrzymuje poprawne stosunki z centralnych instytucji rządowych i władz lokalnych. Relacje są aktywne, dobrej wierze i jedności działania jest częstym zjawiskiem, w szczególności w ramach skomplikowanej sytuacji z ostatnich lat, gdy groźba radykalizacji i odpowiednio - destabilizacja, stało się oczywiste i przedstawione prawdziwe wyzwanie dla kraju i społeczeństwa.
Nie ma oficjalnych tendencji wśród muzułmanów Kosowa i Wspólnoty Islamskiej z jego struktur jest ich jedynym przedstawicielem prawnym. Jest absolutnie jasne, jednak, że prądy istnieją oparte na zagranicznych wpływów pochodzących ze świata arabskiego.
Obiektywnie, polityczny islam nie ma korzenie w kraju. Próbowano stworzyć partię na tej podstawie, ale było rażąco nieskuteczne i nie powodują żadnych obecność w realiach kraju i społeczeństwie. Trudno też mówić o partii na zasadzie etnicznej, ponieważ aktorzy polityczni są z definicji czysto etniczne - albański, Serb lub innych mniejszości. jednak, Prawdopodobnie należy wspomnieć o istnieniu formacji nacjonalistycznej otwarcie - samookreślenie (Samostanowienie) który ma rosnącą obecność w realiach Kosowie i wygrywa stanowiska w wyborach.

Procesy i tendencje wśród społeczności islamskiej. Wpływy obce nań

Co jest charakterystyczne dla konfesjonału sytuacji w Kosowie po faktycznym oddzieleniu od Serbii w 1999, jest niewątpliwie rosnąca zagraniczne wpływy religijne i nieuregulowane advance pomysłów, które są niezgodne z islamem tradycyjnie forsowane. Jest to poważne zagrożenie, ponieważ populacja tego kraju to nie tylko i ponad 90% muzułmański, ale również dlatego, że jest pozycjonowanie się jako religijna w znacznie większym stopniu niż, na przykład, Albańczycy w Albanii. Gallup poll w 2015 wskazano, że Kosowo było wśród większości krajów religijnych na świecie: 83% określiło siebie jako wierzących, 7% jako niewierzącymi, 1% jako ateistów a pozostałe 9% nie mógł odpowiedzieć. takie wyniki, jednakże mogą one być zniekształcony, są pod wpływem dwóch czynników: głęboko zakorzenione religijne granica z Serbami, ale także już istniejących Wpływ bardziej radykalnych uczuć. Inny przykład: w 2016 32% ludności Kosowa identyfikowali się najpierw jako muzułmanin i po tym jak albański. Jestem przekonany, że ten sam sondaż 15 rok wcześniej byłby produkowane różne wyniki. To pokazuje, że nie tylko obce wpływy radykalnych wpłynęły do ​​jednej lub inny stopień społeczeństwie, ale również, że Islamska Wspólnota Kosowa i instytucje państwowe i międzynarodowe czynniki nie lekceważyć zagrożenia fundamentalizmem i ekstremizmem i nie podjęły należne środki zaradcze.
Zaliczka różnych struktur religijnych i fundacji, głównie z Arabii Saudyjskiej, rozpoczął zaraz po wojnie 1999 w warunkach prawdziwego kryzysu humanitarnego. Z tego powodu start był z pomocą humanitarną w postaci żywności i leków, a później ruch został wykonany również w kierunku wsparcia finansowego pod warunkiem, że mężczyźni powinni odwiedzić regularnie usługi w meczetach, a kobiety powinny nosić welony i odpowiedni strój. Aktywność dosłownie dziesiątki takich struktur stale rośnie w skali i trudno jest ogarnąć ją jako całość - zbudowano meczety i szkoły dla studiowania Koranu w sprzeczności z przepisami, Zabezpieczone stypendia dla wyższej edukacji religijnej za granicą. Wpływ wahhabizm w Kosowie - z Opowiadając reguły szariatu i idei „świętego dżihadu”, osiągnął swój szczyt po rozpoczęciu konfliktu zbrojnego w Syrii. Tylko kilka przykładów zostaną podane tej trwałej i nieustannej góry. Obecnie w Kosowie istnieje ponad 800 i około działa meczety 240 z nich zostały zbudowane po wojnie 1999. Według dostępnych danych, które więcej 100 tych islamskich miejsc kultu zostały zbudowane niezgodnie z przepisami, to znaczy. poza kontrolą urzędowego struktury Wspólnoty Islamskiej. Wszystko to wymaga poważnego finansowania działalności i widocznie było zbliżające. o EUR 10 mln minęło tylko przez „Al waqf - Al Islami”operacyjnego fundacja na terytorium Kosowa. Kolejny aktywny struktura jest „Arabia Wspólny Komitet Pomocy dla Kosowie i Czeczenii”. Według niepełnych informacji prawdopodobnie ma wbudowane kilka meczetów, a także 98 szkoły dla studiowania Koranu i uczniowie, którzy celują otrzymują stypendia otrzymywać wyższe wykształcenie religijne w świecie arabskim, głównie w Arabii Saudyjskiej. Łącznie 200 Obywatele Kosowa ukończyło takiej edukacji w latach po wojnie, a większość z nich wróciła do kraju.
Wszystko to stwarza warunki do ryzykownych głoszenie Wahabizm i radykalnego islamu w ogóle. Konsekwencje zaczynają być odczuwalne w Islamskiej Wspólnoty samego, gdzie pod naporem hojnych zasobów arabskich, przedstawiciele tego segmentu kaznodziejów są dozwolone. To nieuchronnie wywiera wpływ na założenia tradycyjnego islamu - po 2004 istnieją już mułłów, którzy ukończyli granicą, którzy oficjalnie głosić w Besiana (Podujevo) i (Gjilan) Gniljane, a później także w stolicy Prisztinie. I kolejny ryzykowny element szeregach muzułmańskich mułłów - nie jest już jasno określone konfrontacji między starszymi i tradycyjnie przechyla mułłów i młodego pokolenia radykalnie pochyłej. Istnieje wiele przykładów zagrożeń, a nawet przemoc fizyczna. Zderzenie na froncie religijnym stało się bardziej niż oczywiste i, w tym sensie, może to być twierdził, że po 2010 wśród muzułmanów w Kosowie oraz w szeregach przywódców religijnych jest, aczkolwiek niewielki, ale już tworzą skrzydło do zwolenników radykalnego islamu. Według niektórych ocen ekspertów ich liczba wynosi do 50 000 osób - w ramach 3% ludności albańskiej, ale jest wystarczająca do stworzenia poważnych problemów. Zmiany w tym czasie potwierdzają tę ocenę.

Uczestnicy z Kosowem w walkach w Middles Wschodzie

Gdy walka z terroryzmem i ideologicznie uzasadniać to fundamentalizm islamski radykalizm i rozpoczęła się w 2001, Kosowo było protektoratem ONZ, nie prowadzić niezależną politykę i pozostał oprócz tych wydarzeń. jednak, Kiedy w drugiej dekadzie 21 wieku na Bliskim Wschodzie był wstrząśnięty wydarzeniami i wyjść z chaosu i hałasu sylwetką „Islamskiego Państwa” wyłonił, kraj ten ogłosił niepodległość i jasno określił priorytety polityki zagranicznej. To w tym czasie stało się jasne, że Kosowo było zagrożone nie tylko przez propagandę radykalnego islamu, ale również znalazł swoje nazwisko splata się w rekrutacji ochotników do wojny w Syrii i Iraku.
Według oficjalnych instytucji rządowych pierwsi ochotnicy z Kosowa do Bliskiego Wschodu odszedł w 2012, ale prawdopodobieństwo nie należy wykluczyć, że były takie przypadki, zanim, aczkolwiek izolowane. Początkowo stał najemników Al-Nusra ale następnie większość dołączyła do „Islamskiego Państwa”. Największą liczbę ochotników Kosowa uczestniczyli w walkach w okresie 2012-1014, Potem prawdopodobnie istnieją pojedyncze przypadki, i oficjalnie uważa się, że od 2016 przepływ obywateli Kosowa do „islamskiego państwa” został zatrzymany na stałe.
Dane o liczbie najemników Kosowie w tym radykalnym islamem armii nie pochodzą z jednego źródła i często rozchodzą. Więc, według Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Prisztinie, w sierpniu 2014 o 70 Obywatele Kosowa walczyli w Middles Wschodzie, natomiast raport Departamentu Stanu dwa miesiące wcześniej wspomniano między 150 i 200 Kosowianie. Trzeba podejść informacji, co jest nieokreślone i pochodzących z różnych źródeł bardzo starannie - bez wskazania w informacjach czasem odniesienia do rzeczywistej liczby najemników, w pozostałych przypadkach - do całkowitej liczby od początku konfliktu. W tym sensie ważniejsze są dane końcowe, wskazaniem liczby całkowite.
Więc, Myślę, kredytowa powinna być podana w raporcie sporządzonym przez grupę antyterrorystyczną policji w Kosowie przy wsparciu UNDP i usług partnerskich. Począwszy od maja 2017, wspomina postać 316 Obywatele Kosowa, którzy brali udział w wojnie w Syrii i Iraku. Wśród nich były dwie kamikadze, 44 kobiet i 28 dzieci. Jeszcze raz, według danych policji w Kosowie w listopadzie 2017, nie ma informacji o 113 Obywatele Kosowa, którzy powrócili do kraju i 74 którzy zostali zabici w walce.
Wiele agencji informacyjnych oraz ekspertyzy zaakceptowali liczbę 316 za wiarygodne i cytował go. Jeśli to prawda, kraj musi na pierwszym miejscu w Europie według liczby dżihadystów na mieszkańca - 16 najemnicy za 100 tysiąc osób, który jest osiem razy więcej niż Francja, a nawet przez 60% więcej niż Libii.
Jeżeli należy przedstawić powody tego strumienia, co jest groźne dla skali kraju, trzeba, po pierwsze, wymienić dwa najważniejsze z nich. Pierwszym z nich jest ogólny stan ekonomiczny społeczeństwa - niski poziom PKB i stopy wzrostu, która łączy się z wyjątkowo wysokiego bezrobocia, zwłaszcza wśród najmłodszych grup wiekowych. Ujmując to inaczej, Część z tych dżihadystów Kosowa są najemnicy poszukuje wysokiego wynagrodzenia. Drugim głównym powodem nie należy zapominać - że propaganda radykalnego islamu w Kosowie zyskuje i uda się przyciągnąć do swojej strony wiele młodych ludzi. A większość ochotników z Kosowa są w 21-25 Grupa wiekowa.
I coś bardzo ważne w odniesieniu do stopnia ryzyka nałożenia radykalne pomysły i prowadzenie działalności terrorystycznej. Już pod koniec 2015 Badanie ekspert w Wielkiej Brytanii Kosowo umieszczone w drugiej grupie krajów zagrożonych atakami terrorystycznymi, zgodne z Niemiec, Włochy, Holandia, Grecja, Bośnia i Hercegowina, itp. Zwrot wielu dżihadystów, że zwiększy się stopień ryzyka i będzie to wymagać dodatkowych wysiłków zarówno przez instytucje rządowe i Wspólnoty Islamskiej. Fakt, że do tej pory nie było żadnych poważnych incydentów nie powinno być pocieszające.

działania, Skierowane przeciwko radykalizacji we wszystkich jego formach

Aktywna praca przed wnikaniem radykalnych idei islamskich i konsekwencjach z nich faktycznie rozpoczęła się w 2012 - to zostało powiedziane oficjalnie przez władze Kosowa. Należy podkreślić, że fakt ten wyraźnie wskazuje na poważne opóźnienia i brak profilaktyki wcześniej. Dla zachowania obiektywizmu, należy zauważyć, że w tym kierunku idee istniały przed. Więc, w 2004 Premier Bayram Recepi stwierdził, że rachunek był w przygotowaniu, a następnie do zakazu działania sekt na terenie kraju, ale że jest zrezygnowano ze względu na zalecenia „od Europy”, że taki akt będzie interpretowane jako ograniczenie wolności religijnej. Jest to kolejny dowód krótkowzroczności i niedoszacowania ryzyka związanego z pojawieniem się radykalnego islamu w skali globalnej, a dokładniej na Bałkanach iw Kosowie.
Rząd i jego instytucje rozwijać swoją działalność w kilku kierunkach i należy podkreślić, że synergia, aczkolwiek bardzo późno, jest niekwestionowana. Więc, w sferze ustawodawstwa rząd zaproponował w 2015 parlament przegłosował ustawę zakazującą udziału obywateli Kosowa w konfliktach zbrojnych za granicą. Zmiany zostały wprowadzone także w kk pozwala karnej za czyny, takie jak rekrutacja wolontariuszy, Finansowanie propaganda radykalnego islamu, Stworzenie zakłóceń i paniki w społeczeństwie, itp. Organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości są aktywnie zaangażowane. Poinformowano, że między 2013 i początek 2017 koniec 217 osób zostało aresztowanych i badane pod zarzutem udziału w konflikcie na Bliskim Wschodzie, działalności terrorystycznej, w tym rekrutacja wolontariuszy, finansowania takiej działalności, zagrożeń dla porządku publicznego. Wśród zatrzymanych, zbadane i skazani byli przywódcy religijni. Dziesiątki zostały skazane na różne kary więzienia. Służby specjalne działają ściśle ze służbami partnerskimi z krajów zachodnich, Turcja i Albania - według źródeł rządowych w ten sposób na 50 próby wyjazdu na Bliskim Wschodzie zostały udaremnione. Bardzo ważną kwestią jest fakt, że co najmniej 19 Muzułmańscy fundacje i organizacje zostały zakazane od działających na terytorium Kosowa. Wszystko to są elementy realizacji dwóch krajowych strategii: do zwalczania terroryzmu i do zwalczania radykalizmu i ekstremizmu.
Postawa Wspólnoty Islamskiej - oficjalna struktura kosowskich muzułmanów ma szczególne znaczenie. W okresie przed 2013-2014 jego przywództwo popełnił szereg błędów, co pozwoliło radykalnych imamów przeniknąć swoje szeregi i praktycznie do officialise działalność. Ta postawa zmieniła się nagle jak z 2014 - z założenia tradycyjnego islamu aktywnie głoszona, ton wobec radykalizmu w ogóle, a szczególnie wobec „państwa islamskiego” stało się trudniejsze, częste apele skierowane są do mieszkańców Kosowa, walki na Bliskim Wschodzie, wrócić do domu. Pod wieloma względami Wspólnota islamska działa równolegle ze strukturami rządowymi, a nawet wspólnie z nimi. Na podstawie umowy z Ministerstwem Sprawiedliwości, na przykład, grupa wykładowców przygotowano, którzy chcieliby zaangażować się w pracę w więzieniach propagowanie norm kanonu tradycyjnego islamu. można stwierdzić, że cała ta działalność ma sens i jest przydatna, ale to nie zmienia faktu, że jest późno, w czasie i zagrożenie, że wielkimi krokami zbliża się do wiary, a kraj został niedoszacowany.
Jest tuż podkreślić, że sektor pozarządowy i media opóźniony również dla lat ich odpowiedzi, ale później zaczął działać w synergii i w sposób skoncentrowany sposób przed zagrożeniem z radykalizacją.
Jako całość, można stwierdzić, że nastawienie opinii publicznej na rzecz tradycyjnego islamu i przeciwko radykalizacji są widoczne. jednak, to nie zmienia faktu, że Kosowo jest jednym z głównych punktów docelowych na Bałkanach ciśnienia na zewnątrz w kierunku ujemnym i strefę ryzyka dla rozpowszechniania fundamentalizmu, ekstremizm i radykalizm.

wnioski

Ten krótki wystawiać pozwala osiągnąć pewne wnioski.
Jeśli ktoś odchodzi od głównego tematu - czy państwo i społeczeństwo są pomostem do infuzji radykalizmu lub bariera przed nim, dwa etapy mogą być przedstawione. Pięść pochodził 1989 do 2012 gdy radykalne idee przeniknęły Kosowo swobodnie i stopniowo znaleźć podatny grunt dla rozwoju i przeniknięte nawet system Wspólnoty Islamskiej. Oczywiście, wstrząsy polityczne i brak naprawdę działających struktur władzy przed 1999 również miał swoje znaczenie. Co było niebezpieczne było to, że po tym, że zarówno administracja ONZ oraz przedstawiciele międzynarodowych czynników i istniejących instytucji kosowskich w pewnym sensie siedzieli na swoich rękach i w taki sposób ułatwiły proces radykalizacji.
Sytuacja zmieniła się po 2012 w obliczu rzeczywistych zagrożeń już. Następnie obie instytucje rządowe już niepodległego Kosowa i struktury Wspólnoty Islamskiej oraz liczby podmiotów publicznych stał się aktywny i zaczął stopniowo nadrobić opóźnienia przy wsparciu międzynarodowych czynników, który stał się świadomi ryzyka.
Co jest konieczne, od teraz jest, aby kontynuować i pogłębiać tę linię postępowania. Rząd z jego ścigania i organami sądowymi powinna doprowadzić do końca swoje dwie strategie i skupić się na profilaktyce - zarówno poprzez system edukacji oraz niezbędnego wsparcia dla tradycyjnego islamu i jego struktur organizacyjnych. Poprawa sytuacji społecznej i ekonomicznej byłoby szczególne znaczenie i tworzenia dobrych perspektyw dla młodych ludzi, którzy są przeważająca większość w kraju. I znowu, to instytucje rządowe, które są wymagane, aby koordynować współpracę z podmiotami międzynarodowymi w tej dziedzinie.
Islamska Wspólnota powinna być prawdziwym obrońcą tradycyjnego islamskiego wyznania; powinien uzyskać pełną kontrolę nad edukacji religijnej i miejsc kultu. Konieczne jest, aby zaprzestać wszelkich kontaktów z wątpliwych organizacje religijne i fundacje, szczególnie ze świata arabskiego, niezależnie od tego, w jaki sposób mogą one być hojny. Aktywne kontakty z całego społeczeństwa będą miały szczególne znaczenie, wśród których znaczące dzieło propaganda powinna być przeprowadzona - w najlepszym tego słowa znaczeniu.
Przy takiej długotrwałej postawy mógł się spodziewać, że w przyszłości Kosowo przestanie stanowią korzystną pole do radykalizacji w regionie i zostanie przekształcona barierę przed negatywnym wpływem obcej.

 

NIE JEST WEWNĘTRZNA ISLAMSKA ZAGROŻENIE w Macedonii, Obce siły IMPORT radykalny islam
Lyubcho Neshkov

Wojny w Syrii i Iraku ujawnił istnienie dobrze zbudowany islamskiej siatki terrorystycznej na Bałkanach. Setki obywateli Bośni i Hercegowiny, Kosowo, Serbia i Republika Macedonii walczył (walczą) na stronie „państwa islamskiego” oraz w różnych formacjach paramilitarnych w Syrii i Iraku. Nikt nie zna dokładnej liczby uczestników walk z państw bałkańskich kontrolowanych przez „Islamskiego Państwa”, ale to jest na pewno wiadomo, że liczba zmarłych jest już kilkaset. Tylko z Republiki Macedonii ich liczba jest 33.

Wierzenia religijne i miejsce islamu w Republice Macedonii

Islam został przywieziony do Bałkanów przez Turków, którzy rządzili regionem przez pięć wieków. Uciśnionych lub „chronione” przedmioty pochodzenia niemuzułmańskiego byli zobowiązani do płacenia podatków do władz osmańskich. Wiele z nich, w celu uniknięcia płacenia podatków na islam i zostały przyswojone przez system Osmańskiego.
W Republice Macedonii, który liczy 2.1 miliona ludzi Istnieją dwie główne grupy religijne: Prawosławni i muzułmanie. Większość prawosławnych są Macedończycy i większość muzułmanów są Albańczycy. O 65% ludności to prawosławni Macedończycy, 32% to muzułmanie, 1% to katolicy i 2% praktykują inne religie - różnych wyznań protestanckich. Istnieje również niewielka społeczność żydowska, która przebywa w stolicy Skopje.
Islamska Wspólnota religijna jest wymienione w konstytucji kraju wraz z macedońskiego Kościoła prawosławnego - arcybiskupstwa Ohrid, Kościół katolicki, Ewangeliczny Kościół Metodystyczny i społeczność żydowska jako oddzielone od państwa i równe wobec prawa. Aż do 1997 Ustawa wspólnot wyznaniowych było zastosowanie. Został on zmieniony przez akt 2007 na „status prawny Kościoła, wspólnot religijnych i grup religijnych”.
Islamska Wspólnota religijna jest jedyną instytucją uznane przez rząd macedoński, które reprezentują muzułmanów w kraju przez prawo. Po utworzeniu niezależnej Republiki Macedonii w 1991 Islamska Wspólnota religijna została uznana przez państwo 1994.

Islamscy Communities - Status prawny, Stosunki z instytucjami państwowymi, Istnienie różnych trendów islamskich, Organizacje religijne, Szkoły islamskie i tendencje w Islamskiej Wspólnoty Kraju

W Macedonii nominały i religie, wraz z ich zwolenników, zazwyczaj są reprezentowane przez poszczególne agencje rządowe. Więc, Islam zawsze była reprezentowana przez organ rządowy kiedykolwiek od czasu ustanowienia panowania tureckiego w regionie aż do upadku totalitarnego Jugosłowiańskiej komunistycznej dyktatury Josipa Broz Tito w 1990 roku.
Zajmuje islamski Gminy Wyznaniowej głównie z wykształceniem i kultywowania wartości islamskich, Budowa i utrzymanie meczetów, centra islamskie, formacja (Muzułmańscy rytualne kompleksy budynków) i mektebi (szkoły podstawowe dla studiów islamskich), Ustanowienie i funkcjonowanie instytucji edukacyjnych, instytucji społecznych i kulturalnych, utworzenie i utrzymanie bibliotek, archiwa, muzea, Stworzenie i utrzymanie cmentarzy, a także utworzenie i funkcjonowanie instytucji charytatywnych - ustanowienie WAQF (dotacje charytatywne) i ochrona ich praw. Oficjalne dokumenty Wspólnoty religijne państwo islamskie, że „opowiada pokojowego i płace wojnę przeciwko złu i terroryzmem” i współpracuje z „wszystkimi instytucjami, stowarzyszenia i różne organizacje, które popularyzują wartości islamskich”.
Organizacja muzułmanami W Imperium Osmańskiego. Ziemie pod panowania tureckiego na Bałkanach zostały podzielone na jednostkach administracyjno-terytorialnych, z których największy był Ejalet. W eyalets podzielono sanjaks. Władca Sandżak był bej, który miał władzę wojskową i administracyjną i władca Kaza była Kadi, który miał władzę sądowniczą. Obaj zostali powołani przez rząd centralny, to znaczy. tzw Porte. Chociaż sandżakbej był wyżej w hierarchii niż Kadi, ta ostatnia była najważniejszą postacią region korzystając z największy wpływ. Kadi miał pełną władzę w swoim regionie, zarówno religijne i świeckie.
Po upadku Imperium Osmańskiego. Z 1918 do 1992 funkcje i działania wspólnot wyznaniowych na Bałkanach można podzielić na dwa okresy:
Królestwo Serbów, Chorwaci i Słoweńcy, który w 1929 został przemianowany Jugosławia. W okresie pomiędzy 1918 Królestwo Jugosławii włączone terytoria dzisiejsze Macedonii, Czarnogóra, Słowenia, Chorwacja, Bośnia i Hercegowina, Serbia i Kosowo.
Drugi okres obejmuje lata między 1945 i 1992 - czas komunistycznego systemu totalitarnego stworzonego przez dyktatora Josipa Broz Tito.
Podczas Królestwa Jugosławii, stosunki między państwem a poszczególnymi społecznościami religijnymi były oparte na zasadzie uznania i akceptacji praktykowanej religii. W 1930 nowa ustawa została przyjęta w Królestwie Jugosławii, który dał również oficjalną nazwę Islamskiej Wspólnoty Wyznaniowej. Po przyjęciu nowej ustawy muzułmańskie władze religijne były pod jurysdykcją państwa i siedziby Reis-ul-Ulema przeniesiony z Belgradu do Sarajewa. Jednocześnie członkowie obu Rad Ulema (rada) udał się do dwóch miejsc - do Sarajewa i do Skopje. W mufti zostały zredukowane do dziewiątej i zostały wyposażone dekretu przez króla. Praktycznie Ministerstwo Sprawiedliwości Królestwa Jugosławii wyznaczył swoich ludzi na stanowiskach kierowniczych w Islamskiej Wspólnoty Wyznaniowej.
Podczas komunistycznej dyktatury między 1945 i 1002. Islamska Wspólnota religijna w Socjalistycznej Federalnej Republiki Jugosławii powstała w 1947 podczas Grand Sabor (spotkanie) z waqfs w Sarajewie. Składał się on z czterech rad: 1) Islamska Wspólnota Bośni i Hercegowiny, Chorwacja i Słowenia z siedzibą w Sarajewie; 2) Islamska Wspólnota Serbii w Prisztinie; 3) Islamska Wspólnota Macedonii w Skopje; 4) Islamska Wspólnota Czarnogóry w stolicy w czasie - Titograd (Dzisiejszy Podgorica).
Pewna liczba uczestników dla każdej rady zostali wybrani w Radzie Najwyższej Islamskiej Wspólnoty Wyznaniowej Socjalistycznej Federalnej Republiki Jugosławii, który ze swej strony, wybrany Reis-ul-Ulema. co ciekawe, Wszystkie Mistrzowie Reis-ul-Ulemów były Bośnia z wyjątkiem macedońskiego Jakub Selimoski, wybrany w 1989.
Republika Macedonii jest jedynym Była Jugosłowiańska Republika ekstremizm muzułmański, w którym nie ma lokalnych korzeni i własnych radykalnych przywódców. Jeśli w Bośni i Hercegowinie, Kosowo i Serbia (Sandżaku, Preševo ​​Dolina) istnieje wiele przykładów istnienia lokalnych organizacji muzułmańskich ekstremistów już na początku 20 wieku i podczas II wojny światowej, w szczególności, w Macedonii, nawet wśród ludności albańskiej, radykalne elementy pochodzą głównie z sąsiedniego Kosowa i Albanii. W Republice Macedonii istnieje ani ponadnarodowa, ani krajowe organizacje terrorystyczne. jednak, Wyciągając wnioski z tego, Nie należy zapomnieć o przyczyny i konsekwencje między ideologiami ekstremistów islamskich i islamskiego terroryzmu.
Albańczycy są głównym mniejszość muzułmańska w Republice Macedonii. Według ostatniego spisu 2002 etniczne Albaƒczycy zawierają około 23% ogółu ludności. Należy podkreślić, że w ciągu ostatnich dwóch dekad stały exodus z kraju obserwuje się nie tylko przez macedoński ale także przez ludność albańską. Rosnąca liczba obywateli Macedonii (wszystkich ethnoses) pozostawić na stałe ich miejsca urodzenia, sprzedać swoją własność i nie mamy zamiaru powrotu. Jest to szczególnie ważne na obszarach wiejskich.
W przeciwieństwie do Albańczyków w Albanii i Kosowie, gdzie są chrześcijanie wśród nich - prawosławny i katolicki, etniczni Albańczycy w Macedonii są niemal wszyscy muzułmanie. Albańczycy w Macedonii są Ghegs, który zawiera największą z dwóch podgrup (druga składa się z toskowie). W Ghegs są bardziej konserwatywne w porównaniu do Albańczyków z Albanii i Kosowa. Albańczycy w Macedonii żyją głównie w północno-zachodniej części Republiki, na granicy Albanii, Kosowo i Serbia.
Turcy w Republice Macedonii są trzecią co do wielkości grupą etniczną w kraju. Według ostatniego spisu ludności w 2002 Turks zawierają około 4% ogółu ludności i około 12% muzułmanów żyjących w Macedonii. Dla Turków w Macedonii relacja między islamem i tożsamości narodowej historycznie wywodzi się od wydarzeń politycznych i religijnych w Turcji. Większość macedońskich Turcy są członkami Partii Demokratycznej Turków, który opowiada wartości stanu świeckiego. W ciągu ostatnich lat tak zwany „ruch Gülen” jest szczególnie aktywny. A turecki dziennik „Zaman” został uruchomiony w 1990 roku i później zaczął publikować także w języku albańskim. Dodatkowo, z Gülenists wspierania prywatnych szkół „Yahya Kemal” w Skopje, Gostivar i Struga. Szkoły te są dostępne także dla dzieci muzułmańskich elit z innych narodowości. Największą liczbę Turków mieszka w zachodniej części Macedonii.
W „Torbeši” stanowią mniejszość macedońska muzułmanin mieszkający głównie w zachodniej części kraju. Jest to trudne do określenia ich dokładnej liczby, ponieważ w przeszłości wiele z nich określiło siebie jako Turków, a niektóre zostały przyswojone przez Albańczyków. W ten sposób „Torbeši” zawsze starał się uniknąć problemów z sąsiadami. W ostatnich dekadach wiele macedońskich muzułmanów - „Torbeši” emigrować do Europy Zachodniej i Ameryki Północnej. W „Torbeši” prowadzić konserwatywną życie. Nawet dziś przeciwstawiają spożycie alkoholu, życie nocne i fotografie. W ostatnich latach, jednak, nastąpił wzrost z „brodatych wahabitów” w swoich wioskach, którzy otrzymują wsparcie finansowe głównie z Arabii Saudyjskiej, Kuwejt i Zjednoczone Emiraty Arabskie.
Po spisu 2002 Romowie są o 2.6% ogółu ludności Republiki Macedonii. Większość z nich to muzułmanie i niewielka liczba to chrześcijanie. Stosunki między tymi dwoma grupami religijnymi są często wrogo i nieufnie. Większość Romów w Macedonii mówić ich językiem ojczystym, w zachodniej części kraju, oni komunikować w języku albańskim i tureckich. We wschodniej części kraju Romowie identyfikują się jako Turków.

Wpływ zagranicznej na lokalnych społeczności islamskich, Dżihadystów Fighters i środki przeciw islamskiej radykalizacji po 2002

Według informacji z macedońskich służb specjalnych, w szczególności biura zwalczaniu aktów terrorystycznych i paramilitarne formacje już teraz wiadomo, że w sumie 150 obywateli Macedonii brały udział w wojnach w Iraku i Syrii. Oni walczyli po stronie paramilitarne formacje na terytoriach kontrolowanych przez tak zwane „państwa islamskiego”. 80 z nich ma już powrócił i obecnie (sierpień 2018) są w Republice Macedonii.
Pierwsze doniesienia publicznej o udziale obywateli macedońskich pojawił się w 2010. Lokalna gazeta doniosła w listopadzie 2010 że około 50 wolontariuszy, który trenuje do udziału w wojnie w Afganistanie, były przestrzegane przez agencje bezpieczeństwa Macedonii.
Według informacji agencji bezpieczeństwa macedońskich do połowy 2018 roku 33 obywateli Macedonii został zabity na polu bitwy na terenach, kontrolowane przez „Islamskiego Państwa”. Dokumenty nie określają ich rasa ale, sądząc z informacją o ich tożsamości, nie ma wątpliwości, że byli etniczni Albańczycy. Sądząc przesłuchań islamskich ekstremistów, który wrócił do domu lub został aresztowany, wszyscy zawodnicy z Republiki Macedonii udał się do Syrii i Iraku przez terytorium Turcji. W większości przypadków podróżowali lądem, ale niektóre poleciał samolotem.
Z przesłuchań terrorystów staje się jasne, że przed wyjazdem do bitwy z udziałem osoby religijne kazania radykalnych imamów. Część z nich „stał radykalizacji” za pośrednictwem sieci społecznościowych, inne osoby poprzez kontakty osobiste, od których otrzymali oni wsparcie logistyczne dla ich podróży, a do łączenia w szeregi formacji paramilitarnych.
Siedemnaście obywateli Macedonii, który walczył z „państwa islamskiego” i wrócił do domu już skazany pod zarzutem terroryzmu. Z ich zeznań staje się jasne, że osoby zagraniczne brała udział w ich organizacji i szkolenia - część z nich była z regionu - Bośnia i Hercegowina, Kosowo i Albania, ale nie było również obywatele państw arabskich.
Krajowa Komisja do czynienia z ekstremizmem i zwalczaniu terroryzmu powstała niedawno w Republice Macedonii. W chwili obecnej strategii na rzecz resocjalizacji takich osób są sporządzane.
Korzystanie z organizacji charytatywnych do finansowania i tworzenia grup terrorystycznych. Islamscy organizacje charytatywne dramatycznie zwiększyły swoją aktywność na Bałkanach podczas wojny w Bośni i Hercegowinie oraz w Kosowie. Zostali przyjęci stosunkowo dobrze przez mieszkańców ze względu na ich „oficjalnie cele charytatywne”. Wkrótce, chociaż, stało się jasne, że te organizacje charytatywne finansowane i rozprzestrzeniać Wahhabist ideologię i terroryzmu. Te same organizacje charytatywne używać Bałkany jako bazy logistycznej i terytorium dla członków rekrutacji. Z powodu tej działalności ich upadli pod nadzorem służb specjalnych, który odkrył, że są one związane z islamskim ekstremizmem i praniem brudnych pieniędzy. Ogromne przepływy pieniężne zostały odszukane z Arabii Saudyjskiej do Macedonii na budowę niezliczonych meczetów. Przy tych meczetów ochotnicy są rekrutowane do dżihadu i za szerzenie ideologii Wahhabist, niechęć do Zachodu, europejskie wartości i nienawiść do chrześcijaństwa.
Władze Republiki Macedonii zaczął badać islamskie organizacje charytatywne już w 1990 roku na samym początku rozpadu Jugosławii. Służby specjalne w Skopje odkrył, że wiele islamskie organizacje charytatywne z albańskiej stolicy Tirany szukali zgody w 1996 do otwarcia sklepów w Macedonii. jednak, organizacje charytatywne Międzynarodowy Islamic Relief Organization, a Arabia Wysokiej Komisji na rzecz Pomocy Bośni i Hercegowiny nie zostały dopuszczone przez funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa i wywiadu. Te organizacje charytatywne odmówiono rejestracji. Po tej odmowy zaczęli finansować z Tirany przywódców Islamskiej Wspólnoty Wyznaniowej w Tetovo i madrasy w miejscowości Kondovo. Wahhabist Międzynarodowy Islamic Relief Organization z Arabii Saudyjskiej, która powstała w 1978 jako spółka zależna ulgi muzułmańskiego Global League, już w środku 1979 zaczął otwarcie biura za granicą, zwłaszcza na Bałkanach. W okresie 1992-1995 Międzynarodowa Organizacja Islamic Relief i inne islamskie organizacje pozarządowe warunkiem USS 350 milion broni i najemników. Na początku 1995 władze Republiki Macedonii zamknął biuro i zakazano działalności w Skopje Międzynarodowej Organizacji Islamic Relief. Wszyscy członkowie Międzynarodowej Organizacji Islamic Relief wywieziono z kraju. W 2003 stało się jasne, że Międzynarodowa Organizacja Islamic Relief aktywnie wspiera globalne działania Al-Kaidy, ale to nie przeszkodziło to, aby otworzyć swoją siedzibę w miejscowości Tetovo w zachodniej części Republiki Macedonii. Fundacja islamska „Al Haramain”, którego amerykański Departament Skarbu odkrył, że, wraz z międzynarodowymi oddziałami obsługiwane sieci terrorystycznej Osamy bin Ladena i innych organizacji ekstremistycznych, w Republice Macedonii zbierał fundusze poprzez handel narkotykami i prostytucji. Kolejna charytatywna - „Bamiresia”, który był kierowany przez imama Bekir Halimi, etnicznej albański, funkcjonował w Skopje od 1997. Później otwarto oddziały we wszystkich większych miastach kraju. Wielokrotnie „Bamiresia” badano za kontakty z organizacjami terrorystycznymi i prania pieniędzy. W jednym z wywiadów Halimi oficjalnie stwierdził, że jego organizacja była uprawniona do otrzymania środków z Arabii Saudyjskiej. Głównym źródłem finansów dla „Bamiresia” to Arabia NGO i Towarzystwo Odrodzenia Islamskiego Dziedzictwa z siedzibą w Kuwejcie.
Miejscowi eksperci ostrzegają, że „liczba nowych organizacji pozarządowych zajmujących się działalnością religijnych pod przykrywką pomocy humanitarnej wzrosła w ciągu ostatnich kilku lat”.
Aktywna Młodzież islamski, który powstał po wojnie w Bośni i Hercegowinie przez miejscowych muzułmanów, którzy walczyli razem z zagranicznymi islamskich bojowników z jednostek mudżahedinów i który popularyzuje nauk islamskich fundamentalistów, ma swoje filie w Skopje, Tetovo, Gostivar, Struga i Kumanovo. Służby bezpieczeństwa wykryły, że członkowie Active islamskiego Młodzież w Macedonii koordynowane przeniesienie znacznej sumy pieniędzy dla Kosowa i że mają bliskie powiązania z członków Islamskiego Dżihadu Unii. Inne radykalne ruchy islamskie, grupy i organizacje pozarządowe, m.in. „Klub Studencki”, Prezydent, który jest Kurtishi Fatmir ze wsi i Araczinowo "El-Mujahedeen", założony w 2002 przez Šamilj Demirović w miejscowości Batinci.
Staje się jasne, od objawień w 2017 uczestnika w „islamskich wydarzeń” na terenie miasta i okolic Debar że „osoby urodzone w mieście i mieszka w USA finansują szkoły religijne, który głosił radykalny islam”. Te same osoby finansować różne stowarzyszenia wspierające edukację dzieci, religijne biblioteki literatury, księgarnie, perfumy i sklepy spożywcze przeznaczone specjalnie dla muzułmanów. Źródłem odkrył „całą sieć dostaw dla tych obiektów w kraju”. Oni wszyscy są częścią grupy „Selefi”, która brała udział w działaniach wspierających podczas uchodźcy (2001) i Kumanovo (2015) kryzysy. Członkowie tej grupy są podzielone na dwie grupy: - więcej rodników i umiarkowany. Wśród nich są członkowie byłej Narodowej Armii Wyzwoleńczej i różne grupy islamskie, który walczył w Bośni i Hercegowinie oraz w Kosowie. Działają one w Gostivar, Tetovo, bić, Ohrid, Kumanovo i Struga, ale mają rejestrację tylko w Skopje. Finansowanie pochodzi z różnych krajów zagranicznych - USA, indyk, Arabia Saudyjska, Austria czy Włochy, źródło ujawnia. Wykorzystują one meczety dla propagandy i rekrutacji osób do „wyjścia do Syrii w imię Allaha, umrzeć dla Boga i idzie do raju i do aniołów”, źródło mówi. Na spotkaniach są osoby z zagranicy, włącznie z Arabii Saudyjskiej. Źródłem ukazuje odrębność ubraniach ekstremistów i ich zachowanie w meczetach - różne gesty i dotykając w szczególny sposób z nogi i ramiona podczas modlitwy. Opisał szczegółowo rodzaj sukni, długość spodni i forma brodę członków grupy.
Islamskich ekstremistów z Macedonii korzysta z internetu do rozpowszechniania dżihadu i radykalnej ideologii islamistycznej. Już 15 lat temu płyty DVD z czeczeńskich dżihadystów zostały odkryte w wielu meczetów w kraju, który pokazał, jak mudżahedini zabił Amerykanów. Muzyczny klip wideo w języku albańskim również rozpowszechniane w 2010 poświęcony lidera organizacji terrorystycznej Al-Kaidy Osama bin Laden. Istnieje duża liczba zwolenników ruchu Gülena w Republice Macedonii. Wiadomym jest, że w szkołach Gülenist w Struga i Gostivar są lekcje poza program nauczania na temat radykalnego islamu, podczas którego fundamentalizm jest chwalony.
Problemy z radykalnym islamem w Republice Macedonii sięgają połowy 1990 roku, kiedy Arabia Saudyjska i inne kraje wykorzystywane sprzeczności wewnętrzne w Islamskiej Wspólnoty Wyznaniowej. Radykalne elementy skorzystały z tej sytuacji, a także słabości młodego niepodległego państwa macedońskiego. W 2002 grupa lokalna i arabskich wahabitów najechał z bronią „Arabati Tekke” - najbardziej znany witryny religijnych w miejscowości Tetovo w zachodniej części kraju. Po przejęciu budynku szybko zamieniona na meczet. Centrum Islamskiego pluralizmu w Republice Macedonii charakteryzuje ich działania jako „agresją Wahhabist islamistów i poważnego zagrożenia terrorystycznego dla całego regionu i brutalnego aktu wandalizmu kulturowego i religijnego”. Centrum wysłał list do ambasady amerykańskiej w Skopje oraz Prezydenta Republiki Macedonii. „Zdecydowanie zaprotestować przeciwko Wahhabist inwazji«Arabati Tekke»w mieście Tetovo i odwołania się do organów dyplomatycznych w USA i władze w Skopje, który monitoruje zagrożenia terrorystyczne na Bałkanach, wywierać nacisk na rząd macedoński do natychmiastowej eksmisji z Wahhabists z „Arabati Tekke” Zgodnie z prawem i, Jeśli to konieczne, dla ochrony Tekke od dalszych zamachem”, pismo z Centrum Islamskiego pluralizm Republiki Macedonii podano.
Podczas konfliktu w 2001 w Macedonii służby bezpieczeństwa zarejestrowały kilka grup mudżahedinów w różnych regionach kraju. Według Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w okresie 2001-2012 o 500 mudżahedini, indywidualnie lub w grupie terrorystycznej Albańska Armia Narodowa, brały udział w różnych starć zbrojnych. W regionie członków Kumanovo o mudżahedinów jednostki o 100 Strażacy działali na terenie wsi Slupčane, Matejče, VAKS Ince, Otlja i Lipkovo. W rejonie stolicy mudżahedini Skopje udział w konfliktach zbrojnych w wioskach Tanuševci, Brześć, Malino komfort i Araczinowo. w sierpniu 2001 była też grupa mudżahedinów w miejscowości Gazi Baba w Skopje, gdzie pięciu członków grupy terrorystycznej zginęło wraz z ich przywódcą „Teli”, który nie był obywatelem macedoński. Pozostałe pięć osób zostało aresztowanych przez macedońskich sił policyjnych. W obszarze Tetowie grupy mudżahedinów zostały rozmieszczone w miejscowościach Bozovce. jajko, Gajre i Poroj.
Z raportów służb specjalnych zajmujących się zwalczaniem aktów terrorystycznych na terytorium Republiki Macedonii Jest oczywiste, że w lutym 2001 dwa skrzydła organizacji mudżahedinów powstały w kraju. Skrzydło wojskowy był pod dowództwem Muhamed Hadafan Gamili i skrzydła politycznego był prowadzony przez szejk Ahmed Ali Sedan.
Islamscy ekstremiści nadal działać na terytorium Republiki Macedonii nawet po zakończeniu kryzysu 13 sierpień 2001, kiedy podpisano porozumienie pokojowe Ohrid. Więc, w 2004 Francuscy eksperci terrorystyczne odkrył, że „aż do 100 fundamentaliści, związanych z organizacjami terrorystycznymi, Działamy na terenie Republiki Macedonii”.
W 2006 Protesty i demonstracje uliczne zorganizowane zostały w Tetovo i Skopje z powodu karykatur proroka Mohameda. Był to pierwszy publiczny występ od wahabitów i wahabitów ruch. Protest w Skopje rozpoczął się po piątkowej modlitwie przed „Pasha” Yahya meczetu. O 1000 osób wzięło udział w proteście. Tłum na ulicach stolicy skandowali „Allah jest wielki”. Wielu uczestników nosili czarne chusty i czarne i zielone flagi z arabskimi napisami. Jednocześnie w miejscowości Tetovo temat 800 osób zebrało się przed meczetem Šarena. Większość protestujących byli młodzi ludzie i studenci. Dwa główne albańskie partie polityczne - Demokratyczna Partia Albańczyków i Unia Demokratyczna dla Integracji zdystansował się od protestów, ale skierowana wzajemne oskarżenia o udział w protestach. Przedstawiciele Islamskiej Wspólnoty Wyznaniowej potępił również publikację karykatur ale zaapelował do muzułmanów, by nie poddawać się prowokacji.
W 2007 specjalne siły policyjne odkryto w rejonie Brodecu w północno-zachodniej części kraju zbrojną grupę miejscowych Albańczyków. Według raportu policji, grupa przygotowana do długotrwałego walki zbrojnej. Ogromny cache amunicji i broni został zatrzymany - moździerze, pistolety maszynowe, strzelby i karabiny snajperskie, ale siły ścigania odkrył również broszury, dokumenty i inne materiały propagandowe mudżahedini. Niecały rok później, w styczniu 2008 policjant zginął, a dwóch innych zostało rannych w ataku uzbrojonego samochodu jazdy obok radiowozu. Atak został przeprowadzony przez trzech osób, którzy byli członkowie Armii Wyzwolenia Narodowego 2001. Podobny incydent miał miejsce w listopadzie 2008, gdy inny policjant zginął, a dwóch zostało rannych.

Islam w Macedonii - pomost czy bariera dla radykalizacji

Podobnie jak w większości krajów bałkańskich także na terytorium dzisiejszej Republiki Macedonii islamu została wniesiona przez Turków, którzy rządzili regionem przez pięć wieków. Macedonia jest jedynym krajem, który pomimo ogromnych zagrożeń podczas serbskiej agresji w Chorwacji, Bośnia i Hercegowina oraz Kosowo udało się zneutralizować żadnych poważnych incydentów ekstremizmem religijnym i etnicznym w kraju. Państwo młodzi nie pozwalają na jego terytorium działania różnych organizacji islamskich, które były głęboko zakorzenione w Bośni i Hercegowinie, Kosowo i Albania. Gdyby porównać Macedonię z innym krajem bałkańskim w zakresie pokojowego współistnienia i wysokim stopniem tolerancji religijnej, jeden byłby w pełni uzasadnione, aby twierdzić, że jest najbliżej do Bułgarii. Są to dwa kraje, które zostały graniczące kraj w stanie wojny (Serbia) W latach dziewięćdziesiątych, ale nie wolno wybuchy ekstremizmu, w tym religijnych. Niewielki stan Balkan udało się przezwyciężyć i kontrolować brutalną agresję Slobodana Miloszevicia, którzy w ciągu zaledwie kilku tygodni deportowanych 300 000 Kosowskich Albańczyków na wiosnę 1999. Oprócz zwykłych obywateli, w tym dzieci i osób starszych, Wśród deportowanych była liczba byłych członków Armii Wyzwolenia Kosowa, jak i bojownicy z najbardziej zróżnicowanych grup zbrojnych. Wśród nich byli działacze Kosowo Albański radykalnych organizacji islamskich, związana z Arabii Saudyjskiej, Turcja lub pochodzących z Bośni i Hercegowiny. Macedonia, które zostało zalane przez setki tysięcy deportowanych Albańczyków, mieliśmy do czynienia także z zagrożeniem infiltracji tych radykalnych elementów na terytorium republiki z rezydentem ludności muzułmańskiej.
Brak „intensywne” pomiędzy nienawiści populacji macedońskiej albańskiej (Chrześcijańska i muzułmańska) został najlepiej wykazać podczas trzyletniego głębokiego kryzysu politycznego, które dotykają Republiki Macedonii w 2015-2017 Kropka. Partia rządząca wówczas Premier Gruevski, aby trzymać się władzy, Używane agresywny i nacjonalistyczna propaganda anty-albański. Gruevski, kto rządzi przez dziesięć lat dzięki Unii Demokratycznej Integracji, stworzony przez byłego lidera National Liberation Army Ali Ahmeti, zorganizowana przez kilka miesięcy masowych protestów w centralnej ulicach stolicy przeciwko tak zwanej „Tirana Platformy”. Uczestnicy a przede wszystkim przywódcy protestów wykorzystywane niegrzeczny i wulgarny język przeciwko mniejszości albańskiej. Retoryka przypomniał bardzo jeden z serbskiego dyktatora Slobodana Miloszevicia od końca jego kariery politycznej. The 2015-2017 Kryzys polityczny, który zakończył się pogromem na parlamentu macedońskiego na 27 kwiecień 2017 udowodnił dwie rzeczy. W Republice Macedonii „albański zagrożenie” było używane przez dawnych władców w celu zachowania powiązania z władzami w Belgradzie z ostatecznym celem, że Macedonia nie byłby w pełni niezależne i suwerenne państwo. W tym samym czasie, okazało się, że w Republice Macedonii miejscowych Albańczyków, w tym liderów politycznych, nie mają niezbędnego wsparcia i siły, by wyzwolić kolizji etnicznych, jeśli nie otrzymają wsparcia z sąsiedniego Kosowa i Albanii. Być może, Należy tutaj zauważyć,, że podczas wielkiej fali migrantów w 2015-2016 terytorium Republiki Macedonii skrzyżowano, głównie z Grecji, o ponad 600 000 migranci. Wśród nich byli bojownicy „państwa islamskiego”. W kraju udało się z powodzeniem radzić sobie z tym wyzwaniem. Największe zagrożenie dla stabilności Republiki Macedonii, w tym pojawienie się radykalnych organizacji islamskich, przychodzi z zewnątrz. Władze Skopje stoją pojedyncze zagrożenie - aby zapobiec przenikaniu ich terytorium elementów dżihadystów z sąsiedniej Albanii, Kosowo, a nieco dalej Bośnia i Hercegowina. W tym względzie Republika Macedonii powinni otrzymywać wsparcie również międzynarodowej w walce z terroryzmem. Ostatnim oficjalnych informacji wynika, że ​​przynajmniej 4 800 byli dżihadyści znaleźli schronienie na terenie dzisiejszej Albanii. Wszystkie z nich stanowią potencjalne zagrożenie nie tylko dla Republiki Macedonii, ale także dla innych krajów w regionie

 

Muzułmańskich społecznościach, w SERBIĄ: Między integracją a radykalizacją
Biser Banchev, PhD

Rola i miejsce islamu w Serbii

Republika Serbii jest krajem przeważnie Christian, ale odziedziczyła również częścią różnorodności religijnej dawnej Federacji Jugosłowiańskiej. Według spisu ludności z 2011 prawie 85% populacji należy do Kościoła prawosławnego, 5% do Kościoła Katolickiego, a muzułmanie nieznacznie przekracza 3% (222 828 osób). Oba dokumenty urzędowe statystyczne i wybitny badacz społeczności muzułmańskich na terytorium byłej Jugosławii Ahmet Alibašić wskazują na trwały bojkot spisów społeczności południowej Serbii zamieszkanych przez Albańczyków, co uzasadnia twierdzenia, że ​​rzeczywista liczba muzułmanów w Serbii powinna być zwiększona o około 60 Tysiąc ludzi i ich rzeczywisty odsetek powinna być oceniana na około 4% ogółu ludności.
Ważną cechą serbskich obywateli wyznania muzułmańskiego jest ich stężenie etnicznych i religijnych terytorialny. Historycznego regionu Sandżaku z głównego miasta Novi Pazar jest zazwyczaj definiowane jako wieloetnicznego, ale prawie dwie trzecie muzułmanów w kraju, mieszka tam. Tradycyjnie czują się przywiązani do swoich braci muzułmanów w Bośni i Hercegowinie oraz do rozbicia jedności religijnej w przestrzeni dawnej Jugosławii w 1990 roku były one przedmiotem najwyższego głowy (Reis-ul-Ulema) jugosłowiańskiej muzułmanów mieszkających w Sarajewie. Mieszkańcy Sandżaku nie są obce procesów transformacji tożsamości, które odbywają się w Bośni. Zmiana identyfikacji narodowości z muzułmanami z wielką literą na Bośniaków po 1993 został przyjęty również w Sandżaku (Boshnak / Boshnjak jest uważany kategorię krajową w przeciwieństwie do Bośniacki co oznacza przynależność geograficzną i państwa). Ostatni spis powszechny w Serbii 2011 nagrany 145 278 Bośniacy i 98% z nich zostało zarejestrowanych w Sandżaku. Inne 22 301 mieszkańców sześciu gmin Sandżaku w Serbii identyfikują się jako muzułmanie przez spowiedź. Albańczycy w gminach Preševo, Medvedja i Bujanowac są również muzułmanie. Poza tymi regionami religia jest reprezentowana we wszystkich większych miastach w Serbii, gdzie część społeczności romskiej i innych mniejszych grup mogą być dodawane do Bośniaków i Albańczyków.

Status prawny Wspólnoty Islamskiej, Stosunki z instytucjami państwa, Istnienie różnych trendów islamskich, Organizacje religijne, Szkoły islamskie

W latach 1990-tych „Wspólnoty Islamskiej w Serbii” został dbanie zbawienia duchowego muzułmanów, która uważała się za część / zależna od większej rodzinie muzułmańskiej w byłej Jugosławii i poddano religia-mądry Wielki Mufti (Reis-ul-Ulema) Bośni i Hercegowiny. Na poziomie lokalnym duchowym przywódcą jest Mufti Novi Pazar Muamer Zukorlić, który od 1993 jest kontrolowanie właściwości WAQF, wydawnictwa, media i placówki oświatowe, a także chce być głównym pośrednikiem dla dotacji pochodzących z Turcji i krajów Bliskiego Wschodu. Pierwszy demokratyczny rząd w Belgradzie po upadku Miloševicia tolerowane mufti oraz w 2002 pozwoliła mu otworzyć tzw International University w Novi Pazar, który jest zarejestrowany jako fundacja religijna (waqf) oraz do prowadzenia edukacji w teologii islamskiej bez uzyskania wymaganej akredytacji. Zukorlić zmonopolizowany również wydawania certyfikatów „halal”, które są wymagane do eksportu żywności do krajów muzułmańskich.
Do intensyfikacji kontaktów międzynarodowych z muftiego i jego związku z wpływowych czynników w Bośni i Hercegowinie są traktowane z podejrzliwością przez władze. Alternatywą struktura religijna powstała w 2007 - W „Islamska Wspólnota Serbii”. Jest on kierowany przez starej strony z czasów Tity - mufti Belgrad Hamdija Jusufspahić i jego rodziny. Formalnie zarządzanie strukturą jest przyznawana muftiego gminy Sandżaku Tutin Adem Zilkić i stanowisko jego zastępcy jest zajęte przez Mohamed Jusufspahić - syn z Hamdija. Lokalne imamowie odpowiednio, w zależności od ich poglądów i często dzięki zaangażowaniu rodziny, podzielić lojalności pomiędzy grupami Zukorlić i Jusufspahić. Adem Zilkić został ogłoszony Reis-ul-Ulema, co podkreśla pełną niezależność serbskich muzułmanów. Hamdija Jusufspahić otrzymał tytuł honorowego Wielki Mufti.
Istnienie dwóch społecznościach islamskich zapobiec wierzących od korzystające z ustawodawstwem restytucji. Funkcje społeczne cele charytatywne religijnej, odpowiednio, były utrudnione. Mufti Zukorlić rozwiązać ten problem poprzez wymuszone zajęciu dawnych właściwości waqf i ich zarządzanie bez dokumentów własnościowych.
Muamer Zukorlić pozostał na czele „Islamskiej Wspólnoty w Serbii” dla 22 lat - aż do stycznia 2014, kiedy zrezygnował i Prof. Mevlud Dudić - dawny współpracownik jego i dziekan Międzynarodowego Uniwersytetu w Novi Pazar - został wybrany do zastąpienia mufti. Zukorlic. pozostały mufti Sandżaku. Reis-ul-Ulema Sarajewa - Hussein Kavazović, był w osobistej obecności na inauguracji Dudić.
W 2016 kierownictwo Islamskiej Wspólnoty „Serbii” został zastąpiony. Na jej czele sead Jusufović z Bijelo Polje w Sandżaku - Do tego czasu prezes sądu religijnej wspólnoty.
Obie organizacje mają konkurencyjne swoich zwolenników wśród Albańczyków w dolinie Preševo, gdzie ponad 60 meczety są w eksploatacji, ale większa część z nich są zarządzane przez trzecią instytucję - lokalna struktura islamskiej społeczności Kosowa.
W „Islamska Wspólnota w Serbii” jest bardziej aktywna w dziedzinie edukacji. Kontroluje on kilka zasadniczych szkół muzułmańskich w różnych miastach i w Novi Pazar - jedno liceum i wydział dla studiów islamskich. Te ostatnie pociągi również nauczycieli do serbskich szkół państwowych na temat: „Wyznania - islamskiej religii”. Są też studenci z innych krajów - głównie z Bośni i Hercegowiny. Wydział jest częścią Międzynarodowego Uniwersytetu Novi Pazar.

Partii politycznych związanych z muzułmańskiej społeczności

Dwie partie dominują w życiu politycznym serbskich muzułmanów. Oni grupę wokół siebie mnóstwo mniejszych partii, z których większość istnieje tylko na papierze. Najsilniejsza figura polityczna jest dentysta Sulejman Ugljanin, którzy w 1991 zorganizowany nierozpoznane przez władze referendum w sprawie autonomii Sandżaku. W tym okresie założył Partia Akcji Demokratycznej. Okazało się, jako partner wielkiego bośniackiego partii o tej samej nazwie, ale już w 1990 roku powiązania między obiema stronami przerwano pod presją Belgradzie. Władze podniesiony dodatkowe przeszkody do lokalnych liderów politycznych poprzez podzielenie sześć gmin historycznego regionu Sandżaku spośród dwóch różnych regionów administracyjnych. biografia Ugljanin dysponuje krótkie wygnanie polityczne w Turcji, po czym wrócił do Serbii, gdzie był wielokrotnie wybierany jako członek parlamentu i od 2004 do 2008 był burmistrzem Novi Pazar. Czasami Ugljanin jest przydomek „Milošević z Sandżaku” i zagraniczni dyplomaci określają ten region jako jego „feudalny lenno”. Ugljanin jest członkiem rządu, gdzie jest odpowiedzialny za regionów słabo rozwiniętych.
rola polityczna Ugljanin jest kwestionowana tylko przez jego byłego zastępcy w partii Rasim Ljajić, który założył niezależną partię, jak daleko wstecz, jak w 1990 roku. On prowadzi łagodniejszą politykę wobec władz w Belgradzie urzędowym iz tego powodu jest on obejmowane stanowiska ministrów w każdym rządzie od demokratycznych zmian po roku 2000. Ljajić jest lekarzem, a urodził się w Novi Pazar. Pozwala mu to zrównoważyć wpływ Ugljanin za, kto nie ma silnej bazy rodzinnego na terenie miasta i gminy. Dwaj przywódcy energicznie kwestionowania kontrolę nad regionem oraz w niektórych przypadkach ten wywołał fizyczny ścierali między swoich zwolenników.
Konkurs jest osiągnięcie określonych wysokościach podczas wyborów do Rady Narodowej bośniackiej Mniejszości. Do kompetencji leżą Rady Narodowej w zakresie edukacji, kultura, język i media. Cechą charakterystyczną jest to, że Bośniacy są one niemal całkowicie skoncentrowana w gminach Sandżaku który praktycznie przekształcają swoją Radę Narodową do parlamentu regionalnego. Podczas 2010 Wybory Zukorlić przeciwieństwie do tradycyjnych partii i zarejestrował listę wyborczą własnych zwolenników. Sprawa w wyniku przedłużonego zakleszczenia. Rząd nie toleruje prób mufti do zjednoczenia religii i polityki. Ministerstwo Praw Człowieka i Mniejszości przedłużony z urzędu mandat starej Rady Narodowej kierowany przez posła z partii Ugljanin za Esad Džudžević. W odpowiedzi Zukorlić zainicjował utworzenie nowej partii - The Boshiak demokratycznej społeczności, prowadził jego brat-in-law Emir Elfić. Partia została zarejestrowana jako partia mniejszości. W ten sposób mufti szedł pełną ścieżkę do włączenia religii w polityce. W 1990 roku był bliski Ugljanin, w następnej dekadzie cieszył się poparciem Ljajić i w końcu odrzucił każdego i stał się niezależnym czynnikiem politycznym.
Rzeczywista równowaga sił została przetestowana w 2012 kiedy wybory odbyły się na wszystkich możliwych poziomach - prezydencki, parlamentarne i lokalne. Zukorlić demonstracyjnie zdystansował się od bezpośredniego udziału w polityce, stwierdzając, że tylko wspierała Bośniaków Wspólnota Demokratyczna, ale w końcu ulegli pokusie i pobiegł na prezydenta. W pierwszej turze wyborów prezydenckich miał miejsce przedostatniego jedną sumie dwunastu kandydatów. Należy wziąć pod uwagę, że mufti udało się przyciągnąć do siebie głosy Albańczyków z doliny Preszewa którzy zazwyczaj bojkotują wybory głowy państwa Serbii.
Wyścig parlamentarny zachowany balans pomiędzy stronami regionalnych. Ljajić został wybrany w głosowaniu Partii Demokratycznej, które regulują tego czasu podczas Ugljanin zdobył dwa fotele niezależnie. Koalicja małych partii mniejszości organizowanych przez Zukorlić wygrał jedno miejsce, które do nikogo zaskoczeniu został zajęty przez muftiego brata-in-law.
Wielka zmiana polityczna po wyborach odzwierciedlenie na Ugljanin i Ljajić które zostały uwzględnione w nowym rządzie. W ten sposób praktyczny wiadomość rządu na ciągłość polityki pokoju etnicznego przytłoczony populistyczne wypowiedzi, które są obowiązkowe dla współczesnej polityce, a zwłaszcza na Bałkanach. Jednym z obowiązków, które Ugljanin uzyskanych w rządzie był współprzewodniczącym Komitetu Mieszanego międzyrządowej z Turcji do dwustronnej współpracy gospodarczej, a także z Iraku, Algieria, Maroko, itp.
W marcu 2013 Zukorlić udało się kłócić z jego brat-in-law Emir Elfić. Mufti był zmuszony założyć nową partię pod nazwą bośniackiej Demokratycznej Wspólnoty Sandżaku. Dla pierwszych wyborów w 2014 strona mufti dołączył koalicję na czele z Liberalno-Demokratycznej Partii Čedomir Jovanović. Liberalno-demokraci podjął ten krok po ich negocjacje koalicyjne z Ugljanin zawiodły. Wspólne głosowanie udało się przekroczyć próg wyborczy i pozostawał poza parlamentem. Ugljanin wygrał zwykle dwa miejsca podczas Ljajić tym razem był częścią zwycięskiej koalicji wyborczej Partii Postępowej, prowadzony przez Aleksandar Vučić.
Na jesieni 2014 Mandat krajowych rad mniejszości prowadził również,. Tym razem Ugljanin wygrał i został wybrany przewodniczącym Rady bośniackiej.
Częste wybory parlamentarne odegrało pewną rolę do przesunięcia warstw politycznych wśród serbskich muzułmanów. Nationwide ten zmniejszył rolę Ugljanin za, i po pierwszych wyborach 2016 Zukorlić został wybrany poseł. W wyborach prezydenckich 2017 zarówno Zukorlić i Ljajić obsługiwane zwycięską głosowania na urzędującego premiera Aleksandar Vučić.
Podczas całego okresu po 2000 formacje polityczne mniejszości albańskiej udało się wysłać jednego lub dwóch posłów do różnych kompozycji serbskiego parlamentu i trzymać kontrolę nad lokalną władzę w dolinie Preševo.

Wpływ zagranicznej nad lokalnymi społecznościami muzułmańskimi

Serbskiego muzułmanie często szukają poparcia swoich współwyznawców za granicą. Nierzadko ich zabytki są ustawione na Turcji oraz Bośni i Hercegowinie. Inter-konfesjonał konflikt między muzułmanami w Sandżaku stwarza trudności dla tureckiego rządu, który obecnie wykazuje rosnące ambicje do odgrywania wiodącej roli i jednoczącej bałkańskich muzułmanów. Turecki minister spraw zagranicznych Ahmet Davutoglu zaapelował oficjalnie do zjednoczenia obu społeczności islamskich podczas jego wizyty w Serbii 25 październik 2011. Wizyta została poprzedzona wahadłowe z ambasadorem tureckim i wysłania starszych muzułmańskich imamów z Turcji do Serbii oraz w Bośni i Hercegowinie, starając się przygotować umowę. Mediacja nie powiodła. Mufti Jusufspahić, który wycofał nieprzerwanie przez serbski rząd, odegrała znaczącą rolę na niepowodzenie. Władzom Belgradzie mechanizm przewidywana, przy czym Wielki Mufti z Sarajewa będzie zatwierdzać szef serbskich muzułmanów. było nie do zaakceptowania. Nie było również problemu z Zukorlić, którzy nie zgadzają się opuścić scenę i przyjąć dobrowolny wygnaniu w Turcji, który był oferowany.
Turecki Dyrekcja Spraw Religijnych (religijny) zorganizowany nowych prób zjednoczenia dwóch serbskich wspólnot islamskich, który przewiduje, że Zukorlić i Zilkić by unieważnić swoje czołowe pozycje, przy jednoczesnym kontynuowaniu pracy jako imamów w nowej strukturze na niższym poziomie. Zaangażowanie Diyanet został zinterpretowany przez Zukorlić jako zagrożenie iw sierpniu 2013 oskarżył Turcję, że finansował jego przeciwników. Takie reakcje ograniczają aktywność tureckiej między serbskich muzułmanów.
W „Islamska Wspólnota w Serbii” szukali wsparcia w Bośni i Hercegowinie i początkowo znalazł go z elementem zbiorowej prezydencji Bakir Izetbegovic ale ten ostatni wycofał się pod wpływem Ugljanin. Sojusznicy są poszukiwane w Bośni i Hercegowinie również poprzez łączenie w gorących tematów debaty publicznej, jak ta o ludobójstwie w bośniackiej Srebrenicy w mieście 1995. Mufti Zukorlić uzyskuje rejestrację adresów w mieście, a później nawet głosowanie w wyborach lokalnych w Bośni i Hercegowinie.
Zukorlić nadal liczyć na Reis-ul-Ulem w Sarajewie. W czerwcu 2012 Zukorlić i Wielki Mufti Bośni i Hercegowiny Mustafa CERIC udział w Mekce w spotkaniu Organizacja Współpracy Islamskiej (Była Konferencji Islamskiej). Akapit został uwzględniony w oficjalnym oświadczeniu wezwał Serbię do zatrzymania izolację Bośniaków z Sandżaku i Bośni i Hercegowiny, aby nie naruszyć jedność społeczności muzułmańskiej, aby nie narażać właściwości waqf i zacząć wspieranie instytucji edukacyjnych i szkoleniowych. Cerić i Zukorlić zostały włączone Rady Naczelnej organizacji.
Mustafa Cerić pod koniec jego kadencji wymawiane religijne Zdanie „fatwę” przeciwko konkurencyjnej serbskiego muftiego Adem Zilkić. Stanowisko to było kontynuowane również przez nowy Wielki Mufti społeczności muzułmańskiej w Bośni i Hercegowinie Husein Kavazović, który odwiedził Novi Pazar i brał udział w różnych imprezach, organizowany przez Zukorlić.

Procesy i tendencje wśród społeczności islamskiej w kraju - Ryzyko związane z radykalizacją postaw i wpływów ideologii islamskiej państwa

Predyspozycję do korzystania energiczne argumentów dla rozstrzygnięcia sporów politycznych wśród serbskich muzułmanów nie pozwala rozważyć w czystej postaci tematu zagrożeń radykalizacji islamskiej społeczności. Na przykład, Mufti Zukorlic zadeklarowane 4 Września jako dzień męczenników za wolność Sandżaku. W tym dniu w 1944 egzekucja miała miejsce z liderów lokalnych muzułmańskich sił samoobrony podczas II wojny światowej, którzy zostali oskarżeni o współpracę z okupantem niemieckim. Następnie, inicjatywa została przejęta przez Ugljanin. Poprowadził obchody 70. rocznicy realizacją Sandżaku przywódców politycznych i wojskowych przez partyzantów komunistycznych. W wielkiej upamiętnienia marszu młodzi ludzie nosili mundury muzułmańskim siebie- Siły obronne w czasie wojny. Incydent spowodował poważny problem w całym kraju. W następnych latach młodzi ludzie brali udział w demonstracji bez mundurów.
Po Ugljanin nie został uwzględniony w nowym rządzie następującego po 2014 wybory, on po raz pierwszy od wielu lat przypominał zapotrzebowania dla autonomii Sandżaku. Dosłownie kilka miesięcy wcześniej Ugljanin skrytykował Zukorlić podobnej popytu z argumentem, że gospodarka jest ważniejsza niż autonomii.
Temat badań nad językiem ojczystym jest również wrażliwy jeden. Podział Jugosłowiańskiego Federacja następnie również przez podział tego czasu na jednolite języka Serbo-Croat. Bośniaków naród i jego mniejszości w byłych republik jugosłowiańskich bronił ich prawa do własnego języka. Oficjalny początek miał miejsce w lutym 2013 w Sandżaku nauczania języka i klas bośniackiej zostały otwarte na bośniackich historii i kultury. W różnych przypadkach, przed które rywalizują muzułmańscy przywódcy oskarżył rząd o utrudnianie procesu.
W trakcie 2014 Kampania wyborcza do rad narodowych nowych roszczeń były skierowane do władz, że prawa muzułmanów nie zaobserwowano. Przewodniczący Krajowej Rady oficjalnej bośniackiej ESAD Džudžević, który jest czołowym działaczem partii Ugljanin za, zorganizowała akcję usuwania serbskich zakończeń „IC” i „Vic” z nazwiskami Bośniaków i sam zmienił nazwisko na Džudžo.

Rekrutacja dżihadu Fighters

Znacznie bardziej poważny alarm powoduje gromadzenie informacji na temat muzułmanów z regionu byłej Jugosłowiańskiej przestrzeni którzy umierają jako wolontariuszy dżihadystów w Syrii. Obserwatorzy i przedstawiciele wyrażają zaniepokojenie z rozprzestrzenianiem wahhabizm w regionie podczas całej pierwszej dekady 21 wieku, aw 2011 ekstremistą pochodzący z Sandżaku wypalony w amerykańskiej ambasadzie w Sarajewie. Inne osoby urodzone Sandżaku. badane jako jego wspólników. zostały odkryte w latach następnych w Syrii. Na początku 2014 imiona pierwszych ofiar z Sjenica i Novi Pazar zostały upublicznione. Jeden mieszkaniec Novi Pazar został dodany do listy do końca roku. Następnej wiosny Ministerstwo Spraw Wewnętrznych w Belgradzie wykonany informacji publicznej na więcej niż 30 obywatele serbscy walczący w Syrii i Iraku. W 2015 przewodniczący parlamentarnej komisji do nadzoru nad służbami bezpieczeństwa Momir Stojanovic, który jest były dyrektor wywiadu wojskowego poinformował, że 37 Osoby poszedł walczyć w Syrii, a siedem z nich zmarło.
Dziewiętnastu-letnia kobieta, który wrócił z pola bitwy na Bliskim Wschodzie, został zatrzymany w Bośni i Hercegowinie i przekazany władzom serbskim. Urodziła się w miejscowości Smederevo na Dunaju, ale jej patronym był albański i jej mąż był obywatel Bośni i Hercegowiny. Granice na Bałkanach Zachodnich są niebezpiecznie przepuszczalny dla działaczy radykalnego islamu. W 2015 serbskich służb bezpieczeństwa okazało się, że teolog od miasta Kosowo Prizren, który miał symboliczną pseudonim „Szejk”, przy pomocy Bośniaków - obywatelowi Serbii, wykorzystywane do meczetu w Novi Pazar zachęcić wiernych do przyłączenia się do „dżihadu” w Syrii. Meczet nie jest ośrodkiem rekrutacji wolontariuszy, ale istnieje połączenie może być dokonane z ludzi walczy w imieniu „państwa islamskiego”.
W 2017 Serbski minister spraw wewnętrznych poinformował, że Nebojša Stefanović 49 Osoby z Serbii wyszedł do walki w imieniu „państwa islamskiego”, a niektóre z nich zmarło podczas gdy inni byli tam jeszcze. Przedtem Momir Stojanović mówił 70 obywatele serbscy w „Islamskiego Państwa”. Objaśnienie różnych numerów dał mufti Zukorlić w marcu 2018 kiedy podniósł alarm, że jedenaście serbskich obywateli - kobiety i dzieci - został zatrzymany w kurdyjskiej obozie niedaleko granicy z Syrią, Irak i Turcja i wezwał do ich uwolnienia i powrotu do domu. Nie ma wątpliwości, że część serbskich dżihadystów został towarzyszy ich rodzin.

Ryzyko aktów terrorystycznych, Podobne do radykalnych islamistycznych grup

Zdaniem naukowca islamskiego radykalizmu na Bałkanach Christopher Delizo na wczesnych etapach jego zakładzie jako lidera Zukorlić otrzymał wsparcie finansowe i moralne z wahabickich kręgach zarówno bezpośrednio z Arabii Saudyjskiej, ZEA i Iranu i za pośrednictwem struktur w Bośni i Hercegowinie. Kontrolowane przez Zukorlić młodych muzułmańskich działaczy Sandżaku są radykalizacji. Oni wywołał kilka incydentów w 2006-2007, podczas którego zaatakował i zagroził umiarkowane lokalnych imamów, kobiet w modnym stroju i uczestników koncertów muzycznych. Pamięć podręczna tajnej broni zostało odkryte w 2007 w sąsiedztwie Nowego Pazaru materiały wybuchowe, mundurów i literatura propagandowa. Sprzęt został przyjęty przez dotychczasowych połączeń wahabickich. Uczestnicy wypadku fotografowania w ambasadzie amerykańskiej w Sarajewie w 2011 a serbscy dżihadyści z Bliskiego Wschodu pochodzą właśnie z tych środowisk.
W kolejnych latach najbardziej radykalne elementy znajdowały się poza terytorium Serbii, ale z przesunięciem w trakcie działań wojennych na Bliskim Wschodzie uwaga koncentruje się na swojej ojczyzny ponownie. Na 10 lipiec 2015 groźną wideo z „państwa islamskiego” został opublikowany w serwisie YouTube, w którym, na tle religijnym piosenki, zagrożeniem jest wymawiane, że Serbia będzie pierwszym celem dżihadystów, który potem planowany „aby przywrócić prawo szariatu” również w innych krajach Bałkanów Zachodnich. Wiadomość została opublikowana na dzień przed serbskim premierem Aleksandar Vučić odwiedził Srebrenicy w celu upamiętnienia 20. rocznicy rzezi bośniackich muzułmanów podczas wojny w Jugosławii rzędu. Podczas wizyty Vučić był trzymany zorganizowanego ataku kamienia rzucających. Sytuację znacznie pogarsza kolektora wzrostu strumieni uchodźców z Bliskiego Wschodu do Europy Zachodniej. Okazało się, że niektórzy z uczestników incydentów Paryżu w listopadzie 2015 przeszli terytorium Serbii. Eksperci ostrzegają, że terroryzm może przeistoczyć się starć zbrojnych na Bałkanach.
W marcu 2016 Trzy „Islamic State” lojaliści, który wrócił, aresztowano w Kosowie za planowanie ataków w Serbii. W lecie tego samego roku klip został opublikowany w mediach społecznościowych, w których uzbrojeni mężczyźni palili flagi Serbii ubrani w mundury armii bośniackich muzułmanów z czasów wojny w 1990 roku.
W 2016 Mufti Zukorlić otrzymała szczególną uwagę przez „Islamskiego Państwa” w formie wideo, wzywający do zamachu i określenie go jako zdrajcę, który przyniósł hańbę swego stanowiska imama za to, że został wybrany na posła do Parlamentu Europejskiego w państwie chrześcijańskim.
Specjalny sondaż został przeprowadzony w tym samym czasie, które wykazały, że w Sandżaku Prawie jedna piąta młodych muzułmanów w wieku od 16 i 27 uzasadniona przemoc w imię wiary. Prawie jedna czwarta odmówił odpowiedzi na pytanie, czy wiedzą, co „państwo islamskie” był. O 10% odpowiedziała pozytywnie na pytanie, czy było uzasadnione, aby udać się do innego kraju, aby walczyć, jeśli w ten sposób wiara bronił. Według socjologów młodzi muzułmanie w Sandżaku są społecznie izolowane i „rozpylony”. Nie wierzą imamów, partie polityczne, Organizacje pozarządowe, sąsiedzi, ale wierzę tylko w ich rodzin i partnerów. To jest samotność, która, w połączeniu z niebezpieczeństwem na poziomie zbiorowym, łatwo generuje otwarcie w kierunku radykalnych poglądów politycznych.
Tacy ludzie są podatni na radykalnej propagandy rozpowszechnianej przez sieci społeczne. Jeszcze inną zagrażającą wiadomość od „państwa islamskiego” został wydany w lecie 2017 w specjalistycznym czasopiśmie on-line „Rumiyah” (Rumelii). W nim zagrożenia atakami terrorystycznymi były skierowane przeciwko Serbom do „zabijania muzułmanów w Bośni i Kosowie”.

Środki przed groźbą radykalizacji

Rząd serbski zwraca szczególną uwagę i podejmuje szereg działań przeciw islamskiej radykalizacji w zakresie ustawodawstwa, ściganie sądowe i działanie służb specjalnych. To jest sprzężona z trwałej polityki integracji społeczności muzułmańskiej i jej przywódców.
Jest to orientacyjny przykład, że żaden inny niż minister Rasim Ljajić jest zaalarmowanie i członków parlamentu z jego partii proponują zmiany legislacyjne skierowane przeciwko uczestnikom konfliktów zbrojnych za granicą. Na początku jego 2014 Sesja jesień parlament przyjął ustawę, przewidujące uwięzienia obywateli serbskich, którzy uczestniczą, wsparcia lub rekrutacji uczestników konfliktów zbrojnych za granicą. Wdrożenie dokładnie te teksty w kwietniu 2018 Sąd Specjalistyczny w Belgradzie skazany łącznie 67 lat więzienia siedem osób, oskarżony o terroryzm i współpracy z „islamskim państwie”. Trzy z nich próbował zaocznie. Są to oceny, że grupa już wysłane co najmniej 24 ludzi do walki w Syrii.
Ta sprawa jest przykładem udanej współpracy międzynarodowej. Jeden z oskarżonych został deportowany do Serbii z Turcji. Ze względu na powiązania z serbskich muzułmanów z ich rodaków w Bośni i Hercegowinie (miarę Bośniacy są zaniepokojeni) w Albanii, Kosowo i Macedonia Zachodnia (w przypadkach, gdy Albańczycy są zaniepokojeni) serbskie organy specjalne zbierają ukierunkowanych informacji o procesach w poszczególnych krajach i możliwych źródeł zagrożeń.
Polityka integracji społeczności muzułmańskiej jest równie ważne. Podczas formowania władz lokalnych, duże partie narodowe zawsze starają się zawrzeć niezbędne koalicje z lokalnych liderów politycznych i wybitnych przedstawicieli wyznania muzułmańskiego w danej miejscowości. Ten ostatni, na ręku, skutecznie włączyć się w lokalnych i krajowych struktur władzy. Władze centralne szukać również równowagę i starać się mieć więcej niż jednego sojusznika w Sandżaku. Rasim Ljajić przeszedł bezbłędnie od rządu do rządu, gdzie został uzupełniony przez Sulejman Ugljanin. Po 2014 tylko Ljajić pozostał ministrem ale odejście Ugljanin z kapitału zwiększa możliwości mufti Zukorlić do współpracy z rządem w takim stopniu, że po 2016 Wybory otrzymał przewodnictwo Sejmowej Komisji Edukacji, nauka, rozwój technologiczny i społeczeństwo informacyjne. Ani były innych wybitnych przedstawicieli społeczności muzułmańskiej zapomniane. Rząd Vučić wysłał Mohamed Jusufspahić jako ambasadora Arabii Saudyjskiej i Emir Elfić - do Libanu.
Starania były opłacalne. Kiedy czerwca 11, 2015 serbski premierem Vučić został zaatakowany kamieniami w ataku, przygotowane z wyprzedzeniem w czasie jego wizyty płacić szacunek dla ofiar Srebrenicy, co samo w sobie było poważnym wyzwaniem dla bezpieczeństwa regionu, Mufti Zukorlić złożył oświadczenie do agencji informacyjnych, że popiera politykę pojednania prowadzonej przez Vučić i życzył premierem pozostać zobowiązani do wybranego kursu. Jego oświadczenie zostało następnie oświadczenie Rady Narodowej bośniackiej w tym samym duchu. Odwołania do pokoju przyszła w odpowiednim momencie.
Podobna sytuacja przypadkowa można zaobserwować w odniesieniu do ekstremizmu religijnego. Jest ona wypowiedziana zarówno przez Ljajić, który był sponsorem ustawy, kryminalizacji udział w zagranicznych struktur wojskowych, i przez Krajową Radę Boshiak, przewodniczył Ugljanin.

wnioski

Obserwacja procesów w obrębie społeczności muzułmańskiej w Serbii tworzy wrażenie pozornie paradoksalnej sytuacji. Na pierwszy rzut oka wyróżnia się okresowe ostre skrajne wypowiedzi liderów o łamanie prawa muzułmańskiego w, które często są akceptowane całkiem poważnie przez swoich zwolenników. W porównaniu z czołowymi postaciami wielkich partii krajowych, jak w rzeczywistości wygląda jak wyraz „macho” stylu w retoryce polityków, którzy w ten sposób usankcjonować swoją obecność lidera. Podobne zachowanie jest częścią serbskiej tradycji politycznej, ale to nie zawsze uwzględniają emocji wyborców, które są dodatkowo zwiększone bezrobocie, zacofanie gospodarcze i rosnąca liczba młodych ludzi poszukujących ich realizację w życiu. Nepotyzm i patronat polityczny są integralną częścią polityki lokalnej w regionie, takich jak zaścianka Sandżaku. Codziennie walka toczy się do kontroli i dystrybucji zasobów lokalnych, które są bardzo ważnym źródłem wpływów, utrzymanie, aw niektórych przypadkach - nawet przetrwania. Lokalnych liderów często są skłonni do legitymizacji ich roli społecznej z zagrożeniem „wrogów zewnętrznych” oraz własnej deklarowanej gotowości do reagowania w życie. To nie zawsze jest zrozumiana przez ich zwolenników, którzy często uciekają się nawet do starć fizycznych. Szefowie firm mają trudności w kontrolowaniu swoich zwolenników wśród rosnącego bezrobocia w regionie i są skłonni uciekać się do niebezpiecznej mieszanki religii i polityki i problemów społecznych i etnicznych. Nie wszyscy członkowie społeczności udało się znaleźć swoje miejsce w tej skomplikowanej równowagi. Ich uczucia są wykorzystywane bezlitośnie i stoją na skraju stres, który ubiega się o upust, aby wyjść. Niektórzy uważają ten upust w pokusie islamskiej radykalizacji.
Takie warunki mogą umieścić relacje między prawosławnymi chrześcijanami a muzułmanami w Serbii i, z tego powodu, w całej przestrzeni byłego jugosłowiańskiego, do testu. Dodatkowo, albański problem powinien być również brane pod uwagę, co niewątpliwie jest obywatelem jednego, ale które w pewnych okolicznościach i odpowiednie warunki do radykalizacji może nabywać wymiary religijne.
W porównaniu do swoich sąsiadów, Serbia wysyła mniej dżihadystów na Bliski Wschód. Może to wynikać zarówno z relatywnie mniejszy udział Bośniaków i Albańczyków w porównaniu z resztą populacji i jugosłowiańskiej spuścizny, które tolerowane świeckiego islamu. W tym sensie, że serbscy muzułmanie mogą stać się skuteczną barierą przeciwko radykalizacji. Z drugiej strony, niedocenianie problemu może doprowadzić do rozwoju niebezpiecznych tendencji, których istnieją wskazówki w rozwoju z ostatnich lat.

 

ISLAM w Turcji
Peter Vodenski

Wierzenia religijne - rola i miejsce islamu

Dominującą religią w Turcji jest islam; o 99.8% populacji identyfikują się jako muzułmanie. Według ogólnie przyjętych badaniach dotyczących 80% mieszkańców współczesnej Turcji są sunnici, i 20% Shia-alewici. Islam spread na ziemiach dzisiejszej Turcji w około drugiej połowy 11 wieku, kiedy Turcy rozszerzony Seldżuków w Anatolii Wschodniej. Od 1517 Sułtan stał się jedynym Kalif (z arabskiego - „następca”, "Steward") proroka Mohammada, Najwyższy szef Wspólnoty Islamskiej, wykonywania duchową i świecką przywództwo w świecie islamskim.
Po I wojnie światowej grupa patriotycznych nacjonalistycznych oficerów i intelektualistów, kierowana przez Mustafa Kemal, odmówił przyjęcia traktatu pokojowego z Sevre i rozpoczął zbrojną akcję, która przerodziła się w wojnę o wyzwolenie narodowe. Republika Turcji powstała w 1923 (traktat pokojowy w Lozannie). Republika została zbudowana przez Mustafa Kemal, który został nazwany Atatürk (ojciec Turków), na ideologii, spoczywa na sześciu zasadach: populizm, republikanizm, nacjonalizm, laicyzm, etatyzm (kontrola stanu gospodarki) Wszystko to wymaga reformizm.
reform Atatürka objęła praktycznie wszystkie sfery społeczeństwa tureckiego, w tym rolę religii. Sułtanat zostało unieważnione na 1 listopad 1922, a na kalifat 3 Marsz 1924 (pozycja szejk-ul-Islam został również unieważnione, a wszystkie kwestie religijne zostały przekazane do Dyrekcji Spraw Religijnych (sprawy religijne). W kolejnych latach kobiety uzyskały równe prawa z mężczyznami (1926-34 Pan), noszenia fez i hidżab została zakazana (25 listopad 1925), Kodeks Cywilny została przyjęta (w marcu 1925 sądy szariackie zostały rozwiązane i wprowadzono procedury sądowe cywilne), oraz 30 listopad 1925 sekty religijne i zamówienia zostały zamknięte. reformy te, w szczególności w sferze religijnej, zostały spełnione przez silny opór duchowieństwa i w niektórych przypadkach spowodowane powstań które Atatürk tłumione radykalnie.
Atatürk i jego zwolennicy uznać zorganizowane religii jako anachronizm, sprzeciwiający się „cywilizacja”, który według nich był racjonalny kultura świecka. Kiedy w 1920 roku (a później do tej sprawy) Reformy były prowadzone w kierunku świeckiego społeczeństwa, reformiści dążyli do wykluczenia religii ze sfery polityki publicznej i ograniczyć go do osobistej moralności, zachowanie i wiara. Celem tych zmian było umieścić islam pod kontrolą państwa.

Partie polityczne i ich relacjach z islamem

Tak czy owak, w czasie Atatürka islam nieprzerwanie grał niezbywalną rolę w życiu prywatnym obywateli. Rola ta wzrosła po rozluźnienia kontroli politycznej w 1946. Nowo powstała Partia Demokratyczna (DP) ołów Adnan Menderes zawarte w swoim programie niektóre polityki mającej na celu zaspokojenie aspiracji kręgach religijnych, co spowodowało, że głosowanie w wyborach.
Po DP przyszedł do biura, zaczęło się stopniowo, aby zaspokoić potrzebę przywrócenia nauki religii w szkołach państwowych. W edukacji religijnej 1950 roku stał się obowiązkowy w szkołach, chyba że rodzice wyraźnie sprzeciwił. W 1949 wydziału Edukacji Religijnej na Uniwersytecie w Ankarze powstało dla nauczycieli szkolenia w islamie i imamów. W 1951 Rząd DP otworzył specjalną gimnazjum (Imam Hatip) za kształcenie imamów i głosicieli. W 1982 edukacja religijna stała się obowiązkowa dla uczniów w szkole podstawowej i średniej.
W 1960 roku następca stroną DP była Partia Sprawiedliwości (JP) kierowany przez Süleyman Demirel, które stopniowo wycofała się z obszarów wiejskich, i miejsca zwolnionego przez nią zostało zajęte przez nowo utworzonych małych partii o orientacji religijnej. Głębokie zmiany w społeczeństwie wniesiona do czołówki odpowiednie politycy, którzy mieli zdolności do wykorzystywania uczuć religijnych wyborców. Taka polityka była Necmettin Erbakan. Na podstawie”Narodowego programu Outlook” (Narodowy Opinia) Ideologia stworzył jeden po drugim kilku partii pro-religijnych (na pierwszym kongresie w 1970 z Partii Ocalenia Narodowego, stworzony przez Erbakana, to objął islamistycznego filozofię polityczną i po raz pierwszy pieśń „Allah-u-akbar” słychać było na forum partii).
Mówiąc o takich polityków, należy podkreślić również rolę obecnego prezydenta Recep Tayyip Erdoğan. Był członkiem Partii Erbakan za Welfare, w 1994 został wybrany burmistrzem Stambułu; Po partii zrezygnował moc (pod presją wojska) a jej zakaz został skazany na cztery miesiące więzienia. W 2001 założył Partię Sprawiedliwości i Rozwoju (JDP) która wygrała wybory parlamentarne w listopadzie 2002. Rekord sąd Erdoğana, obciążone więzienia, uniemożliwiła mu początkowo z coraz prime minister, ale później została zmieniona ustawa. W 2014 został wybrany na prezydenta i po wygranej Pod 2017 referendum w sprawie zmiany konstytucji i transformacji postaci republiki rządu z parlamentarną do prezydenta, w 2018 został wybrany na prezydenta, a na czele władzy wykonawczej. Równolegle, Erdoğan zachował swoją pozycję lidera partii.
Jednym z powodów, że w latach 1970 i 1980 Islam poddanych renesans polityczny był fakt, że przywódcy prawo od środka traktować religię jako dźwigni w walce z lewej i lewicowych jazie, które stawały się społecznie popularne. Bardzo silny i wpływowy grupa intelektualistów, zorganizowane w tak zwanej „Palenisko Intelektualnej” (intelektualiści stycznia), wyłonił, który głosi, że prawdziwa kultura turecka jest syntezą tureckich tradycji przed przyjęciem islamu i założenia samego islamu.

Postawa instytucji państwowych wobec Wspólnot Islamskich, Istnienie islamskich Trendy i związków wyznaniowych

Tolerancyjnej postawy państwa wobec islamu prowadzi do rozwoju inicjatyw prywatnych, w tym budowę nowych meczetów i religijnych placówek oświatowych w miastach, ustanowienie islamskiego ośrodki badawcze i organizowania konferencji poświęconych islamowi, rozwój islamskich gazet i czasopism, Otwarcie islamskich ośrodków zdrowia i sierocińcach, a także instytucji finansowych i spółdzielni. W 1994 pierwszy islamski kanał TV (Kanał 7) rozpoczęła nadawanie pierwsza w Stambule, a później także w Ankarze.
Turcja to kraj muzułmański pierwszy, który w 1925 oficjalnie zakazane kobiety noszenia hidżabu. Po raz pierwszy w 1984 wówczas premierem Turgut Özal, po politykę „syntezy z islamem”, uchylić ten zakaz, ale pod naciskiem opinii publicznej z kręgów świeckich w społeczeństwie on przywrócony do zakazu 1987. W 2008 Rząd Erdogana wykonane nową próbę usunięcia tego zakazu na uniwersytetach, ale Trybunał Konstytucyjny pozostawił go w miejscu. W 2010 zakaz został zniesiony w 2013 noszenie hidżabu pozostawiono w urzędach. W 2014 zakaz noszenia hidżabu została podniesiona do wyższych klas w szkołach państwowych. W 2015 Najwyższy Sąd Wojskowy Turcji unieważnił zakaz noszenia hidżabu przez krewnych wojskowych podczas wizyty w koszarach.
sekt islamskich, Ruchy i organizacje takie jak Nakşibendi, Bektashi, Nurcu, itp. opracowano też. Mają też własne nośniki. Uważa się, że ich członkostwo obejmuje znaczną część turecki polityczny, elity gospodarcze i kulturalne (Jest to dobrze znany fakt, że były premierem Turgut Özal był członkiem Nakşibendi i to jest myśl o Erdoğana jako „bardzo blisko” Nakşibendi). Członkowie Süleymancılar (Sūlaymanites) - więcej niż 100 000 osób - nie uważają się za zamówienie islamski ale „zwolenników”. W ich szeregach są ministrowie, członkowie parlamentu, Założyciele partii politycznych (Po utworzeniu JDP na Sūlaymanites podzielony politycznie między Partii Ojczyzna i JDP). Przeprowadzają humanitarna, praca edukacyjna w Niemczech, Belgia, Holandia, Austria, Francja, Szwecja i Szwajcaria - łącznie 1 700 wspomnienia. Przed czerwca 2018 Wybory wsparcie dla Erdoğana i JDP została wyrażona także przez 14 organizacjami salafitów (istnieją twierdzenia, że ​​salafitów tureckie brały udział w walkach w Syrii po stronie radykalnych grup).
Zakonnik charytatywna fundacja Maarif (istnieją pogłoski, że jest pod kontrolą prezydenta Erdoğana) nie bez pomocy z Diyanet i Tika (Agencja rozwoju), jak również od innych organizacji humanitarnych służących jako pokrycie wywiadu MIT (Narodowa Agencja Wywiadowcza), Obecnie wszczepiania się w miejscu Feto (ruch Gülen), i to nie tylko w sobie, ale także w krajach bałkańskich, a wśród Turków w Europie Zachodniej Tukeya, który Feto przeniknął przez placówkach oświatowych, biblioteki i fundacje.
W ostatnich latach wpływy Dyrekcji Spraw Religijnych (religijny), ustanowiony przez Ataturk, rośnie. Budżet tej Dyrekcji, podlega bezpośrednio Prezesowi, wynoszą miliardy dolarów. W 2002 jego budżet wyniósł USD 325 mln, aw 2016 - w nadmiarze USD 2 miliard, który jest 40% więcej niż w budżecie Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i wynosi budżety ministerstw spraw zagranicznych, energia i kultura razem.
Dyrekcja zajmuje się budową i utrzymaniem meczetów (prawie 100 tysięcy w Turcji), z zapłatą imamów, itp. To przydziela zasoby także do wspólnot islamskich za granicą - na Bałkanach, w krajach zachodnich ze społeczności tureckich, itp., gdzie stara się wysłać swoich imamów i głosicieli, oraz do przeprowadzenia prac między nimi, w tym praca inteligencja. Po próbie zamachu na 2016 Diyanet nakazał swoich pracowników za granicę w celu monitorowania i raportowania działalności Gülenists i setki raportów wywiadu z kilkudziesięciu krajów zostały wysłane do Ankara. Diyanet ma 150 tysiąc pracowników, co praktycznie oznacza całą armię islamizmu. Diyanet ma licencję na stworzenie własnego mediów - telewizji i stacji radiowych, gazety, czasopisma.
Po 2011 Diyanet zaczął wydawać fatwy na życzenie, a ich liczba stale rośnie. Na końcu 2015, na przykład, te fatwy wyjaśnił, że „nie należy trzymać psy w domu, nie powinno obchodzić chrześcijańskie Nowy Rok, nie powinien grać na loterii, ani mieć tatuaże”. Gazeta zakład „Yeni Safak” (popiera politykę JDP) publikuje te fatwy okresowo. jednak, chociaż Diyanet jest ciało rządowe fatwy wydawane przez niego nie mam (przynajmniej tak daleko) obowiązkowy charakter prawa w Turcji.
Podczas czerwca 2018 Wybory prezydenckie i parlamentarne, opozycja zdefiniowany jako rodzaj ingerencji w walce wyborczej w Turcji wsparcie dla JDP przez muzułmańskich duchownych, a w szczególności ich aktywnej kampanii na rzecz Erdoğana. Do tego celu wieczorami religijnych (iftar) i muzułmańskie miejsca kultu były wykorzystywane (podczas modlitwy odwołania zostały wykonane na poparcie portretu JDP i Erdogana został umieszczony w każdym meczecie lub przed jego wejściem).
Należy podkreślić, że Diyant dba tylko z sunnitami i alewitami są pozbawione takiej opieki. Stwarza to pewną nierówność, ponieważ wszyscy obywatele tureccy płacić podatki (z którego powstaje budżet) niezależnie od wyznawanej religii (alewitami odwiedzają swoje własne miejsca kultu - cemevi i ich głosicieli są nazywane „Dede”).
Należy wziąć pod uwagę, że głównym filarem sekularyzmu w Republice Turcji były wojskowy, zostały one uznane za największych zwolenników spuścizny Atatürka. Po II wojnie światowej tureckie wojsko na cztery zamachu stanu-d'etats, jedna próba zamachu stanu i ładowano kiedyś o próbę zamachu (Ładunek został usunięty później) - wszystko to w celu zapobieżenia (w swoim wyroku) odchylenie od niektórych polityków z zasadami Atatürkism, islamizacji społeczeństwa i zagrożenia dla bezpieczeństwa narodowego. Należy zdecydowanie podkreślić, że stopniowa erozja roli wojska w polityce tureckiej, ich wydalenie na marginesie doprowadziło - oprócz innych konsekwencji - do podważania świeckich dogmatów spuścizny Atatürka. To wydalenie nie stało bez pomocy z Europy.

Polityka zagraniczna Turcji i islam

Podczas różnych okresach jego rozwoju Republiki Turcji wykorzystał turecką / tureckich nacjonalizmu i religii muzułmańskiej dla celów swojej polityki zagranicznej w krajach, w których kiedyś rządził Imperium Osmańskie. W zależności od okoliczności i historycznym okresie ten został oparty na ideologii „panturkizm”, a później „panislamizm”, „Turkic islamskiej Synthesis”, „Strategicznej głębi”, ale cel był zawsze taki sam - wzmocnienie pozycji Turcji między tymi krajami.
Obecnie Turcja jest czynnikiem regionalne ambicje, aby stać się globalnym. W celu uzyskania korzyści dla swojej polityki, w trakcie jej prowadzenia Turcja wykorzystuje wszystkie dostępne środki hybrydowe - polityczny, wojskowy, „Soft power” w celu ustalenia wpływu na grupy tureckich i muzułmańskich w krajach sąsiednich. Odbywa się to za pomocą różnych narzędzi: Agencja Wywiadowcza (Z), Dyrekcja Spraw Religijnych (religijny), Agencja Współpracy i Koordynacji (WAS), W „Yunus Emre” Instytut, Agencja Turków za Granicą, NGO, inżynieria i partia polityczna w krajach, gdzie pozwalają na to warunki, itp. Modus operandi jest „to, co jest możliwe, wystarczy”.
Pierwsze wizyty Erdogana po tym jak został wybrany na prezydenta w 2018 były w Azerbejdżanie iw tzw Tureckiej Republiki Północnego Cypru. W obu miejscach Erdoğan użył zwrotu „... Jesteśmy sami ludzie podzieleni w dwóch stanach”.
Stosunki z państwami Bałkanów Zachodnich tradycyjnie mają pierwszeństwo znaczenie dla tureckiej polityki zagranicznej i Turcja często chodzi im przez pryzmat osmańskiego historycznej spuścizny, który czasami powoduje sprzecznych wyników i prowadzi do zaostrzenia istniejących historycznych obciążeń i uprzedzeń. Bałkany Zachodnie są dla Turcji, na której terytorium ma wywierać wpływ poprzez element Turkic-muzułmańskim, począwszy od Albanii, przez Bośnię i Hercegowinę, Sandżaku, Kosowo i Macedonia, przez Tracji (Bułgaria i Grecja). Ale aspiracje Turcji nie kończy się tutaj. Co za tym idzie jest Morze Czarne (Krym - przyczyna krymskich Tatarów i Gagauz w Besarabii, Szczególnie Mołdawii gdzie mniej niż 30 rok miejscowej ludności gagauski - Prawosławny ale mówiąc językiem Turkic - poddano intensywnej uprawy „miękkie”, że są one Turks), i dalej na wschód - Kaukaz (z tureckiego-muzułmańska elementem wśród miejscowej ludności), Azja Środkowa do regionu Uygur w Chinach.
Podstawowe parametry tureckiej polityki zagranicznej vis a vis Republiki Macedonii mają budować wizerunek „opiekuna” i najbliższego sojusznika Skopje, zawsze podkreślając rolę muzułmanów w Republice Macedonii. Turcja oficjalnie definiuje bośniackich muzułmanów jako „brat narodu” i Sarajewie, wraz z Skopje, jest jednym z bałkańskich stolic wymienionych najczęściej w wystąpieniach prezydenta Erdogana w kontekście promowanej wizji istnienia grupy państw, na których moc turecki jest rzutowany w postaci wpływów, Ochrona i solidarność. Przez wiele lat teraz JDP poparł przywódcę bośniackich Bakir Izetbegovic poprzez pielęgnowanie wśród muzułmanów kult ojca - Alija Izetbegović. Zgodnie z serialu „Alija” tureckiej telewizji państwowej (nakręcony Sarajewo i Mostar) na łożu śmierci Alija „nie pozostawił Bośnia do Erdoğana i poprosił go, aby dbać o kraju”. Turecki przywództwo stan priorytet stosunków z Kosowem, co jest uzasadnione z argumentem, że tam mieszkańcy są tureccy obywatele pochodzenia albańskiego. Albania jest postrzegana jako „przyjazne i braterskie” (w przeciwieństwie do innych krajów w regionie - z Serbią strona turecka rozwija relacje i zwiększa swój wpływ głównie na podstawie współpracy gospodarczej z wykorzystaniem Tika).
Interesująca jest kwestia tzw Feto (Gülen ruch - niektóre scharakteryzować go również jako muzułmańskiej sekty), oskarżony jako organizator nieudanej próbie zamachu stanu w 2016. Obok setek tysięcy zwolenników kaznodziei, poddano kolejnym prześladowań, strona turecka zobowiązała prześladowania tych osób za granicą za pośrednictwem innego zestawu narzędzi. Na przykład, w Kosowie. Azerbejdżan i Ukraina MIT prowadzone operacje do „wydobycia” do Turcji tzw Gülenists (jako sprawę fakt kosowskich polityków wyraziła sprzeciw publiczny z operacji, która została przeprowadzona bez ich wiedzy). Była to próba takiej operacji również w Mongolii.
Istnienie społeczności tureckich i muzułmańskich w krajach Europy Zachodniej jest używana przez Ankarę w walce wyborczej - były takie przypadki zarówno przed referendum w sprawie zmiany konstytucji (kwiecień 2017) i przed wyborami na prezydenta i Madżlis w 2018. Widocznie, ten został scharakteryzowany jako problem dla niektórych krajów, takich jak Republika Federalna Niemiec, Holandia i Austria, które nie zezwalają na taką propagandę wyborczą na ich terytorium (spowodowało to pogorszenie ich stosunków z Turcją).
Aktywność kaznodziejów wysłana przez Diyanet do innych krajów również powoduje problemy w niektórych krajach. Wskazanie to jest w przypadku Austrii, gdzie w okresie kampanii wyborczej na prezydenta i Madżlis w Turcji wśród obywateli tureckich za granicą rząd zdecydował się zamknąć siedem meczetów (sześć związane arabskiej społeczności i jeden do tureckiego) i wydany sześć imamów (wszystkie podobne do społeczności tureckiej). Decyzja ta była wynikiem ustalonych naruszeń ustawy o islamie i ustawy o non-profit Osoby prawne związane z systemem licencjonowania, forma finansowania i opowiadając skrajnego islamu. Podobny incydent zdarzył się także przed wyborami parlamentarnymi w bułgarskiej 2017 - rząd tymczasowy zastosowano tak zwaną „obowiązkowy środek administracyjny” w stosunku sześciu obywateli tureckich (dwa z nich imamów wysłana przez Diyanet z paszportów dyplomatycznych), którzy zostali zmuszeni do opuszczenia kraju. Właściwie, Podobny środek został zastosowany przez rząd bułgarski również w 2006 w stosunku do dyplomaty (attache) od tureckiego Konsulacie Generalnym w Burgas (On również został wysłany przez Diyanet).
Obecnie istnieje jedenaście partii politycznych w państwach europejskich założonych przez „muzułmanów lub z członkostwa w przeważającej mierze muzułmańskim”. We Francji istnieją trzy takie strony, w Hiszpanii - dwa, w Bułgarii - trzy, w Austrii, Holandia i Grecja - jeden. Według publikacji w mediach tureckiej, Strony te są finansowane przez urzędowego Ankarze przez różne instrumenty. Interesujące jest to, że z wyjątkiem Bułgarii we wszystkich pozostałych krajach są one marginalne organizacje o „nieznacznym wpływem” na politykę danego kraju. W okresie rządu tymczasowego w Bułgarii przed przedterminowych wyborów parlamentarnych na wiosnę 2017 turecki ambasador w Sofii został zaproszony do Ministerstwa Spraw Zagranicznych i jego zwrócono uwagę na niedopuszczalność ingerencji w sprawy wewnętrzne kraju w formie inżynierii partyjno-politycznej.
Interesującym aspektem tureckiej polityki zagranicznej jest również jego polityka wobec krajów muzułmańskich. W przeciwieństwie do czasów Atatürka, Obecnie Turcja podkreśla wszelkimi możliwymi środkami wspólnej muzułmańskiej bazę dla stosunków z tymi krajami. Ankara ogłosił się jako najbardziej żarliwym obrońcą sprawy palestyńskiej, który z kolei spowodowało problemy z Izraelem.
Ankara wykorzystywane do utrzymywania stosunków z dyskretny grup militarnych i politycznych przeciwnych Baszara Assada w Syrii, obrocie z zasobów energetycznych z „państwa islamskiego” (kiedy dziennikarz opublikował artykuł, że samochody ciężarowe, transportowania paliwa, były z tablicami rejestracyjnymi tureckiego wywiadu, on, wraz z redakcji gazety, ograniczała się do więzienia za „rozpowszechnianie informacji niejawnych”). Dzięki operacji wojskowych w Afrin i Manbidj, jak również w Iraku, Turcja wykazały, że jest to nieprzezwyciężalne czynnikiem w regionie.
Pomimo konfrontacji wzdłuż linii sunnitów Shia, istnieje wiele delikatne powiązania między Turcją i Iranem, związane głównie z sekt Nakşibendi i Süleymancılar (Sūlaymanites). Istnieją „uzasadnione założenia” że te linki są nadzorowane i utrzymywane przez MIT. Usługa inteligencja używa banków islamskich w Iranie, w którym występują aktywa współczesnych tureckich przywódców.

Procesy i tendencje w społeczności muzułmańskiej - zagrożenia radykalizacji, Wpływ „państwa islamskiego” Ideologii, Rekrutacja dżihadystów Fighters

Istnienie w Turcji dżihadystów (w tym obywateli tureckich) - Strażacy z ISIL nie można wykluczyć, ale co ważniejsze jest to, że Turcja stara się monitorować i zneutralizować takie myśliwce i stara się być uznane jako „zagorzały przeciwnik dżihadyzm, bariera przed dżihadyści stara się iść do Europy, Ochraniacz z krajów europejskich z terroryzmem”. Erdoğan oficjalnie zaprzecza jakiegokolwiek zaangażowania ze ISIL.
W tym samym czasie, Osoby w opozycji do Erdoğana, którzy znaleźli schronienie w Europie Zachodniej twierdzą, że istnieją powiązania pomiędzy Erdoğana i członków Al-Kaidy, zwłaszcza podczas „arabskiej wiosny”, a następnie, kiedy próbował wziąć udział w instalacji systemów proxy z Tunezji i Libii do Egiptu i Syrii. Według tych osób Erdoğan ingerować w sądownictwie w Van Vilayet, zapobieganie przekonanie mieszkaniec (Osman Nuri Gülaçar - imam na liście płac w Diyanet) do powiązania z Al-Kaidą, iw jego pojemności prime minister odmówił odpowiedzi na dochodzenie parlamentarne w stosunku do tego incydentu. co więcej, samo Gülaçar pojawił się na szczycie kart do głosowania do czerwca 2018 wybory.
Na pytanie „Czy Turcja wyglądać państwa świeckiego dzisiaj?”Proszony jest nierzadko są, a ponadto nie tylko w kategoriach filozoficznych. Zgodnie z konstytucją państwo świeckie przestrzega prawa i nie szariat. Ale jeśli ktoś porównuje dzisiejszej Turcji, co kraj kiedyś, na przykład, 40 lat temu albo do sytuacji sprzed 2002 (Erdoğan przyjście do biura), należałoby zauważyć nieuchronnie nadzwyczajne zmiany w dziedzinie religijnej. Dziesiątki tysięcy nowych meczetów zostały zbudowane na terenie kraju (tylko w okresie 2002-2013 17 000 nowe meczety zostały zbudowane, a znaczna część z tych,, pozostałe z czasów osmańskich, zostały odnowione). Dotychczasowy zakaz noszenia hidżabu przez pracowników publicznych - nauczyciele, prawnicy, parlamentarzyści, itp. zniesiono przez JDP. W listopadzie 2015 Kobieta sędzia stał się pierwszym przewodniczyć sędzia w sądzie noszenie hidżabu. W sierpniu tego samego roku Ms Aysen Gürcan jako pierwszy turecki minister rządu noszenie hidżabu. Szkoły Imam Hatip szkolić studentów do imamów. W 2002 byli 65 000 studenci w takich szkołach, w 2013 ich liczba już było 658 000, i w 2016 doszli milion. Obowiązkowe kursy religijne zostały wprowadzone w szkołach. Początkowo, przy organizowaniu kursów na Koranie, dzieci, którzy wyrazili chęć, musiała być co najmniej dwanaście lat. Ten został zniesiony przez rząd JDP, i w 2013 takie kursy pilotażowe zostały wprowadzone również dla dzieci w wieku przedszkolnym. W 2013 JDP przyjął ustawę, zakaz reklamy i sprzedaży napojów alkoholowych w promieniu 100 metrów meczetów i szkół. Nadawcy telewizji były zobowiązane, aby przyciemnić lub wyciąć z ich programów scen, pokazując napojów alkoholowych.
Sondaże wskazują, że 56.3% ludności tureckiej rozważyć Turcji nie świecki ale islamski kraj (w 2015 ta wynosiła 5%, w 2016 - 37.5%, i w 2017 g. - 39.9%). Prawie 50:50 były odpowiedzi na pytanie, czy dany kraj był z „zachodnią” lub „wschodniej” orientacji, oraz na ocenie, czy Turcji miał cechy Europejskiej lub Middle Eastern kraju panowała przez ostatnie 54.4%.
W nowoczesnych brzmień tureckiego społeczeństwa słychać też, że ostatnio wśród najmłodszej części społeczeństwa odstąpienie od islamu i sortowania z kolei do deizmu (wiara w Boga, ale bez religii) a nawet ateizm można zaobserwować. Zostało to uznane nawet w raporcie, omówione w kwietniu 2018 w Konyi (konserwatywny miasto w Anatolii). prawicowi eksperci przypisują ten fakt do penetracji z „hedonista Zachodnim, materialistyczny i dekadencki”Wpływ, podczas gdy inni przypisują go do szalejącej korupcji, arogancja, filisterstwo i złośliwość, które można zaobserwować wśród inaczej wierny islamowi elity. Jako powód ten ostatni punkt do nadmiernego skierowanie do islamu przez działaczy w zakresie stopni naukowych (np. funkcjonariusz partii oświadczył na wiecu w dzielnicy Stambułu, że „jeśli przegramy wybory, będziemy tracić Jerozolimę a Mekka”, jakby Islam nie może istnieć, jeśli JDP nie było w biurze). Tureccy studenci studiujący w zachodnich uniwersytetach europejskich często myślą, że Erdoğan nie jest prawdziwym muzułmaninem, wierzyć bez zastrzeżeń w islamie, ale raczej jest wykorzystywanie religii do osiągnięcia swoich celów politycznych.

wnioski

Oczywiście, Islam ma bardzo głębokie korzenie w Turcji. Podczas Imperium Osmańskiego kraj obserwowane prawo szariatu i sułtan był Kalif (Przedstawiciel Mohamad na Ziemi). Reformy Atatürka w tej dziedzinie wypartej islam od centrum życia publicznego, ale nadal rządzić prywatnego moralność ludzi, zachowanie i wiara. Po śmierci Atatürka, a szczególnie w okresie powstania prawdziwego systemu wielopartyjnego (1946-1950) Islam stopniowo zaczęły odgrywać większą rolę, i to nie tylko jako prywatny wiary, ale także w systemie politycznym, gdzie jest „pełzającej” zajmują coraz poważniejsze miejsce. Dla Turcji to, oczywiście, procesem ciągłym, Chociaż kraj jest nadal świeckie pod względem ustroju.
Obecnie Erdoğana jest nachylona do korzystania islamu w polityce dla własnych celów, ale proces wzmacniania religijne czynnika islamskiego w kraju i polityki zagranicznej nabiera naturalnego tempa, to nie może być zatrzymany przez siły woli i jest nieprzewidywalne, gdy będzie ona przekroczyć granicę, ustawić dla niej przez Erdoğana
W polityce zagranicznej pod Atatürk Turcja aktywnie używany czynnik tureckich w krajach ościennych i krajach bardziej odległych (panturkizm), natomiast czynnik islamski został umieszczony na tylnej palnika ze względu na zasadę państwa świeckiego w ideologii reformizmem. Po rozpoczęciu powrót islamu do polityki krajowej, panturkizm dopełnia panislamizm (Wpływ czynnika przez islamskich w krajach sąsiednich i odległych) dodatkowo przekształcił „tureckiego-islamski syntezy” oraz „strategicznej głębi” - neo-Ottomanism. Turcja nawiązuje kontakty z różnymi grupami islamistów na Bałkanach, Bliski wschód, tak daleko, jak region Uygur, zapewnia schronienie skompromitowanych członków tych grup. Instrumenty tej polityki są służby wywiadowcze (Z), Agencja Rozwoju (WAS) i Dyrekcji Spraw Religijnych (religijny). Z, na przykład, przeprowadza tajne / ciemno operacje Gülenists porwania z innych krajów, na razie tylko z Kosowa, Ukraina, Azerbejdżan i Mongolia.
Istnieją podstawy, by oczekiwać, że ta polityka będzie kontynuowana nawet po rzeczywistej przemiany Turcji z parlamentarnej w Republice prezydenckich z ekstremalnej koncentracji władzy w rękach prezydenta Erdoğana.

 

O AUTORACH

prof. Iskra Baeva, PhD Uczy historii współczesnej na Wydziale Historii Uniwersytetu Sofia „Kliment Ohridski”. Ona specjalizuje się w Polsce i USA, udział w projektach krajowych i międzynarodowych na zimnej wojny, Przejścia w Europie Wschodniej pod koniec 20. i na początku 21th wieku. Jest autorką wielu książek i opracowań na temat historii zimnej wojny, Europa Środkowa, ZSRR / Rosja, Bułgarski historia na koniec 20 i na początku 21 wieku, Mniejszości etniczne w Europie Środkowej i Wschodniej, Historia Żydów w tym regionie, itp.
Biser Banchev, PhD Jest absolwentem Uniwersytetu Sofia „Kliment Ohridski” we współczesnej historii Bałkanów i uzyskał tam stopień doktora. Pracuje w Instytucie Studiów bałkańskich z centrum na badaniach trackich przy Bułgarskiej Akademii Nauk w sekcji „Nowoczesne Bałkanów”. Jego zainteresowania naukowe związane są z historii współczesnej Serbii i Czarnogóry, rozpad Jugosławii, nacjonalizm, geopolityka i stosunków międzynarodowych na Bałkanach Zachodnich. Jest członkiem rad redakcyjnych czasopism Geopolitika”” (Sofia) i "International Politics" (Belgrad).
Bobi Bobev, PhD jest długoletni współpracownik w Instytucie Studiów bałkańskich z centrum na badaniach trackich przy Bułgarskiej Akademii Nauk. Prowadzi kursy prelekcja dla kawalerów i mistrzów z Uniwersytetu w Sofii „Kliment Ohridski” i bułgarskiej Uniwersytetu Nowej. Jest autorem kilkudziesięciu opracowań i artykułów o literaturze pedagogicznej i referencyjnego, popularne publikacje naukowe. W okresie 1997-1998 był członkiem Rady Publicznej na etnicznych i religijnych problemy z Prezydenta Rzeczypospolitej, a od 2017 o podobnej strukturze w tej samej instytucji w kwestiach Bułgarów za granicą. Ambasador Bułgarii w Albanii (1998-2006) oraz w Kosowie (2010-2014).
Peter Vodenski to były ambasador Bułgarii w Republice Turcji (1991-1992), Republika Mołdowy (1995-2001) a Republiką Cypru (2005-2009), konsul ogólny Istanbul (1990). Pracował w różnych działach i dyrekcji Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Był dyrektorem do krajów europejskich oraz do analizy polityki zagranicznej i koordynacji (planowanie polityczny), dwukrotnie był szefem gabinetu politycznego ministra. Obecnie jest konsultantem w Dyplomatycznej Instytutu z Ministrem Spraw Zagranicznych. Mówi po angielsku, Rosyjski, Francuski i turecki.
Lyubomir Kyuchukov, PhD jest zawodowym dyplomatą. Doktor politologii. Członek Rady Integracji Europejskiej przy Radzie Ministrów i Rady w sprawie europejskich i euroatlantyckich Integracja z prezydentem Bułgarii (2001-2005). Zastępca Ministra Spraw Zagranicznych (2005-2009), Ambasador Bułgarii w Wielkiej Brytanii (2009-2012). Obecnie jest dyrektorem Instytutu Ekonomii i Stosunków Międzynarodowych.
Lyubcho Neshkov, dziennikarz i właściciel Agencji Informacyjnej BGNES. Pracował dla gazety „Standart”, a na Bułgarskiej Telewizji Narodowej. Był korespondent wojenny w Bośni i Hercegowinie oraz w Kosowie. Ukończył studia historii.
Lyubcho Troharov jest zawodowym dyplomatą. Szef kraje bałkańskie Departamentu Ministerstwa Spraw Zagranicznych (1991-1994). Pracował w bułgarskiej ambasady w Belgradzie i jako ambasador w Chorwacji (1994-1997) a Bośnią i Hercegowiną (2002-2007). Obecnie jest członkiem zarządu Instytutu Naukowego w Sofii macedoński.

Comments are closed.